ตอนที่ 154

ในเวลานี้ ขณะที่เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาคำนวณค่าใช้จ่ายเล็กๆ น้อยๆ เธอก็เห็นข้อความจากสีจิ่วเฉินปรากฏที่หน้าจอ

[ฉันจัดการเอง]

เมื่อเห็นสี่คำนี้ หัวใจของถังจือซย่าก็เต้นตึกตัก ผู้ชายคนนี้ต้องการจะบอกอะไร

สิบนาทีต่อมา หลี่เหมยก็ส่งลูกค้าท่านนั้นกลับไป เธอเคาะประปูห้องทำงานของถังจือซย่า “จือซย่า ทำงานเพิ่มหน่อยนะ พยายามออกแบบให้ทันภายในสามวันล่ะ อย่าทำให้ลูกค้าผิดหวัง”

“ได้ค่ะ สองวันนี้ฉันจะทำงานล่วงเวลาเพื่อออกแบบให้เสร็จค่ะ” ถังจือซย่ารับปาก องค์ประกอบของการออกแบบงานนี้ก็เป็นแบบที่เธอถนัด คงจะไม่ยุ่งยากเกินไป

หลี่เหม่ยเชื่อมั่นในสามารถของเธอ พวกเขาปรึกษากันอีกสักครู่แล้วเธอก็ออกไป

ถังจือซย่าจ้องมองไปที่แบบร่าง เธอตั้งใจว่าจะหาแรงบันดาลใจสักหน่อย ก็เห็นจ้านฉินเหย่เดินเข้ามา เขามองไปที่เขาด้วยความรู้สึกผิด “จือซย่า ฉันจะพาเธอกับเฉินเฉินไปกินข้าววันอื่นแล้วกัน คืนนี้ฉันมีธุระ”

ถังจือซย่าไม่แปลกใจหลังจากที่ได้ยิน เธอยิ้มออกมา “ไม่เป็นไร รอนายว่างแล้วค่อยนัดกัน”

“ฉันพึ่งได้รับแจ้งว่ามีบริษัทต่างชาติอยากให้โรงแรมของฉันจัดตั้งทีมต่างประเทศ ฉันต้องรีบกลับไปประชุม” จ้านฉิงเหย่พูดออกไปด้วยความรำคาญใจ

ถังจือซย่ารีบพูดปลอบเขา “ไปเถอะ! นายพึ่งรับช่วงต่อบริษัท อย่าทำให้พ่อนายผิดหวัง”

จ้านฉิงเหย่พูดไม่ออก ไม่ง่ายเลยที่จะมีเวลาพาเธอไปกินข้าว แต่กลับโดนขัดขวางซะงั้น

เมื่อเห็นว่าจ้านฉิงเหย่ออกไปแล้ว ถังจือซย่าก็นิ่งค้างไปสักพัก สีจิ่วต้องทำเรื่องใหญ่ขนาดนี้เพื่อที่จะกินกับข้าวฝีมือเธอเลยหรือ ส่งคนจากบริษัทต่างชาติเข้าไปให้จ้านฉิงเหย่หรือ

ในเวลานั้นเอง โทรศัพท์ตั้งโต๊ะของเธอก็ดังขึ้น เธอยื่นมือออกไปรับโทรศัพท์ “ฮัลโหล ใครคะ”

“เขาไปหรือยัง” เสียงที่ชวนให้หลงใหลของคนปลายสายดังขึ้น

ถังจือซย่าหมดคำจะพูด “คุณต้องทำให้เขาออกไปให้ได้เลยหรือ”

“ทำไม เธอรอคอยที่จะไปกินข้าวกับเขาหรือ” จู่ๆ เสียงปลายสายก็เหมือนจะอันตรายขึ้นมา

“ก็ได้! เย็นนี้ฉันจะไปซื้อของ” ถังจือซย่าทำได้เพียงทนทำกับข้าวให้เขาต่อไป

ชายปลายสายคาดคั้นคำตอบ “ตอบคำถามฉันมา”

เธอไม่อยากให้ผู้ชายคนนี้ได้ใจเกินไป ถังจือซย่าจึงแกล้งทำให้เขาโมโห เธอตอบเขาไปว่า “ใช่! ฉันรอคอยมาก”

ทันทีที่เธอพูดจบ ปลายสายก็วางสายไป