ตอนที่ 3 ความอดทนอดกลั้น

เพียงชั่วพริบตาเดียวเวลาก็ผ่านไปสี่ปี

"คุณลุงเจ็ด!"

"หนูไปโรงเรียนสายแล้วนะคะ!"

"หนูไปก่อนแล้วนะ!"

นับตั้งแต่เธอเริ่มมีประจำเดือน สุจริตก็ไม่อนุญาตให้เธอมานอนกับเขาอีกต่อไป

แต่เมื่อคืนนี้ฝนตก ทุกครั้งที่ฝนตกเธอก็มักจะมานอนเตียงเดียวกับเขาเสมอ และทุกครั้งที่เธอทำแบบนั้น เธอก็จะหลับสบาย เป็นผลให้เธอหลับต่อไปอีกเล็กน้อย!

ซึ่งนั่นทำให้เธอตื่นสายอีกครั้งอย่างเลี่ยงไม่ได้!

ถ้วยความตื่นตระหนก เธอคว้าชุดนักเรียนจากมือพ่อบ้านและรีบสวมมัน ก่อนจะวิ่งออกไปที่ประตู

"หยุดนะ มากินอะไรก่อน"

สุจริตเรียกให้เธอกลับมา

"คุณลุงเจ็ด… หนูจะไปสายจริงๆ นะคะ” ญานินกังวลและรู้สึกเป็นปัญหา เธอไม่อยากเดินเข้าห้องเรียนระหว่างที่อาจารย์กำลังสอนอยู่ มันน่าอาย…

สุจริตถอนหายใจพลางส่ายหน้า บุ้ยใบ้ให้เธอออกไปได้

“ขอบคุณค่ะ คุณลุงเจ็ด!” ญานินยิ้ม ทันใดนั้นก็ยกมือขึ้นทำเป็นรูปหัวใจวางไว้บนหัว “รักลุงนะคะ!"

สุจริตตัวแข็งทื่อ ริมฝีปากของเขาค่อยๆ โค้งขึ้นมา ยายเด็กบ้านี่ไร้ยางอายขึ้นเรื่อยๆ และเขาไม่รู้จะจัดการกับเธออย่างไรดี

เขามองไปที่พ่อบ้านศาสตรา และพ่อบ้านก็เข้าใจได้ในทันที เขาต้องการให้จัดเตรียมอาหารเข้าไปให้ญานินเหมือนเคย เธอจะได้กินบนรถระหว่างทางไปโรงเรียน

แต่เขาก็เริ่มเป็นห่วงว่านายน้อยจะเริ่มมีความรู้สึกที่ไม่ควรพูดออกมาต่อญานิน ถ้ามันเกิดขึ้นมาจริงๆ แผนการที่พวกเขาทุ่มเทวางไว้ ก็จะพังทลายลงมาไม่เป็นท่า

……

ที่โรงเรียน

ญานินมาถึงห้องเรียนก่อนที่เสียงกริ่งจะดัง ทันทีที่เธอเดินเข้าไปในห้อง กวินก็รีบมาช่วยเธอปลดกระเป๋าเป้ออกจากหลังทันที “ทำไมมาสายอีกแล้วล่ะ?”

“ก็ตื่นสาย!” ญานินแลบลิ้นใส่กวิน

กวินนั้นมีชื่อเสียงฉาวโฉ่ในโรงเรียนว่าเป็นพวกนักเลงหัวไม้ เขามีภูมิหลังครอบครัวที่ดี หน้าตาหล่อเหลา และยังมีผู้หญิงมาติดพันอย่างมากมาย และเด็กสาวเหล่านี้ก็เป็นพวกหัวขบถที่ชอบม้วนผม สูบบุหรี่ และดื่มเหล้า

เดิมที เธอและคนอย่างกวินไม่เคยจะมาข้องเกี่ยวกันเลยด้วยซ้ำ แต่หลังจากที่เธอช่วยบอกใบ้คำตอบต่อคำถามยากๆ ของอาจารย์ให้เขาครั้งหนึ่ง ก็ดูเหมือนว่าพวกเขาจะพัฒนามิตรภาพที่ไม่มีคำไหนสามารถอธิบายได้

หลังจากเหตุการณ์นั้น กวินก็เริ่มพูดคุยกับเธอ เมื่อเวลาผ่านไป เขาก็กลายมาเป็นเพื่อนสนิทของญานิน

เมื่อญานินนั่งลงประจำที่เรียบร้อยแล้วก่อนที่อาจารย์จะเข้ามา เธอก็ได้ยินผู้หญิงสองสามคนหัวเราะอยู่ข้างหลังเธอ

“เธอเกือบจะมาสายอีกแล้วล่ะ สงสัยจะเหนื่อยที่ต้องดูแลรับใช้เศรษฐีคนนั้นสิท่า ฉันได้ยินมาจากพ่อว่าพวกเศรษฐีน่ะชอบเด็กสาวๆ ล่ะ!"

คำนั้นเป็นชนวนให้เสียงหัวเราะของนักเรียนคนอื่นๆ ระเบิดดังขึ้นมา หญิงสาวที่พูดนั้นชื่อว่าดลยา เธอเป็นลูกสาวของตระกูลสิทธิวงศ์ เธอหยิ่งยโสและไม่ชอบเวลาที่มีคนอื่นน่าประทับใจมากกว่าเธอ

และญานินก็ขวางหูขวางตาเธอเป็นที่สุด

ไม่มีใครในโรงเรียนที่รู้ตัวตนของญานินเลย รถที่มาส่งเธอหน้าโรงเรียนก็เป็นรถธรรมดาๆ แต่ก็มีบางครั้งที่มีคนเห็นเธอขึ้นลงรถหรูๆ อยู่บ้าง

ดลยาถึงกับขอให้พ่อของเธอช่วยสืบเรื่องญานิน แต่ก็ไม่พบอะไรผิดสังเกต

“ดลยา เธออาจจะเคยไปรับใช้พ่อเธอก็ได้นะ” ทันทีที่คำพูดนั้นหลุดออกมา ดลยาก็โมโหจนแทบคลั่ง เธอเดินตรงไปหาหญิงสาวคนนั้นก่อนจะตบหน้าเธอฉาดใหญ่!