ตัวน่ารำคาญ

ทิชา....

"นี่นาย!!! "

"นายพอเถอะอย่ามีเรื่องกันเลยดูสิมีแต่คนมอง อายเค้า" เธอกระซิบบอกเขาแต่ดูเหมือนเขาจะไม่ยอมซึ่งตอนนี้เธอก็ยังไม่รู้ว่าเขาชื่ออะไรแต่ที่แน่ๆ คือเขาอยู่ปีหนึ่งปีเดียวกันกับเธอและคงจะคณะเดียวกันด้วย

"เธอจะไปยอมทำไมพวกนี้มันแกล้งเธอแถมยังใส่ร้ายเธออีก"

"พี่ขาาา พี่จะเชื่อพวกเค้าหรือจะเชื่อนิ่มคะ" ยัยนิ่มเดินไปกอดแขนพี่ปีสี่คนนั้นพร้อมด้วยเสียงที่ออดอ้อนสุดฤทธิ์ เธออยากให้พี่เจ้านายมาเห็นจริงๆ ว่าผู้หญิงของตัวเองทำตัวยังไงกับผู้ชายคนอื่น แต่พูดไม่ทันขาดคำเจ้าตัวก็เดินมาพอดี

"มีเรื่องอะไร"

"พี่นาย" เธอเรียกชื่อเขาแต่เขาก็ยังไม่หันมาเพราะตอนนี้เขาเอาแต่สนใจยัยนิ่มที่ทำท่าน่าสงสารเหมือนนางเอกละครโดนกลั่นแกล้ง

"พี่นายยยขาาา ฮือออ พี่นายช่วยนิ่มด้วยค่ะ ฮือออ ฮือออ"

"นิ่มเป็นอะไรร้องไห้ทำไมครับ"

"ก็สองคนนี้ค่ะ ฮืออมาใส่ร้ายนิ่มค่ะ" พอยัยนั่นชี้มาพี่เจ้านายก็หันมาแล้วก็ทำหน้าตกใจเมื่อเจอเธอยืนอยู่ตรงนี้ในชุดนักศึกษาของมหาลัย เขาตกใจมันคงไม่แปลกเพราะเขาไม่รู้ว่าเธอเรียนที่นี่

"เธอมาทำอะไรที่นี่"

"ถ้าไม่เรียนที่นี่ทิชาจะมาอยู่ที่นี่ได้ไงคะ" เธอตอบออกไปด้วยสีหน้ากวนสุดฤทธิ์ซึ่งก็ทำให้เขาโกรธได้ทันที

"ถามดีๆ ก็ตอบให้มันดีๆ "

"แล้วทิชาตอบไม่ดีตรงไหน"

"นี่มึงรู้จักเด็กคนนี้ด้วยเหรอวะได้ไอ้นาย" พี่ปีสี่คนเดิมถามพี่นายด้วยความสงสัย

"ก็รู้จัก เด็กข้างบ้านกูเอง"

"ฮืออ พี่นายขา พี่นายต้องจัดการให้นิ่มนะคะ สองคนนี้มันหาว่านิ่มแกล้งเดินชนแล้วผู้ชายคนนั้นก็มาว่านิ่มตอแหลด้วยค่ะ" ยัยนั่นชี้มาที่เธอกับคนข้างๆ ซึ่งไม่ต้องเดาก็รู้ว่าพี่เจ้านายจะเชื่อหรือไม่เชื่อ

"ถ้าพี่นายจะโง่เชื่อคำพูดตอแหลของยัยนั่นก็แล้วแต่นะคะ แต่ทิชายืนยันว่าทิชาไม่ผิดและจะไม่ขอโทษด้วย" พูดจบเธอก็ลากแขนคนข้างๆ แล้วเดินมาเพราะเธอกลัว กลัวว่าเขาจะเชื่อยัยนั่นแล้วบังคับให้เธอขอโทษ เพราะตอนนี้เธออยู่ในมหาลัยถ้ารุ่นพี่สั่งเธอซึ่งเป็นรุ่นน้องก็ต้องทำตามคำสั่ง

"เธอรู้จักรุ่นพี่คนนั้นด้วยเหรอ"

"อื้มรู้จัก รู้จักดีเลยล่ะ"

"ถ้ารู้จักดีแล้วทำไมเขาถึงทำเหมือนไม่เชื่อที่เธอพูดเลยล่ะ"

"เพราะเรามันเป็นตัวน่ารำคาญเป็นคนไม่มีความสำคัญไง ไม่ว่าเราจะทำอะไรมันก็ผิดไปหมดในสายตาของพี่เขา"

🍁🌼🌺🌼🌺🌼🌺🍁