ตอนที่ 17 การแสดง

ณ บ้านธำรงวงศ์สกุล

การแสดงที่ไร้ซึ่งอารมณ์ได้ปิดฉากลงแล้ว

วรัญญาสวมเสื้อผ้าท่อนบนของเธอกลับคืน ปรากฏว่าจริงๆ แล้วสุจริตไม่ได้แตะต้องเธอแม้แต่น้อย

“นายน้อยสุจริต สิ่งที่คุณทำอยู่ มันจะทำร้ายเธอนะคะ” วรัญญาผ่านเรื่องราวต่างๆ ในชีวิตมามาก ทำให้เธออ่านสถานการณ์ออกได้อย่างชัดเจน สุจริตบอกให้เธอไปแง้มประตูไว้ และให้ส่งเสียงครางเมื่อได้ยินฝีเท้าของญานินใกล้เข้ามา เห็นได้ชัดว่าสุจริตตั้งใจสร้างสถานการณ์นี้เพื่อให้เธอเห็น

สุจริตไม่ตอบอะไร เพียงแค่สายตาที่เย็นยะเยือกของเขาก็สามารถทำให้วรัญญาสงบปากลงได้แล้ว

“นายน้อยสุจริตคะ คุณหนูวิ่งร้องไห้ออกจากบ้านไป เธอไม่ได้เอาร่มออกไปซะด้วย แล้วนี่ก็ยังไม่กลับมาสักที เธอเป็นคนที่กลัวเวลาฝนฟ้าคะนองมาก แต่พวกเราไม่รู้เลยว่าเธอไปไหน!” ป้าเรืองวิ่งขึ้นบันไดมาอย่างรีบร้อน เธอตะโกนจากตรงบันได เพราะเธอไม่กล้าเข้าไปในห้องนอนของสุจริต

บ้าเอ๊ย! บีบหัวใจสุจริตเป็นที่สุด

ความกังวลใจเกิดขึ้นในดวงตาของเขา และวรัญญาก็เห็นมันก่อนที่เขาจะรีบปกปิดความรู้สึกนั้นไว้

“นายน้อย ให้ฉันไปตามหาเธอกับคุณดีไหม?”

“ไม่ต้องหรอก ผมจะให้คนมารับคุณไปส่งที่บ้าน” สุจริตสวมใส่เสื้อผ้าและออกจากห้องนอน เขาคิดในใจลึกๆ ว่าจะมีอะไรบางอย่างเกิดขึ้นกับญานิน

หลังจากที่ป้าเรืองร้องตะโกนอยู่ที่บันได ทุกคนก็ได้ยินว่าญานินวิ่งหนีออกไปจากบ้าน ทำให้พวกเขาเริ่มวิตกกังวล เพราะทุกครั้งที่เกิดอะไรขึ้นกับญานิน สุจริตจะอารมณ์เสียและพาลทุกคนไปทั่ว

“เตรียมรถให้พร้อมเดี๋ยวนี้!” สุจริตสั่งพร้อมคว้าเสื้อโค้ทจากมือป้าเรือง และทันใดนั้นเขาก็ฉุกคิดขึ้นมาได้ว่าญานินสวมชุดราตรี แล้วข้างนอกฝนตกหนักมาก ถ้าเธอไม่สบายขึ้นมาจะทำอย่างไร?

ยิ่งสุจริตคิดเรื่องนี้มากขึ้นเท่าไร เขาก็ยิ่งรู้สึกเสียใจกับการกระทำตัวเองมากขึ้นเท่านั้น เขาวางแผนทุกอย่าง แต่ดันลืมนึกไปว่าญานินเป็นคนอย่างไร!

ทางด้านญานิน เดิมทีเธอปวดท้องเพราะประจำเดือนเธอมา และด้วยฝนที่ตกลงมา ทำให้ใบหน้าของเธอซีดเซียวยิ่งไปกว่าเดิม

ชุดราตรีสีขาวของเธอเลอะเปรอะเปื้อนไปหมด ตอนนี้เธอทั้งหนาวทั้งไม่สบายตัว

ทันใดนั้นเอง…

มีสุนัขสีดำออกมาจากพุ่มไม้ข้างๆ และวิ่งชนขาของเธอ!

ความตกใจที่เกิดขึ้นโดยไม่ทันตั้งตัวทำให้เธอใช้มือปิดปากตัวเอง เธอเบิกตากว้างเมื่อความกลัวค่อยๆ กลืนกินร่างกายของเธอ

“โฮ่ง โฮ่ง!” สุนัขตัวนี้ดุร้ายมาก มันกัดฟันขู่และเห่าใส่ญานินสองสามครั้ง

เธอไม่กล้าแม้แต่จะขยับตัว น้ำตาเริ่มไหลปริ่มออกมาเพราะเธอกลัวว่าสุนัขจะวิ่งเข้ามาขย้ำเธอ

“ญานินเหรอ?” ทันใดนั้นก็มีคนเรียกชื่อเธอ รถจอดอยู่อีกฟากของถนน แล้วประตูหลังก็ค่อยๆลดกระจกลง ปรากฏให้เห็นหน้าของชัชชัย

ญานินมองไปรอบๆ และใช้วิธีขอความช่วยเหลือทางสายตา ชัชชัยรีบวิ่งไปปาก้อนหินเพื่อไล่สุนัขโดยไม่รีรอ