ตอนที่ 2 คุณลุงเจ็ด

ญานินพยักหน้า เธอไม่เข้าใจหรอกว่าการไปจากที่นี่กับชายคนนี้หมายความว่าอะไร แต่เธอบอกได้ว่าเขาไม่ใช่คนเลวเพราะตำรวจทักทายเขาด้วยรอยยิ้ม

ด้วยเหตุนั้น เธอจึงตามเขากลับบ้าน

ในตอนนั้น ญานินไม่รู้เลยว่าชายคนนี้เป็นผู้มีอิทธิพลที่แสนลึกลับที่สุดในเมืองอัญบุรี และความเป็นความตายของบริษัทต่างๆ มากมายนั้นอยู่ในกำมือของเขา เหล่าตระกูลที่ร่ำรวยทุกตระกูลในเมืองอัญบุรีต่างรับรู้การมีอยู่ของชายคนนี้ แต่ไม่มีใครเคยเห็นหน้าค่าตาเขามาก่อนเลย

ภายในรถ

“จากวันนี้ไปหนูต้องเรียกคุณว่าอะไรเหรอคะ?” ญานินกะพริบตาที่กลมโตเหมือนตุ๊กตา

สุจริตนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ เขาเตรียมการเอาไว้แทบทุกอย่างเพื่อจะพาเด็กหญิงคนนี้กลับบ้าน แต่แล้วเขากลับลืมคิดเรื่องชื่อของเขา

“นายน้อยเป็นลูกคนที่เจ็ดในตระกูลของเขา ทำไมหนูไม่เรียกเขาว่าคุณลุง[1] เจ็ดล่ะ!” ชายวัยกลางคนที่นั่งอยู่ตรงเบาะคนขับกล่าวขึ้นมาขณะที่มองญานินด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหมาย

ชายคนนี้คือศาสตรา เขาเป็นพ่อบ้านส่วนตัวของสุจริต เขารู้ใจของสุจริตไปเสียทุกอย่าง

สุจริตไม่ได้ส่งเสียงอะไรออกมาเลย

ญานินไม่เข้าใจท่าทางของเขา เธอจึงประหม่าขึ้นมานิดหน่อย เธอบิดนิ้วโป้งของเธอและกัดริมฝีปากตัวเอง

เธอกลัวว่าจะถูกทิ้ง เธอกลัวว่าจะทำให้คุณลุงเจ็ดไม่พอใจและทิ้งเธอไปอีกคน

หลังจากที่พวกเขากลับมาถึงบ้าน พ่อบ้านก็จูงมือญานินและพาเธอไปที่ห้องของเธอ นี่เป็นครั้งแรกที่ญานินได้เห็นบ้านแบบเดียวกับที่เธอเคยเห็นในโทรทัศน์มาก่อน ห้องนั้นเต็มไปด้วยเฮลโลคิตตี้สีชมพูและมิกกี้สีดำกับแดง แม้แต่พรม ผ้าปูที่นอน ผ้าม่าน ก็ต่างเป็นลายเจ้าหญิงดิสนีย์ทั้งสิ้น

“ที่นี่คือปราสาทเหรอคะ?” ญานินตะลึงไป เธอชอบที่นี่มาก

ขณะที่พ่อบ้านกำลังจะตอบ สุจริตก็เดินเข้ามาพอดี

“ถ้าเธอคิดว่าใช่ มันก็ใช่”

“ต่อไปนี้หนูจะได้อยู่ที่นี่เหรอคะ?” ญานินเบิกตากว้างด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

“เปิดตู้เสื้อผ้าดูเอาเองก็แล้วกัน” เสียงของชายคนนั้นเยือกเย็นขณะที่เขาเลี่ยงจะตอบคำถามของเธอตรงๆ

ญานินเปิดตู้เสื้อผ้าและได้เห็นภาพที่น่าตื่นตะลึงตรงหน้าเธอ เธออึ้งไปกับภาพนั้นและยืนตัวแข็งทื่ออยู่กับที่สักพักหนึ่ง

ตู้เสื้อผ้าเต็มไปด้วยเสื้อผ้าและชุดกระโปรงสวยๆ เป็นจำนวนมาก ทุกชุดถูกเลือกมาอย่างพิถีพิถัน ฝีมือในการตัดเย็บก็ช่างประณีต ไม่บอกก็รู้ว่าแต่ละชุดนั้นมีราคาแพงมาก

ยิ่งไปกว่านั้น ชุดเหล่านี้ดูเหมือนเป็นชุดสั่งทำให้เธอโดยเฉพาะ ญานินรู้สึกเหมือนเธอฝันไป

สุจริตลูบหัวญานินก่อนจะกล่าวว่า “ต่อจากนี้ไป ที่นี่เป็นบ้านเธอแล้วนะ ไม่ว่าเธอต้องการอะไรก็ตาม เธอแค่บอกให้ฉันรู้ แล้วฉันจะจัดการให้เธอเอง”

ในเวลานั้นเอง บุคลิกที่สูงส่งและเหนือธรรมดาของสุจริตก็ได้ประทับตราตรึงลงในดวงตาของญานินราวกับว่าเขาเป็นเจ้าชายจากในนิทาน

ครืน!

ฟ้าแลบข้างนอกหน้าต่างตามด้วยเสียงฟ้าร้องดังกึกก้อง!

ญานินที่เดิมทีจ้องมองสุจริตอยู่ แต่ทันใดนั้นเธอก็เริ่มสั่นกลัวราวกับกระต่ายที่ตื่นตระหนก เม็ดเหงื่อผุดขึ้นมาบนหน้าผากของเธอ และเธอพยายามหามุมมืดเพื่อเข้าไปซ่อนตัว

"เธอกลัวเสียงฟ้าร้องเหรอ?"

น้ำตาของญานินไหลออกมาจากหางตาขณะที่พยักหน้าด้วยความโศกเศร้า “ผู้หญิงคนนั้นตายตอนที่ฝนตกและฟ้าร้อง…”

ผู้หญิงคนที่ว่าก็คือแม่แท้ๆ ของเธอเอง

สุจริตขมวดคิ้ว เขารู้อยู่แก่ใจว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร

"คุณลุงเจ็ด!" ญานินพุ่งตรงเข้ามาหาสุจริตและกอดเขาไว้แน่น

และในตอนนั้น!

สุจริตรู้สึกเหมือนได้กลิ่นอันเป็นเอกลักษณ์ลอยวนอยู่ในอากาศ

“หนูนอนกับคุณลุงได้ไหม…?” ญานินในวัยหกขวบ สูดน้ำมูกขณะอ้อนวอนอย่างน่าสงสาร

พ่อบ้านศาสตราตกใจเล็กน้อยขณะที่ก้าวเข้ามาดึงญานินออกจากร่างของนายน้อย แต่ทว่า…

“โอเค”

เพียงคำหนึ่งคำง่ายๆ จากปากของสุจริตทำลายความเข้าใจที่พ่อบ้านมีให้เขาไปเสียสิ้น

เขาไม่เคยชอบอยู่กับเด็ก ที่จริงเขามักจะรำคาญที่มีเด็กอยู่ในสายตา แต่แล้วเขากลับตกลงจะให้ญานินนอนกับเขา!

อีกอย่าง ญานินก็ยัง…

แต่กระนั้น เรื่องที่ทำให้พ่อบ้านประหลาดใจมากที่สุดคือความจริงที่ว่า นายน้อยนอนกับเธอมาตลอดหลายปีหลังจากนั้น

……

หกปีต่อมา ในคืนที่ฝนตกหนัก

เสียงฟ้าร้องภายนอกหน้าต่างทำให้ญานินตื่นขึ้นมาจากการหลับใหล เธอขดตัวเป็นลูกกลมๆ โดยที่ไม่รู้เนื้อรู้ตัว

ถัดจากร่างของเธอ สุจริตลืมตาขึ้นมาแล้ว

"ญานิน" เขาเอนกายเข้ามาอย่างแผ่วเบาก่อนจะแตะหน้าผากของญานิน หน้าผากของเธอเต็มไปด้วยเหงื่อเปียกโชกตามที่เขาคาดไว้

สุจริตทึ้งผ้าห่มที่คลุมหัวของญานินออกก่อนจะดึงเธอเข้ามากอด เขาลูบหลังญานินอย่างอ่อนโยน ก่อนจะพูดออกมาว่า “เอาล่ะ ฟ้าไม่ร้องแล้ว อย่ากลัวไปเลยนะ”

กลิ่นกายและความอบอุ่นยามเมื่อเขาลูบหลังของเธอทำให้เธอค่อยๆ สงบลง

เธอจับเสื้อของสุจริตเอาไว้แน่นก่อนจะซุกตัวไว้ในอ้อมแขนของเขา เธอพึมพำออกมาเบาๆ ว่า “คุณลุงเจ็ด…”

“ฉันอยู่นี่”