ตอนที่ 1226

“ของที่ฉันให้เธอมันมากเกินไปแล้ว ตั้งแต่นี้เป็นต้นไป ฉันจะไม่ยอมให้เธออีก ของเธอคือของเธอ ของฉันคือของฉัน เธออย่าแตะต้อง อย่าเอาไป” ซือชิงหนิงจ้องไปที่เธอนิ่ง

ซือเฉียนเชียนกัดริมฝีปาก จากนั้นก็พูดประชดประชัน “ก็แค่ตุ้มหูไม่กี่คู่เองไม่ใช่หรือไง ไม่ได้เลิศเลออะไรขนาดนั้นสักหน่อย!” พูดจบเธอก็เดินตึงตังขึ้นไปชั้นบน

ซือชิงหนิงเดินตามเธอขึ้นไปที่ชั้นสาม จากนั้นก็ได้ยินเสียงซือเฉียนเชียนเปิดกล่องเครื่องประดับของตัวเองและโยนต่างหูสี่คู่ไปบนโซฟา “อะ คืน”

ซือชิงหนิงโมโหมาก เธอยื่นมือออกไปและพูดขึ้น “เก็บขึ้นมาแล้ววางบนมือของฉัน”

ซือเฉียนเชียนตะลึงไปครู่หนึ่ง เธอทำเสียงหึ “ฉันไม่เก็บ ของก็อยู่นี่แล้ว พี่เอาไปสิ!”

สายตาของซือชิงหนิงเย็นชาขึ้นมา “ในเมื่อเธอเรียกฉันว่าพี่ งั้นฉันจะทำตัวเป็นพี่สาวของเธอแล้วกัน ฉันจะควบคุมเธอให้ดี บ้านหลังนี้ไม่ใช่ที่ที่เธอจะมาวางมาดคุณหนูอีกต่อไป”

ซือเฉียนเชียนจะเป็นศัตรูกับเธอให้ได้ “พี่จะควบคุมฉัน? ไร้สาระ พี่มีสิทธิ์อะไร...”

ซือชิงหนิงจับแขนของเธอไว้และกดเธอลงกับพื้นอย่างแรง เธอเคยเรียนเทควันโดมาก่อน เธอคุกเข่าลงกดคอกับแขนของซือเฉียนเชียนไว้กับพื้น จากนั้นก็พูดเตือนด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“ซือเฉียนเชียน ทางที่ดีเธออย่ามาหาเรื่องฉันจะดีกว่า ถ้าไม่อย่างนั้นฉันจะพาเธอกลับไปที่บ้านของพ่อแม่บุญธรรมเธอซะ”

“เธอ...ซือชิงหนิง ฉันจะฟ้องพ่อกับแม่ ฟ้องว่าเธอจะกำจัดฉันและไม่อยากให้ฉันกลับมาที่บ้านหลังนี้” ซือเฉียนเชียนตะโกนขึ้นมาด้วยความเจ็บปวดและอยากจะผลักซือชิงหนิงออกไป

แต่ซือชิงหนิงกลับกดเธอเอาไว้แน่นกว่าเดิม “ถ้าอยากให้คนอื่นชอบ ไม่อยากให้คนรังเกียจก็เรียนรู้การเป็นคนเถอะ!”

ซือเฉียนเชียนรู้เพียงว่าซือชิงหนิงกดเธอเอาไว้จนเธอแทบจะหายใจไม่ออกแล้ว เธอตะโกนร้องขึ้นมาด้วยใบหน้าที่แดงก่ำ “ฉันหายใจไม่ออก ปล่อยฉันนะ”

ขณะนั้น คุณป้าคนรับใช้ก็นำน้ำขึ้นมาเสิร์ฟพอดี เมื่อเธอเห็นว่าคุณหนูสองคนกำลังทะเลาะกันอยู่เธอก็ตกใจมาก

“คุณหนูใหญ่คะ อย่าทำแบบนี้เลยนะคะ!” คุณป้าเดินเข้ามาด้วยความกังวล