ตอนที่ 4 สร้างปัญหา

หลังจากทานข้าวเที่ยงที่โรงอาหารเรียบร้อยแล้ว ญานินก็เดินกลับไปที่ห้องเรียนช้าๆ แต่… เมื่อเธอเปิดประตูและก้าวเข้าไปในห้อง… น้ำถังใหญ่ก็เทราดลงมาใส่หัวของเธอ!

ทันใดนั้นเอง ทุกอณูในร่างกายของเธอก็เย็นเยือก!

ในห้องเรียนมีคนอยู่ไม่มาก ดลยาและเพื่อนของเธอมองญานินยืนอยู่ตรงนั้นเหมือนลูกหมาตกน้ำขณะที่พวกเขาก็หัวเราะกันท้องขดท้องแข็ง

เสื้อผ้าของญานินเปียกโชกไปหมดและมันก็นาบติดอยู่กับร่างกายที่หนาวเย็นของเธอ ความหนาวนั้นทำให้เธอเริ่มจะสั่นเล็กน้อย

ญานินกำหมัดแน่น เธอเงยหน้าขึ้นมามองดลยาด้วยความโกรธเกรี้ยว

"ตายแล้ว!"

"ดูสิ ดลยา!"

"เด็กดีดูจะโมโหนะ!" การเยาะเย้ยนี้เป็นเสมือนเข็มที่ทิ่มแทงลงไปในจิตใจของญานิน

"ฮ่าๆๆๆ!"

"เร็วเข้า ดูสิ ตลกมากเลย!"

คำพูดที่น่ารังเกียจกัดกร่อนเข้าไปในหูของญานิน เพียงเพราะเธอไม่ต้องการสู้กลับ ก็ไม่ได้แปลว่าเธอขี้ขลาด เธอแค่ไม่อยากสร้างปัญหาให้คุณลุงเจ็ด!

แต่ครั้งนี้ เธอทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว!

ญานินหยิบไม้บรรทัดยาวออกมาจากโต๊ะ เธอมุ่งหน้าไปหาดลยาและฟาดมันใส่หน้าของดลยาเต็มแรง จากนั้นก็ยกไม้บรรทัดขึ้นฟาดเข้าที่ตัวของดลยาอีกโดยไม่มีความปราณีใดๆ!

"โอ๊ย!"

"เจ็บนะ!" ดลยาไม่คิดว่าญานินจะทำอย่างนี้

“แกบ้าไปแล้วเหรอ? ญานิน” ดลยาพยายามจะคว้าไม้บรรทัดนั้น แต่เมื่อเธอหันหน้ามา…

มีเสียงดังลั่น “ป้าบ!”

ไม้บรรทัดปะทะเข้าที่หน้าของดลยาเข้าอย่างจัง!

ตั้งแต่ต้นจนจบ ญานินไม่กะพริบตาเลยแม้แต่ครั้งเดียว

ดลยาจับแก้มของเธอไว้และพูดไม่ออก เธอเข่าอ่อนก่อนจะทรุดตัวลงกับพื้นและห้ามน้ำตาเอาไว้ไม่ได้ เด็กสาวที่อยู่ข้างเธอก็ตื่นตกใจและรีบวิ่งไปฟ้องอาจารย์

ญานินตัวแข็งทื่อ

ดูเหมือนว่า… เธอเจอปัญหาเข้าให้แล้ว…

"ญานิน!"

"ดลยาเสียโฉมแล้ว!"

"แกตีเธอ!" เด็กสาวที่เป็นเพื่อนสนิทของดลยาคว้าไม้บรรทัดในมือของญานินออกมาขณะที่ญานินกำลังอึ้งอยู่ เธอฟาดไม้บรรทัดนั้นเข้าที่ท้องของญานินหลายต่อหลายครั้ง

“เธอเป็นลูกสาวคนเดียวของตระกูลสิทธิวงศ์นะ แกจบเห่แน่ ญานิน!”

ความเกลียดชังพุ่งเข้าสู้จิตใจของดลยา เธอหยิบไม้บรรทัดขึ้นมาก่อนจะรวบรวมกำลังทั้งหมดและพยายามฟาดมันเข้าที่ใบหน้าของญานิน!

"ป้าบ!"

ทุกคนแตกตื่น เพราะไม้บรรทัดนั้นฟาดลงที่หลังของกวิน

กวินกอดญานินเอาไว้ และเป็นเกราะกำบังความแค้นเคืองของดลยาด้วยร่างกายของเขาเอง

ในสมองของญานินนั้นว่างเปล่า สายตาของเธอไร้ซึ่งความหมายใดเมื่อเธอมองดวงตาที่เต็มไปด้วยความกังวลของกวิน

นอกจากคุณลุงเจ็ดของเธอแล้ว นี่เป็นครั้งแรกที่คนอื่นกอดเธอไว้แบบนี้ และเป็นครั้งแรกที่เธอรู้สึกได้รับการปกป้อง

หลังจากอาจารย์มาถึง ดลยาก็ถูกพาไปที่โรงพยาบาล ส่วนญานินและนักเรียนที่อยู่ในเหตุการณ์ ต่างถูกเรียกไปที่ห้องทำงานของผู้อำนวยการโรงเรียน

“ใครเริ่มก่อน?” ผอ.นรินทร์เป็นคนจริงจังและมีอำนาจมาก