ตอนที่ 19 ไม่เข้าใจ

“แต่ตอนนี้คุณลุงมีแฟนแล้ว หนูอยู่ใกล้คุณลุงไม่ได้อีกแล้ว เรื่องมันก็เหมือนกับในละครเลย” ญานินปล่อยโฮออกมาอีกครั้ง อันที่จริงด้วยวัยของเธอ เธอควรจะเข้าใจเรื่องพวกนี้ดี แต่สุจริตกีดกันเธอให้อยู่ห่างจากเรื่องทำนองนี้ จึงทำให้เธอดูไร้เดียงสากว่าเด็กคนอื่นๆ ในวัยเดียวกับเธอ

“ถ้าอย่างนั้น เพื่อความสบายใจของญานิน ฉันไม่ต้องการผู้หญิงคนไหนอีกแล้ว” สุจริตมองใบหน้าที่ไร้เดียงสาของเธอ เขาพูดเพื่อเอาใจและเกลี้ยกล่อมเธอ รวมถึงจะได้ไม่ต้องคิดมากเรื่องอื่นๆ อีก

“แต่พวกคุณลุงก็ได้ทำไปแล้ว… ทำแบบนั้นไปแล้ว…” ญานินไม่รู้จะพูดยังไง ใบหน้าของเธอเริ่มแดง และเธอแอบมองชายคนนั้นผ่านผ้าห่มของเธอ

“เธอยังเด็ก เธอจะไปรู้อะไร?” สุจริตดึงผ้าห่มออก เผยให้เห็นใบหน้าที่บอบบางและละมุนของเธอ “ลืมเรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้ไปซะ เธอไม่สมควรรับรู้เรื่องแบบนี้ ไม่ควรเลยสักนิด!”

ยิ่งสุจริตบอกให้เธอลืมเท่าไร ภาพในใจของญานินก็ยิ่งชัดเจนมากเท่านั้น แต่อย่างน้อยเธอก็ได้คำตอบที่เธอต้องการแล้วว่าเขาจะไม่ทิ้งเธอไปไหน เพียงเท่านี้ก็ทำให้เธอหายปวดหัวใจเป็นปลิดทิ้ง

“นายน้อยสุจริตครับ มีประชุมทางไกลจากต่างประเทศ ท่านสะดวกรับไหมครับ?” จุธาซึ่งผู้ช่วยของสุจริตกำลังเคาะประตูอยู่ด้านนอก เพราะเขากลัวเกินกว่าจะกล้าเข้าไป

“มาได้เลย” สุจริตรีบกลับมาจากต่างประเทศเพราะญานิน และเขาได้ทิ้งงานกองโตเอาไว้

จุธาเดินเข้ามาเพื่อเอาคอมพิวเตอร์วางไว้บนโต๊ะกาแฟ หลังจากที่เขาตั้งค่าทุกอย่างแล้ว เขาก็รอให้สุจริตต่อสาย

“คุณลุงทำงานเลยค่ะ หนูจะนั่งดูอยู่ตรงนี้เงียบๆ รับรองว่าไม่กวนคุณลุงค่ะ” ญานินรู้สึกผิดเล็กน้อย เธอรู้ดีว่าในช่วงสองวันที่ผ่านมานี้สุจริตเหนื่อยกับเรื่องเธอมาก ดังนั้นเธอจึงต้องการให้เขารีบจัดการงานของเขาให้เรียบร้อย

“งั้นก็ดี พักผ่อนเถอะนะ”

ญานินพยักหน้าอย่างเชื่อฟัง แล้วเธอก็หลับตาพักผ่อนอย่างสงบ

ขอเพียงแค่มีสุจริตอยู่ข้างๆ เธอจะรู้สึกสงบสุข แม้ว่าข้างนอกจะมีฝนฟ้าคะนองแค่ไหน เธอก็ไม่กลัว

เธอรู้สึกปวดหัวมากจนสุดท้ายก็เคลิ้มหลับไป

พอผ่านไปสักพัก เธอได้ยินเสียงปิดประตูเบาๆ เธอลืมตาขึ้นและพบว่าสุจริตออกไปแล้ว

ฟ้าฝนยังเทกระหน่ำอย่างต่อเนื่อง ทำให้เธอรู้สึกกลัว เธอจึงเดินออกไปตามหาเขา

โถงทางเดินในโรงพยาบาลช่างเงียบสงัด นอกจากบรรดาพยาบาลแล้วก็ไม่ค่อยมีใครมากนัก เธอมองไปรอบๆ แต่ก็ไม่พบสุจริต

คุณลุงเจ็ดของเธอไม่ต้องการเธอแล้วเหรอ? แต่เขาเพิ่งสัญญาว่าเขาจะไม่ทิ้งเธอ… ดวงตาของญานินเริ่มแดงก่ำ หัวใจเธอเต้นแรงจนแทบจะปะทุออกมา

เธอลากร่างหนักๆ ของเธอเดินวนไปรอบๆ โดยไม่รู้ว่าจะไปที่ไหนดี เมื่อเธอพอจะเรียกสติกลับมาได้ เธอก็พบว่าเธอพาตัวเองมาถึงห้องวีไอพีในแผนกศัลยกรรมกระดูก

เธอจำหมายเลขห้องของกวินได้ มันคือห้องที่อยู่สุดทางเดิน