ตอนที่ 1 รับอุปการะ

ตีสาม ฟ้าร้องคำราม ประกายสายฟ้าแลบ และฝนโหมกระหน่ำ

ในแถบชานเมืองที่รกร้าง โรงเต้นรำที่รายล้อมไปด้วยดินโคลนยังคงเปิดให้บริการอยู่ และภาพที่แสนสกปรกก็ยังเล่นวนเวียนซ้ำอยู่ภายใน

ญานินในวัยหกขวบกำลังซ่อนตัวอยู่ในมุมมืด สายตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวของเธอจับจ้องไปบนเวที เธอกลั้นหายใจ ไม่กล้าแม้แต่จะขยับตัว

แม่ของเธอมาแสดงในโรงเต้นรำแห่งนี้บ้างเป็นครั้งคราว และวันนี้เธอก็ดื่มจนเมามายอีกแล้ว

เธอไม่เข้าใจเลยว่าทำไมแม่จะต้องมีกลุ่มผู้ชายที่ดูโหดร้ายและสกปรกห้อมล้อมอยู่ด้วย เธอไม่เข้าใจว่าพวกนั้นทำอะไรแม่เธอ และเธอก็ไม่เข้าใจว่าทำไมแม่ถึงดูเจ็บปวดนัก แต่ทุกเสียงร้องอันน่าสลดใจที่ดังมาจากเวทีนั้นเป็นเหมือนกับมีดคมที่แทงลึกเข้าไปในหัวใจของญานิน ซึ่งมันทำให้เธอตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว

มือของชายกลุ่มนั้นทุบตีร่างกายของแม่เธอซ้ำๆ เสียงหัวเราะที่น่าพรั่นพรึงของพวกเขาดังก้องออกมาเรื่อยๆ ส่วนผู้ชมที่อยู่ด้านล่างเวทีก็ดูเหมือนจะยิ่งทวีความตื่นเต้นขึ้นเรื่อยๆ

น้ำตาไหลออกมาจากดวงตาของญานินที่ไม่กะพริบเลย และมือเล็กๆ ของเธอก็กำแน่นอยู่เงียบๆ

เมื่อเวลาผ่านไป ไฟบนเวทีกลับมาฉายชัดอีกครั้ง แต่ไร้ซึ่งเสียงกรีดร้องของผู้หญิงแล้ว

มือของชายบนเวทีวางลงใต้จมูกของหญิงสาวผู้นั้นแล้วเขาก็ตัวแข็งทื่อ เขาทิ้งร่างเธอไว้ข้างๆ ก่อนจะวิ่งหายลับไปในชั่วพริบตา

ทันใดนั้นเอง ญานินก็ได้เห็นเสื้อผ้าของแม่เธอถูกฉีกจนขาดรุ่งริ่ง ผมที่ยุ่งเหยิงของแม่แผ่กระจายอยู่บนพื้น และชุดสีขาวราวหิมะนั้นเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดง

ญานินควบคุมตัวเองไม่ได้ขณะที่ลากร่างแข็งทื่อของตัวเองผ่านฝูงชนเพื่อเข้าไปหาแม่ของเธอ

ความตื่นตระหนกและสิ้นหวังทำให้เธอล้มลงไปกองกับพื้น เธอรู้สึกว่าโลกนี้ช่างแสนมืดมน