ตอนที่ 36

เด็กน้อยนี้คนนี้มาจากไหน

“ลุงฮะ รีบพาผมไปเร็ว ผมจะไม่ไหวแล้ว!” เด็กน้อยเอามือปิดกางเกงไว้ และตะโกนด้วยใบหน้าแดงก่ำสีจิ่วเฉินตอบเบาๆ “โอเค เดี๋ยวลุงพาไป”

ลิฟต์เปิดออกพร้อมกับเสียงติ๊ง สีจิ่วเฉินก้มตัวลงไปอุ้มเจ้าตัวเล็กแล้วเดินไปที่ห้องน้ำอย่างรวดเร็วเมื่อพาเข้ามาถึงด้านใน เจ้าตัวเล็กก็รีบวิ่งไปปลดทุกข์ โดยมีเขายืนมองอยู่ข้างๆหลังจากปัสสาวะเสร็จ เด็กน้อยก็พ่นลมหายใจออกมาอย่างสบายใจ แล้วเขาคิดที่จะขอบคุณคุณลุงรูปหล่อคนนี้

“ขอบคุณฮะคุณลุง”

“นายชื่ออะไรหรือ ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่” สีจิ่วเฉินอดไม่ได้ที่จะถามด้วยความสงสัย

“ผมชื่อถังอวี่เฉิน ผมมาทำงานเป็นเพื่อนหม่ามี๊” ถังอวี่เฉินตอบอย่างฉะฉาน

สีจิ่วเฉินขมวดคิ้ว “แม่ของนายคือถังจือซย่าใช่หรือไม่”

“คุณลุงรู้จักแม่ของผมด้วยหรือ”

สีจิ่วเฉินเพียงแค่เดา ถังจือซย่าเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยว ดังนั้นลูกชายของเธอก็น่าจะใช้นามสกุลเธอ

เด็กน้อยวิ่งไปล้างมือแล้วมองดูร่างสูงจากในกระจก ทันใดนั้นเขาก็พูดขึ้นมาว่า “ลุงฮะ เราหน้าเหมือนกันเลย!”

สีจิ่วเฉินตกใจ และเขาก็อดไม่ได้ที่จะตั้งใจสำรวจใบหน้าของเขากับเจ้าตัวเล็ก และพวกเขาก็ดูคล้ายคลึงกันอย่างคาดไม่ถึง

ทั้งคิ้ว จมูก ริมฝีปาก หรือแม้แต่ความโค้งของคางก็เหมือนกัน

“คุณลุงโสดไหมฮะ! มีแฟนแล้วหรือยัง” เด็กน้อยเงยหน้าขึ้นมาถามอย่างสงสัย

สีจิ่วเฉินอ่านความคิดในดวงตาโตคู่นั้นได้อย่างชัดเจน และแม้เขาจะรู้ว่าเจ้าเด็กน้อยคิดอะไรอยู่ ก็ยังบอกความจริงไปว่า“เอ่อก็...โสด ไม่มีแฟน”

“ถ้างั้นลุงลองพิจารณาหม่ามี๊ของผมหน่อยไหมฮะ เธอยังสาว สวย หุ่นดี สุภาพ นุ่มนวลอ่อนโยน ทำอาหารเก่ง” เด็กน้อยอดไม่ได้ที่จะขายของสักหน่อย แล้วก็อยากช่วยเรื่องหนักใจของคุณตา โดยการหาผู้ชายมาดูแลหม่ามี๊

ดวงตาของสีจิ่วเฉินวาววับ เจ้าตัวเล็กนี่น่าสนใจแฮะ เขาหรี่ตาลงแล้วพูดว่า “ถ้างั้นหนูลองไปถามเธอสิ ว่าเธอจะยอมแต่งงานกับลุงไหม เพียงแค่เธอเต็มใจ ลุงก็จะยอมแต่งด้วย”