ตอนที่ 155

ฉู่เฮ่าที่อยู่ด้านนอกเคาะประตูและเข้ามาแจ้งว่า “ประธานสีครับ คุณซ่งมาครับ”

สีจิ่วเฉินขมวดคิ้ว “ให้เธอเข้ามา”

ซ่งซานเผยยิ้มที่ชวนหลงใหลออกมาและเรียกเขาอย่างอ่อนหวาน “จิ่วเฉิน ฉันเอาชายามบ่ายและขนมหวานมาส่งให้คุณ”

เธอมาในเวลานี้เพราะว่าอยากจะชวนสีจิ่วเฉินไปรับประทานอาหารเย็น

“ต่อไปนี้ไม่ต้องมาส่งแล้ว ผมไม่ค่อยชอบกินของหวาน” สีจิ่วเฉินเอนตัวไปด้านหลัง เสื้อเชิ้ตสีขาวทำให้เธอยากจะหักห้ามอารมณ์ โดยเฉพาะท่าทางเหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้าที่ดูน่าหลงใหลนั่น

หัวใจของซ่งซานเต้นแรง ผู้ชายที่หล่อเหลาและสูงส่งเช่นนี้ จะมีผู้หญิงที่ไหนไม่หวั่นไหวบ้าง

ซ่งซานคำนวณเวลา และเดินเข้าไปใกล้สีจิ่วเฉินทีละก้าว ในใจคิดว่า ถังจือซย่าคงจะใกล้จะมาถึงแล้วใช่ไหม!

ขณะนี้ ถังจือซย่าได้รับแจ้งจากซูเหม่ย เธอขึ้นไปชั้นบนโดยไม่ได้คิดอะไรมาก ผู้ชายที่โกรธเป็นฟืนเป็นไฟที่โทรศัพท์มาเมื่อกี้ ตอนนี้จะเรียกเธอไปทำไมอีกล่ะ

คงจะไม่ได้จะใช้เรื่องงานเป็นข้ออ้างเพื่อด่าเธอหรอกใช่ไหม

ซ่งซานเดินไปถึงที่ข้างกายสีจิ่วเฉินแล้ว จู่ๆ เธอก็ก่ายหน้าผาก “โอ๊ย...”

“คุณเป็นอะไร” สีจิ่วเฉินลุกยืนขึ้น สังเกตอาการเธอ

ทันใดนั้นเอง ซ่งซานเหมือนจะได้ยินเสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้น บวกกับที่กะเวลาไว้ก่อนหน้านี้ ใบหน้าของซ่งซานก็แสดงความทรมานออกมา และเซถลาเข้าไปในอ้อมแขนของสีจิ่วเฉิน

สีจิ่วเฉินใช้ประโยชน์จากแขนยาวของเขาในสถานการณ์นี้ ซ่งซานกอดไปที่เอวของเขา “จิ่วเฉิน ฉันเวียนหัวมากเลย...”

“ผมจะพยุงคุณไปพักที่โซฟา” สีจิ่วเฉินอยากเว้นระยะห่างกับเธอ

แต่ซ่งซานก็กอดเอวของเขาเอาไว้แน่น ไม่ยอมปล่อย เธอเงยหน้าขึ้นและหลับตาแน่น “จิ่วเฉิน มีอะไรเข้าไปในตาฉันก็ไม่รู้ ช่วยฉันดูหน่อยได้ไหม ฉันเจ็บมากเลย!”

สีจิ่วเฉินหรี่ตาลงและก้มลงเล็กน้อย

ในขณะนั้นเอง ประตูห้องทำงานของท่านประธานก็ถูกเปิดออก ถังจือซย่าไม่ได้เคาะประตูเพราะเธอคิดว่าสีจิ่วเฉินกำลังรอที่จะคุยกับเธออยู่แล้ว

ประตูเปิดออก สิ่งที่เธอเห็นคือชายหญิงคู่หนึ่งที่กำลังกอดกันอย่างสนิทสนม สีจิ่วเฉินก้มลงไปใกล้กับใบหน้าของซ่งซาน ในขณะที่ซ่งซานกำลังหลับตาอยู่และเงยหน้าขึ้น ราวกับกำลังรอคอยจูบจากผู้ชายคนนี้อยู่

ดวงตาของถังจือซย่าเบิกกว้าง และจ้องไปที่ภาพนั้นหลายวินาที เธอรีบพูดออกไปอย่างสุขุมและเยือกเยือน “ฉันไม่รบกวนพวกคุณแล้ว ทำต่อได้เลย”