ตอนที่ 14 เป็นญาติกัน

“นายน้อยนิรันดร์ คุณคงจะเหนื่อยมากแล้ว” ทันใดนั้นเสียงของพ่อบ้านศาสตราก็ดังขึ้น เขาพูดกับนิรันดร์ด้วยความเคารพ

นิรันดร์รู้สึกโล่งใจทันทีที่ได้พบพ่อบ้านศาสตรา เพราะนั่นหมายความว่าสุจริตก็อยู่ที่นี่เช่นกัน

“นี่คงจะเป็นคุณสุดฤทัย ผมเป็นพ่อบ้านของตระกูลธำรงวงศ์สกุล นายน้อยสุจริตขอให้ผมมาตรวจดูว่าคุณหนูของเราถูกรังแกหรือไม่” พ่อบ้านศาสตราไม่ถ่อมตัวแต่ก็ไม่หยิ่งยโส ขณะที่เขายืนตัวตรงและมองไปที่สุดฤทัย

สุดฤทัยไม่เข้าใจว่าทำไมตระกูลธำรงวงศ์สกุลถึงเข้ามาเกี่ยวข้องในเรื่องนี้

นายน้อยสุจริตเหรอ?

ญานินเกี่ยวข้องกับคนใหญ่คนโตคนนี้งั้นเหรอ?

สุดฤทัยยิ้มอย่างเก้ๆ กังๆ ไม่รู้ว่าจะทำตัวอย่างไร

"ทำไมพวกคุณถึงเข้าข้างเธอกันแบบนี้ล่ะ?"

“เห็นๆ กันอยู่แล้วเธอผิด!” เมื่อเห็นว่าสุดฤทัยกำลังยอมจำนน ดลยาก็เริ่มร้องไห้เมื่อเธอนึกถึงภาพที่เธอถูกตบตี

"นายน้อยสุจริตบอกว่าถ้าคนที่รังแกคุณหนูของเรายังมีแรงพูด ถ้างั้น…"

พ่อบ้านศาสตรามองไปที่ดลยา "ถ้างั้น ผมควรต้องทำให้เธอพูดไม่ได้อีกต่อไป"

สุดฤทัยกลืนน้ำลายอย่างประหม่า เธอเข้าใจว่านายน้อยสุจริตนั้นมีอิทธิพลเพียงใด เขาเป็นคนที่ไม่มีใครกล้าแตะต้อง...

นิรันดร์ยิ้มเยาะ ถ้าเขารู้ว่าการทำให้พวกเขากลัวจะได้ผลดีแบบนี้ เขาคงไม่ต้องเปลืองคำพูดมากมายขนาดนั้น

ญานินไม่อยากยืนอยู่ตรงนั้นแล้ว เธอไม่ต้องการรื้อฟื้นสิ่งที่ดลยาทำ และเธอก็ไม่อยากจะโต้เถียงกับแม่ของกวิน ดังนั้นเธอจึงรีบหันหลังกลับและเดินจากไป

เมื่อเธอเดินออกไปที่ประตูหน้า เธอเห็นคนขับรถของสุจริตกำลังรอเธออยู่

“คุณหนู นายน้อยสุจริตกำลังรอคุณอยู่ในรถครับ”

ญานินพยายามอย่างที่สุดเพื่อควบคุมอารมณ์ของเธอก่อนที่เธอจะยอมขึ้นรถ

สุจริต ดูเหนื่อยจริงๆ เขาหลับตาและกำลังงีบอยู่ ขนาดว่าญานินขึ้นรถมาแล้วเขาก็ยังไม่รู้สึกตัว

เมื่อเห็นว่าทั้งคู่ต่างเมินเฉยต่อกัน คนขับรถก็อดไม่ได้ที่จะพูดขึ้นว่า“คุณหนู นายน้อยทิ้งเรื่องสำคัญในต่างประเทศเมื่อคืนนี้ เพื่อจะกลับมาหาคุณหนูนะครับ เขาขึ้นเครื่องบินเจ็ตส่วนตัวที่ยังซ่อมไม่เสร็จซึ่งมันเสี่ยงชีวิตของเขา... "

“สำหรับตระกูลเสริมมณีทรัพย์ พวกเขามีเงินเพียงพอที่จะรักษาชีวิตลูกชายพวกเขาอยู่แล้ว นายน้อยสุจริตรู้ดีว่าจะไม่มีอะไรเกิดขึ้นกับเขาได้” หัวใจของญานินเต้นแรง ความเศร้าวูบวาบปรากฏขึ้นในดวงตาของเธอ ขนตาของเธอกระตุก เธอกัดฟันแน่น ย่นจมูกและคิ้วของเธอ ทันใดนั้นเธอก็รู้สึกเสียใจขึ้นมาเล็กน้อย

สุจริตยอมเสี่ยงชีวิตเพื่อกลับมาตามหาเธอโดยไม่คำนึงสิ่งอื่นใด!

เธอแอบมองไปด้านข้างที่สุจริต ใบหน้าที่ราบเรียบของเขายังคงเหมือนผิวน้ำที่ไม่มีคลื่นใดๆ แต่ยิ่งเขาเป็นแบบนี้ ญานินยิ่งรู้สึกได้ว่าเขาอารมณ์เสีย