ตอนที่ 37

ถังจือซย่ารีบขึ้นลิฟต์ไปที่ชั้นแปดเธอยืนอยู่หน้าห้องทำงานของท่านประธานและเคาะประตู เธอผลักประตูเข้าไปโดยไม่รอคำตอบจากข้างคนข้างใน

มองไปที่ลูกชายที่อยู่บนโซฟาของสีจิ่วเฉิน เธอถอนหายใจด้วยความโล่งอกและร้องออกมาอย่างโกรธเคือง "ถังอวี่เฉิน ลูกอยากให้หม่ามี๊ตกใจตายใช่ไหม เที่ยวไปไหนไปทั่ว"

ถังอวี่เฉิน ไม่คิดมาก่อนว่า เขาจะทำให้หม่ามี๊ตกใจจนหน้าซีด เขารีบวิ่งเข้าไปกอดขาเธอ “หม่ามี๊ ผมขอโทษ ผมผิดไปแล้ว”

ถังจือซย่าก็รู้ว่าน้ำเสียงของตนนั้นดุเกินไป เธอกอดถังอวี่เฉินไว้และถอนหายใจ “อย่าเที่ยวไปไหนไปทั่วสิ”

“เธอไปทำงานได้อย่างสบายใจเลย ส่งเขาให้ผม ผมจะดูแลลูกชายของคุณให้” เสียงผู้ชายต่ำทุ้มดังมาจากด้านหลัง

ถังจือซย่าตกตะลึง ไม่สิ ผู้ชายคนนี้มาที่นี่เพื่อตอบแทนบุญคุณของเธอ เธอไม่ต้องการรับความช่วยเหลืออะไรจากเขานอกจากเรื่องงาน ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการดูแลลูกชายของเธอ เธอยิ่งไม่อยากรบกวนเขา

“ไม่ล่ะ ขอบคุณ” ถังจือซย่ากล่าวอย่างไม่พอใจ

“หม่ามี๊ ผมชอบอยู่กับคุณลุงสุดหล่อ หม่ามี๊ให้ผมอยู่กับเขาที่นี่รอหม่ามี๊เลิกงานนะฮะ” เจ้าเด็กน้อยถามอย่างร่าเริงและตั้งหน้าตั้งตารอ

ถังจือซย่าหมดคำจะพูดกับลูกชายของเธอติดใครไม่ติด ทำไมต้องติดสีจิ่วเฉินด้วยนะ

“ไม่ได้ หม่ามี้ยังต้องกลับไปประชุมที่ออฟฟิศของหม่ามี๊ แล้วก็จะพาลูกไปกินของอร่อยๆตอนเที่ยงด้วย”

“ไม่เอา ไม่เอา! ผมจะอยู่เล่นกับคุณลุงสุดหล่อที่นี่” เด็กน้อยแสดงท่าทีดื้อดึงที่เห็นได้น้อยหนัก

ถังจือซย่าคิดถึงการประชุมที่ยังคงดำเนินอยู่ มันเกี่ยวข้องกับการเปิดตัวผลิตภัณฑ์ตัวใหม่ เธอกัดฟัน เงยหน้าขึ้นและพูดกับชายผู้มีอำนาจที่อยู่ข้างหน้าเธอว่า "งั้นรบกวนนายช่วยดูแลแทนฉันด้วย"

“อืม!” สีจิ่วเฉินพยักหน้า

“เฉินเฉิน อย่าก่อเรื่องนะเข้าใจไหม หม่ามี๊ไปประชุมก่อน”

“ผมไม่ดื้อแน่นอนฮะ” เด็กน้อยรับปาก

ถังจือซย่าหันหลังกลับและออกไปประชุม เด็กน้อยกลับนั่งที่โซฟาอย่างมีความสุขและเล่นรูบิคที่หยิบมาจากกระเป๋าเป้ของเขา

สีจิ่วเฉินนั่งตรงข้ามเขา มองดูเจ้าตัวเล็กหมุนรูบิคอย่างชำนาญ เขาหมุนรูบิคทั้งหกด้านเสร็จภายในเวลาไม่ถึงสองนาที แสดงให้เห็นว่าสติปัญญาของเขาดีมาก

“ใครเป็นคนสอนเธอเหรอ”

“ผมเรียนเองฮะ ลุงสุดหล่อ ลุงใช้เวลาเท่าไหร่ถึงจะทำเสร็จเหรอฮะ” เด็กน้อยถามด้วยรอยยิ้ม