ยัยขี้เหร่

ทิชา....

"เป็นไงคะลูกวันนี้ ไปงานวันเกิดพี่เจ้านายมาเป็นไงบ้าง"

"สนุกมากค่ะแม่"

"แล้วเค้กที่หนูทำล่ะพี่เค้าชอบมั้ย"

"ชอบค่ะ ชอบมากเลย พี่เจ้านายบอกว่าอร่อยมากเลยค่ะ"

"แบบนี้คืนนี้ลูกสาวแม่คงจะหลับฝันดีเลยสินะ"

"ค่าาา ทิชากำลังจะอาบน้ำนอนและคงจะฝันดีแบบที่แม่บอก"

"งั้นแม่ไม่กวนแล้วนะคะ หลับฝันดีนะลูก"

"ค่ะ รักแม่นะคะ"

"แม่ก็รักหนูนะคะ"

หลังจากวางสายไปเธอก็ต้องกลับมาอยู่ในความรู้สึกเศร้าเหมือนเดิม น้ำตาที่กลั้นเอาไว้มันก็ไหลออกมาเพราะเธอข่มมันเอาไว้ตั้งแต่แม่ถามเรื่องพี่เจ้านาย เธอไม่สามารถบอกความจริงกับท่านได้ว่าวันนี้ในงานวันเกิดเธอต้องเจอกับคำพูดและการกระทำของพี่เจ้านายยังไงบ้าง ฟังจากน้ำเสียงของแม่เมื่อกี๊ท่านดูมีความสุขกับสิ่งที่เธอโกหก ออกไปทั้งที่เธอไม่อยากทำแต่เธอไม่มีทางเลือก ถ้าการโกหกของเธอมันจะทำให้แม่ของเธอมีความสุขเธอก็ยอม

.....................

หลายวันต่อมา....

วันนี้เธอต้องตื่นแต่เช้าเพราะต้องไปเข้าค่ายที่มหาลัยซึ่งมหาลัยที่เธอเรียนเป็นมหาลัยของรัฐบาลที่เธอสอบเข้าได้ด้วยความสามารถของตัวเองล้วนๆ ซึ่งคนที่ภูมิใจมากที่สุดก็คงเป็นใครไปไม่ได้นั่นก็คือแม่ของเธอรองลงมาก็คือป้าอนงค์ มีเพียงสองท่านนี้เท่านั้นที่ดีใจกับเธอที่เธอสามารถสอบเข้าได้ ส่วนพิต้าน้องสาวต่างแม่ของเธอนั้นเข้าเรียนมหาลัยเอกชนอีกที่นึงเพราะสอบเข้าไม่ได้ แต่ที่เธอดีใจมากกว่านั้นก็คือมันคือมหาลัยที่พี่เจ้านายเรียน แม้เธอกับเขาจะเรียนคนละคณะแต่เธอก็ดีใจที่ได้อยู่ในรั้วมหาลัยเดียวกัน แต่พี่เจ้านายไม่รู้ว่าเธอเรียนที่เดียวกันกับเขาเพราะเธอขอร้องป้าอนงค์ว่าไม่ให้บอกพี่เจ้านายเพราะเธออยากเซอไพรส์ ซึ่งวันนี้ก็ไม่ใช่วันแรกที่เธอไปมหาลัยหรอกนะมหาลัยเปิดมาหลายอาทิตย์แล้วล่ะ แต่ที่พี่เจ้านายไม่รู้และไม่เห็นเธอก็เพราะเธอคอยหลบหน้าไม่อยากให้เค้ารู้ แต่วันนี้คงจะรู้แล้วล่ะเพราะรุ่นพี่ปีสี่กับรุ่นน้องปีหนึ่งทุกคณะต้องไปเข้าค่ายด้วยกันและที่เดียวกันโอกาสที่จะได้เจอย่อมมีอยู่แล้ว ส่วนเรื่องคืนนั้นเธอก็ลืมๆ มันไปแล้วล่ะเธอพยายามทำใจไม่คิดอะไรมากแถมยังได้รับคำปลอบโยนและกำลังใจจากป้าอนงค์อีกซึ่งเธอก็ได้ขอร้องป้าอนงค์ว่าห้ามไปต่อว่าพี่เจ้านายเรื่องที่เขาทำกับเธอเพราะเธอไม่อยากให้เขาเกลียดเธอมากกว่านี้ไม่อยากให้เขาว่าเธอเป็นคนขี้ฟ้อง ตอนนี้เธอมาถึงมหาลัยแล้วและกำลังยืนเข้าแถวในแต่ละคณะของตัวเองจนพี่ปีสี่ประกาศ

"น้องๆ ปีหนึ่งคณะอักษรลุกขึ้นครับแล้วเดินมายืนกันตรงนี้ ให้ไวเลยครับ" เมื่อได้ยินเสียงประกาศเธอก็รีบลุกพร้อมกับคนอื่นๆ

"โอ๊ะ" เธออุทานออกมาเมื่อมีใครก็ไม่รู้เดินมาชนเธออย่าแรงจนเธอเกือบล้มคว่ำหน้าคะมำลงพื้นโชคดีที่มีผู้ชายคนนึงจับเธอเอวเธอเอาไว้ได้ทำให้เธอไม่ล้มลงไปให้อายคน