ตอนที่ 15 มื้อค่ำ

“เปลี่ยนแฟนทุกวันก็ว่าแย่แล้ว ทำไมต้องเอาคุณลุงเจ็ดของฉันไปข้องเกี่ยวด้วย?” ญานินกล่าวอย่างไม่พอใจ ในสายตาของเธอ คำว่า 'แฟน' ไม่มีอยู่ในโลกของสุจริต

“อ้าว!”

“ยายเด็กเหลือขอ!”

“สุจริตน่ะอายุจะสามสิบอยู่แล้วนะ แถมยังก็เป็นโสดมาตลอด คนที่ไม่รู้จักเขาก็จะคิดว่าเขาไม่ชอบผู้หญิงน่ะสิ ตลกแย่เลยนะ!”

ญานินจ้องนิรันดร์เขม็ง ใบหน้าที่กำลังโกรธของเธอนั้นดูน่ารักมากขณะที่เธอหันหน้าไปอีกทางและเมินใส่เขา

“ก็ได้ๆ มีคนบางคนกำลังโกรธ ถ้างั้นคืนนี้นายจะยังไปหาเธออยู่ไหม?”

"ทำไมจะไม่ไปล่ะ?" ญานินตอบกลับโดยตกหลุมพรางของนิรันดร์ไปเสียแล้ว

“ฉันไม่ไปหรอก” สุจริตขมวดคิ้ว ทำไมสิ่งต่างๆ ล้วนกลายเป็นเรื่องน่าขยะแขยงเพราะนิรันดร์อยู่ตลอด?

“คำพูดของนายไม่มีความหมายอะไรหรอก” นิรันดร์แอบดีใจตราบเท่าที่เขาหาแฟนให้สุจริตได้ เขาก็อาจจะหยุดพัฒนาความรู้สึกที่ไม่เหมาะสมกับญานิน

ดังนั้นเขาจะทำทุกวิถีทางเพื่อให้ผู้หญิงคนนั้นที่เขาหามา ได้อยู่ในอ้อมแขนของสุจริต

เมื่อถึงเวลา นิรันดร์ก็พาพวกเขาไปที่ร้านอาหาร สถานที่ถูกจัดเตรียมเอาไว้เป็นอย่างดีและผู้หญิงคนนั้นก็มาถึงก่อนเวลาแล้ว

ทันทีที่ญานินเห็นผู้หญิงคนนั้น เธอก็ไม่ชอบเอาเสียเลย

เธอแต่งกายด้วยชุดเดรสสีดำตัวเล็กๆ สวยงาม เผยให้เห็นรูปร่างที่เพรียวบางและยั่วยวนของเธออย่างเต็มตา ในขณะเดียวกัน สร้อยคอของเธอที่ห้อยลงมาที่หน้าอกช่างน่าเย้ายวนใจ

“นายน้อยนิรันดร์” ผู้หญิงคนนั้นยิ้ม ดวงตาของเธอดูราวกับว่าสามารถล่อลวงคนได้

"โอเค มา เดี๋ยวแนะนำให้รู้จักกันก่อน นี่คือคุณสุจริตที่น่าอับอาย แฟนในอนาคตของคุณ" นิรันดร์แทบรอไม่ไหวที่จะดึงผู้หญิงคนนั้นเข้ามา

"นายน้อยนิรันดร์ คุณล้อฉันเล่นแน่ๆ คนอย่างฉันจะไปคู่ควรกับคนที่ยอดเยี่ยมอย่างนายน้อยสุจริตได้ยังไงคะ?" ผู้หญิงคนนั้นไม่กล้าที่จะมองไปที่สุจริต เพราะเธอประหม่าที่ต้องประจันหน้ากับคนสำคัญระดับนั้น

"ผมจะบอกให้ว่าคนสำคัญของวันนี้ไม่ใช่นายน้อยสุจริตแต่เป็นเด็กผู้หญิงคนนั้น" นิรันดร์พูดข้างหูของผู้หญิงคนนั้นขณะที่เขาแอบชำเลืองมองญานิน "ถ้าคุณทำให้เธอพอใจแล้วล่ะก็ สุจริตจะเป็นของคุณอย่างง่ายดาย"

จากนั้นเขาก็หันกลับมา ยิ้มให้ญานินและพูดว่า "ญานิน คุณน้ำหวานสวยไหม?"

แน่นอน ญานินรู้ดีว่าผู้หญิงคนนั้นสวย แต่เธอก็ยังรู้สึกเกลียดอยู่ดี

“ชื่อญานินเหรอจ๊ะ?”

“ชื่อน่ารักจังเลย!” วรัญญาหรือน้ำหวาน พยายามยื่นมือออกไปจับที่ใบหน้าของญานิน แต่ญานินหลบเลี่ยง

“เธอไม่ชอบให้คนอื่นมาแตะต้อง” จู่ๆ สุจริตก็พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ไร้อารมณ์