ตอนที่ 784

ขณะที่เยี่ยวานวานเพิ่งเดินไปได้ไม่เท่าไร จู่ๆ ก็รู้สึกว่าความโศกเศร้าท่วมท้นตัว เธอไม่อาจเดินต่อไปได้ จึงนั่งลงข้างทางเล็กๆ ที่มีหญ้าปกคลุม มือปิดหน้าสะอื้นสะกดเสียงร้องไห้ไม่ให้ดังออกมา

แต่เธอไม่รู้ตัวว่าข้างหลังเธอไม่กี่ก้าว เงาร่างเย็นชากำลังมองมาที่เธอ

เจียนจือเพ่ยมองดูหญิงสาวที่ไหล่สั่นคลอนและกลั้นเสียงร้องไห้ไว้ เขารู้ว่าคนที่ทำให้เธอเจ็บปวดอย่างนี้ก็คือเขา

เพราะเหตุใดกันแน่เธอถึงร้องไห้ขนาดนี้ ทำไมถึงแน่ใจว่าเขาทอดทิ้งเธอ

เยี่ยวานวานร้องไห้พักใหญ่ เจียนจือเพ่ยก็ยืนอยู่เช่นนี้เป็นเวลานาน จนกระทั่งโทรศัพท์มือถือของเขาดังขึ้น ทำให้เยี่ยวานวานที่กำลังร้องไห้ตกใจจนรีบลุกขึ้นหันไป เมื่อเห็นเขายังคงอยู่ที่นั่น เยี่ยวานวานตกตะลึงพรึงเพริดไปครู่หนึ่ง

เขาไม่สนใจเธอไม่ใช่เหรอ ยังตามเธอมาทำไม

เจียนจือเพ่ยมองมือแต่ไม่รับสาย กลับตัดสายทิ้งแล้วพูดกับเธอว่า "อย่าร้องไห้อีก กลับไปที่ห้องของเธอ!"

“ไม่ต้องมายุ่ง” เยี่ยวานวานตวาดอย่างโกรธเคือง

"เสียงร้องไห้ของคุณหนวกหู" เจียนจือเพ่ยพูดอย่างไร้เยื่อใย

ร่างกายของเยี่ยวานวานโอนเอน คล้ายกำลังจะโกรธจนเป็นลม ชายคนนี้ที่อยู่ตรงหน้าเธอใช่เจียนจือเพ่ยที่เธอรู้จักจริงๆ หรือ เฉยเมยเย็นชายิ่งกว่าคนแปลกหน้าเสียอีก

"ก็ได้ ฉันจะไปร้องไกลๆ พอใจยัง!" เยี่ยวานวานลั่นวาจาอย่างหงุดหงิด หันไปเห็นทางออกก็วิ่งไปทางนั้น

เจียนจือเพ่ยพลันคิดว่าทางนี้ตรงไปสระน้ำ ไม่มีทางเดินต่อไป ชั่วอึดใจที่เขาต้องการเรียกเธอไว้ เธอก็วิ่งไปแล้ว

"เยี่ย..." เจียนจือเพ่ยพบว่าจู่ๆ ก็ลืมชื่อของเธอ จึงได้แต่เร่งฝีเท้าตามไป

แต่เขายังไม่ทันห้ามเยี่ยวานวาน เพราะเยี่ยวานวานไม่รู้ว่ามีสระน้ำอยู่หลังพุ่มไม้ เธอจึงกระโดดลงไปในสระโดยไม่ได้ตั้งใจ

“ว๊าย...” เธอร้องอุทานตื่นตระหนก เธอจมลงไปในสระน้ำลึกถึงเอว และอุณหภูมิของน้ำที่เย็นจัดในตอนกลางคืนทำให้เธอทั้งตกใจและหวาดกลัว

ตอนนี้เอง เจียนจือเพ่ยที่รีบมาถึงถอนหายใจ มองหญิงสาวที่สร้างปัญหาปวดหัวให้เขาตลอดทั้งคืน ก็รู้สึกพูดไม่ออกจริงๆ

“ยื่นมือมาสิ” เขายื่นมือออกไป พยายามดึงเธอขึ้นมา

ทว่าเยี่ยวานวานถอยหลังหนึ่งก้าว "ไม่จำเป็นต้องมาห่วงฉัน ฉันปีนขึ้นไปเองได้"