ตอนที่ 18 โกหก

“ขอบคุณนะครับ แต่นี่เป็นเรื่องในครอบครัว” พ่อบ้านศาสตราโค้งขอบคุณก่อนที่จะกลับไปที่รถ

สุจริตวางตัวญานินไว้บนเบาะรถที่พ่อบ้านศาสตราปูผ้าเช็ดตัวเตรียมไว้ให้แล้ว เขาพันผ้าเช็ดตัวรอบตัวเธอเพื่อไม่ให้เธอเคลื่อนไหว

“เธอหนาวไหม?” สุจริตมองเธอด้วยความเจ็บปวด

ญานินเวียนหัวเล็กน้อย และท้องของเธอก็เริ่มรู้สึกปวดมากขึ้นเรื่อยๆ เธอปวดจนเกินจะทนไหวถึงกับต้องขดตัว

สุจริตปวดใจขึ้นมาอีกครั้งเมื่อเขาเอามือไปแตะหน้าผากของเธอ และพบว่าเธอมีไข้

“ไปโรงพยาบาล!”

คนขับรถตกใจจนเหงื่อท่วม อะไรก็ตามที่เกี่ยวกับญานิน ล้วนมีผลต่ออารมณ์ของสุจริตทั้งนั้น และเมื่อไรก็ตามที่สุจริตฉุนเฉียวขึ้นมา พวกเขาไม่กล้าแม้แต่จะสูดหายใจ

เขาขับรถด้วยความประหม่าไปจนถึงโรงพยาบาล

ญานินหลับไปแล้ว แต่ว่ายังคงตัวสั่นอยู่ หลังจากที่ตรวจร่างกายเรียบร้อย เธอก็ได้เข้าไปนอนให้น้ำเกลือที่ห้องวีไอพี

สุจริตนั่งลงข้างๆ เตียงผู้ป่วย เขามองเธอด้วยความเหม่อลอยพลางทบทวนกับตัวเองว่า สิ่งที่เขาทำลงไปมันสมควรแล้วจริงๆ เหรอ

“คุณลุงเจ็ด…” ญานินละเมอในขณะที่หลับพร้อมขมวดคิ้ว ราวกับว่าเธอกำลังอยู่ในภวังค์ฝันร้าย

เธอคว้ามือสุจริตโดยสัญชาตญาณ เมื่อเธอได้สัมผัสความอบอุ่นจากมือข้างนั้น คิ้วเธอก็ค่อยๆ ผ่อนคลายลงด้วยความไร้กังวล

แต่หลังจากนั้นไม่นาน เธอรู้สึกตัวขึ้นมาด้วยความไม่สบายตัวอย่างมาก

“ญานิน เธอรู้สึกดีขึ้นไหม?” สีหน้ากังวลของสุจริตพุ่งเข้าชนหัวใจของญานินเต็มเปา ถ้าเป็นเมื่อก่อนเธอคงจะรู้สึกดีขึ้นมาก แต่ทว่าหลังจากเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อไม่กี่ชั่วโมงที่ผ่านมา ก็ทำให้ไม่มีอะไรเหมือนเดิมอีกต่อไป

เธอเบือนหน้าหนีพร้อมน้ำตาที่หยดลงบนหมอนโดยไร้ซึ่งคำพูดใดๆ

“ยังโกรธฉันอยู่เหรอ?”

“ตอนนี้คุณลุงมีแฟนแล้ว คุณลุงไม่ต้องการหนูอีกต่อไปแล้ว” ญานินพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาในขณะที่เธอพยายามซ่อนเสียงสะอื้นของเธอเอาไว้ “อีกหน่อยคุณลุงก็จะทิ้งหนูไป และไม่ต้องการหนูไม่ต่างอะไรไปจากคนที่เคยทิ้งหนูไปเมื่อก่อนนี้…”