ตอนที่ 16 ออกจากบ้าน

สุจริตขมวดคิ้วบางๆ ของเขาและพูดด้วยเสียงทุ้มมีเสน่ห์ที่แฝงไปด้วยความโกรธว่า “นายพูดจบแล้วใช่ไหม?”

“ทางที่ดี นายอย่าไปให้ความหวังเธอเลย”

นิรันดร์เข้าใจเรื่องพวกนี้อย่างถ่องแท้ คนที่อยู่ในสถานการณ์นั้นย่อมจะมองไม่ออกต่างจากคนที่ยืนดูอยู่ไกลๆ ดังนั้น สิ่งที่เขาเห็นได้ชัดเจนตอนนี้จึงเป็นสิ่งที่สุจริตมองไม่เห็น

ตอนนี้ดวงตาของสุจริตนั้นเย็นชาราวกับน้ำแข็งพันปีที่เปล่งประกายความโกรธออกมา แม้แต่นิรันดร์ยังแอบกลัว

เวลาผ่านไปสักพัก แต่ญานินและวรัญญาก็ยังไม่กลับมา

“ไปดูซิว่าเกิดอะไรขึ้น” นิรันดร์สั่งพนักงานเสิร์ฟ แต่ทันใดนั้นญานินก็กลับมาพอดี

เธอหน้าซีดเผือดและมีเหงื่อออกที่หน้าผาก ขณะที่เอามือกุมท้องอยู่ตลอดเวลา สุจริตที่ขมวดคิ้วแน่นอยู่ก่อนแล้ว ก็ยิ่งไม่มีทีท่าว่าจะคลายความกังวลใจ

“คุณลุงคะ หนู…” ต่อหน้าผู้คนมากมาย ญานินอายเกินกว่าที่จะกล้าพูดออกไปว่าประจำเดือนเธอมา…

“คุณน้ำหวานออกไปซื้อของบางอย่างให้หนูแต่เธอยังไม่กลับมา แล้วจู่ๆ ฝนก็ตก หนูเป็นห่วงว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นกับเธอ…” ก่อนหน้านี้ญานินพบว่าประจำเดือนตัวเองมา แต่เธอไม่มีผ้าอนามัย วรัญญาจึงอาสาออกไปซื้อให้เธอ แต่จนกระทั่งตอนนี้เธอก็ยังไม่กลับมา

“ซื้อของบางอย่าง?” นิรันดร์สงสัยว่าเธอพูดถึงของอะไร

“ไม่ใช่เรื่องของนายสักหน่อย!” สุจริตพูดอย่างเย็นชา

“ฉันกลับมาแล้วญานิน มานี่เร็ว…” ทันใดนั้นวรัญญาก็ปรากฏตัวขึ้น ร่างกายของเธอเปียกโชกแถมเสื้อผ้าก็เปื้อนโคลน แต่เธอดูไม่ได้ใส่ใจอะไร

ญานินไม่คิดว่าผู้หญิงคนนี้จะต้องอยู่ในสภาพแบบนี้เพราะเธอ เมื่อเธอนึกถึงความรู้สึกแรกตอนที่เพิ่งเจอกัน เธอก็รู้สึกผิดเล็กน้อย

เนื่องจากเธอเปียกฝนไปทั้งตัวบวกกับแอร์ในห้องที่เย็นจัด ทำให้วรัญญาหนาวจนตัวสั่น

สุจริตถอดเสื้อโค้ทของเขาและสวมให้วรัญญาโดยไม่ลังเล ในขณะนั้น วรัญญารับรู้ได้ถึงความอบอุ่น มันเหมือนกับการได้เจอแสงแดดในห้องน้ำแข็งโดยที่ไม่สามารถละสายตาจากมันได้ ไม่แม้กระทั่งจะเดินจากไปไหนได้

“ดูเหมือนว่ามื้อนี้คงทานได้แค่นี้ ฉันพาน้ำหวานกลับบ้านก่อนดีกว่า เดี๋ยวเธอจะหนาวจนไม่สบาย” นิรันดร์เข้าใจว่าทุกอย่างต้องค่อยเป็นค่อยไป และเขาไม่ควรเร่งรีบ

“พาคุณน้ำหวานไปที่บ้านของเราสิคะ” ญานินรวบรวมความกล้าพูดขึ้นมา

ก่อนหน้านี้ในห้องน้ำ วรัญญาได้บอกเธอไว้ว่า ลุงเจ็ดของเธอเป็นผู้ชาย และในมุมมองของผู้ชายและผู้หญิง ความรู้สึกของผู้หญิงไม่ได้มีค่าอะไรสำหรับเขา

ญานินต้องใช้ความคิดอย่างหนักเพื่อทำความเข้าใจว่า นอกจากเธอแล้ว ลุงของเธอยังต้องการมีผู้หญิงคนอื่นอีกในชีวิต เพื่อที่เขาจะได้ทำในสิ่งที่ไม่สามารถทำกับเธอได้

เมื่อถึงบ้าน ญานินจึงไปอาบน้ำเนื่องจากวันนี้เธอวิ่งวุ่นมากทั้งวัน

แต่ทันใดนั้นเธอก็นึกขึ้นมาได้ว่า ชุดเดรสสีดำของวรัญญานั้นเปียกโชกและเธอไม่มีชุดสำรองเปลี่ยน ดังนั้นญานินจึงไปหาเสื้อผ้าหลวมๆ จากตู้เสื้อผ้าเพื่อเอาไปให้เธอ