ตอนที่ 20 วันเกิด

สุจริตสั่งตัดชุดราตรีขนาดเล็กให้กับญานิน แม้ว่าจะมีแค่คนในครอบครัว แต่เขาก็อยากให้เธอรู้สึกว่าเป็นงานพิธี

ญานินถอดชุดนักเรียนและโบว์ผูกผมออก นี่เป็นครั้งแรกที่เธอใส่ชุดราตรี ครั้งที่ใส่รองเท้าส้นสูง ครั้งแรกที่เธอแต่งหน้า และเป็นครั้งแรกที่ได้แต่งตัวแบบเต็มยศ

วันนี้ เธอไม่เพียงแต่เป็นเจ้าหญิงของสุจริต แต่เธอยังเป็นเจ้าหญิงของตัวเธอเองอีกด้วย

หลังจากวันนี้ เธอจะเติบโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว

“คุณสวยจังเลยค่ะ มีใครเคยบอกไหมว่าคุณหน้าเหมือนตุ๊กตาบาร์บี้?” ช่างแต่งหน้าพูดพลางช่วยญานินสวมมงกุฎที่เปล่งประกายไปด้วยเพชรระยิบระยับ แม้ว่าเธอจะเคยพบเจอคนรวยๆ มานักต่อนัก แต่นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้สัมผัสกับมงกุฎเช่นนี้

หญิงสาวคนนี้โชคดีแค่ไหนที่ได้โคจรมาเกี่ยวข้องกับนายน้อยสุจริต? มันช่างเป็นเรื่องที่น่าชื่นชมยินดีจริงๆ

ญานินยิ้มอย่างเขินอายโดยไม่ตอบอะไร

หลังจากแต่งตัวเสร็จแล้ว เธอก็ออกจากห้องไป ญานินในชุดราตรีสั่งตัด และเรือนร่างที่กำลังเป็นสาวเต็มวัยของเธอ ช่างน่าดึงดูดใจยิ่งนัก

เธอค่อยๆ เดินลงไปข้างล่าง และหวังใจไว้ว่าเธอจะสะกดสายตาของสุจริตไว้ได้ เธออยากเห็นปฏิกิริยาของเขาจริงๆ

“โอ้… พระเจ้า!”

“นี่ลูกเป็ดขี้เหร่กลับกลายเป็นหงส์ไปแล้วเหรอเนี่ย?” นิรันดร์ที่กำลังคุยกับสุจริต เมื่อสายตาของสุจริตหยุดชะงักไปที่บางอย่าง เขาดูตื่นตาตื่นใจกับสิ่งที่เขาเห็น นิรันดร์จึงหันมองไปตามสายตานั้น และเขาก็ได้เห็นว่าเป็นญานิน

“ญานินเป็นลูกเป็ดขี้เหร่ตั้งแต่เมื่อไรกัน?” สุจริตจ้องที่เขา “ระวังคำพูดหน่อย”

ตั้งแต่สองปีก่อน สุจริตก็ไม่ได้นอนกับญานินอีกเลย แม้ว่าจะมีฝนฟ้าคะนอง เขาก็แค่เข้าไปกล่อมให้เธอหลับ จากนั้นเขาก็กลับออกมา พวกเขาไม่เคยนอนร่วมเตียงกันอีกเลย

ย้อนกลับไปตอนที่เธออายุสิบหก เธอเพิ่งก้าวสู่วัยแรกรุ่น แต่ตอนนี้เธอกลายเป็นหญิงสาวที่น่าดึงดูดพร้อมกับรูปร่างที่สมบูรณ์แบบ แม้แต่ความสูงของเธอก็เพิ่มขึ้นเล็กน้อย

“นิรันดร์คะ เธอคือใครเหรอ?” แฟนสาวคนล่าสุดของนิรันดร์กระซิบถามข้างๆ หูเขา

“ไม่ต้องถามเยอะ” แฟนเขาคนนี้ชื่อจรรยา เขาเพิ่งพบเธอเมื่อวันก่อน และเขาพาเธอไปร่วมงานด้วยให้ดูคึกคักมากยิ่งขึ้น

“มงกุฎของเธอสวยจริงๆ ฉันอยากได้บ้างจัง” จรรยาพูดทีเล่นทีจริง เธอชอบมงกุฎมาก เพราะมันดูแพง

นิรันดร์ตบหลังมือเธอเบาๆ และพูดปลอบใจเธอว่า “เลิกมโนไปเลย นั่นมีแค่ชิ้นเดียวในโลก”

สุจริตสั่งทำมงกุฎขึ้นมาสำหรับญานิน ซึ่งมีเพียงชิ้นเดียวในโลก เฉกเช่นเดียวกับที่เขามองญานิน เขามองว่าเธอมีเพียงคนเดียวในโลก และไม่มีใครสามารถมาแทนเธอได้

นิรันดร์ยอมรับที่จะอยู่ในโลกของความเป็นจริง ในอดีตเขาทำทุกวิถีทางเพื่อป้องกันไม่ใช่สุจริตถลำลึกลงไปเรื่อยๆ แต่สุดท้าย เมื่อเขาเห็นคนที่ใจแข็งดั่งหินผาอย่างสุจริตเสียอาการทุกครั้งเพราะญานิน เขาก็ยอมแพ้

“แล้วทำไมคุณไม่สั่งทำให้ฉันบ้างล่ะคะ?” จรรยาถามขณะที่เธอนั่งบนตักนิรันดร์ พลางทำปากจู๋จะจูบเขา

“ผมจะไปมีเงินเยอะขนาดนั้นได้ยังไงกัน?”

“ถ้าคุณอยากได้ ก็ไปขอนายน้อยสุจริตดูสิ” เขาพูดอย่างหน้าไม่อายพลางบีบแก้มของแฟนสาว และปัดตัวเธอลงไปนั่งข้างๆ

“แต่ผมว่าเขาคงไม่ยอมให้หรอก”

จรรยาเริ่มอิจฉาริษยาขึ้นมาทันที เธอคิดว่าเธอไม่ได้ด้อยไปกว่าญานินเลยแม้แต่น้อย แต่แล้วทำไมเธอถึงไม่ได้ในสิ่งที่ญานินได้?

ถ้าสุจริตชอบญานินได้ ทำไมเขาจะชอบเธอบ้างไม่ได้?

ทันใดนั้น ความคิดบางอย่างก็ผุดขึ้นมาในใจเธอ ก่อนที่จะหมดเวลาทานอาหารเย็น เธอแอบไปเข้าห้องน้ำ และส่งข้อความหานิรันดร์เพื่อบอกว่าเธอขอตัวกลับก่อน

นิรันดร์เมาเล็กน้อย ดังนั้นเขาจึงกลับบ้านทันทีหลังมื้อเย็นเสร็จสิ้นโดยที่ไม่ได้เอะใจอะไร

ญานินดื่มไวน์เล็กน้อย แต่โชคดีที่เธอไม่ดื่มมากเกินไป เมื่อเธอเห็นสุจริตกำลังเมาได้ที่ เธอก็อดไม่ได้ที่จะหยอกล้อเขา

“คุณลุงคะ หนูสวยไหม?” ญานินเข้าไปหาเขาโดยอยู่ห่างจากใบหน้าเขาไม่ถึงฟุตหนึ่ง

“สวยสิ” สุจริตยักคิ้ว แน่นอนว่าญานินของเขาสวยเสมออยู่แล้ว