ตอนที่ 13 การปกป้อง

“ญานิน!”

"เจ้าญานินตัวน้อยของฉัน!" เสียงของชายที่คุ้นเคยดังขึ้นเหนือหัวของญานินด้วยความร่าเริงและความประหลาดใจ

ญานินเงยหน้าขึ้นและเห็นชายคนหนึ่งยิ้มให้เธอ ถัดจากเขาเป็นผู้หญิงที่ดูเย้ายวน

นี่คือ นิรันดร์ ตั้งภักดี เพื่อนสนิทของสุจริต และคนที่ยืนถัดจากเขาก็คือแฟนสาวคนที่หนึ่งร้อย

"ไม่นะ หน้าไปโดนอะไรมา?"

“มีใครตบตีเธอมาหรือเปล่า?" นิรันดร์ช่วยญานินให้ลุกขึ้นและมองเธออย่างระมัดระวังด้วยความกังวล "แย่แน่ ผู้เฒ่าเจ็ด จะต้องอารมณ์เสียอีกแล้ว..."

“คุณนิรันดร์คะ หนูอยากกลับบ้าน...” ญานินพูดออกมาจากใจ เธอรู้ว่านิรันดร์จะไม่มีวันปฏิเสธเธอ

“ได้สิ ฉันจะพาเธอกลับบ้าน แต่ฉันต้องรู้ให้ได้ว่าใครมันรังแกญานินของเราเสียก่อน ฉันจะได้หักขาพวกมันทิ้งซะ!” นิรันดร์พูดขณะที่เขาลากญานินกลับเข้าไปในโรงพยาบาล แม้ว่าญานินจะไม่ต้องการกลับเข้าไป แต่มันก็ไม่ใช่การตัดสินใจของเธอ

"นี่ เธอไปทำแท้งเองก่อนนะ แล้วช่วยบอกหมอให้อ่อนโยนกับลูกชายของฉันด้วย จำไว้ว่า…" นิรันดร์ต้องการจะพูดกับแฟนสาวของเขามากกว่านี้ แต่เขาระลึกได้อย่างรวดเร็วว่าญานินก็อยู่ตรงนั้นด้วย เขาจึงหยุดพูดและโบกมือลาแฟนสาวด้วยรอยยิ้มที่ดูอีหลักอีเหลื่อ

ดลยายังคงนั่งอยู่ที่ทางเดินเหมือนเมื่อครู่นี้ ส่วนสุดฤทัยก็นั่งอยู่ข้างๆ พลางรู้สึกเสียใจเล็กน้อย นี่คือลูกสะใภ้ที่เธอหมายตาไว้ แล้วเธอจะปล่อยให้ดลยาถูกรังแกได้อย่างไร?

"คุณป้าสุดฤทัยคะ เธอหน้าด้านกลับมาอีกค่ะ!" ดลยาเห็นญานินอยู่ห่างออกไปไม่ไกลนักและรู้สึกโกรธขึ้นมาทันที ถ้าสุดฤทัยไม่รั้งเธอไว้ เธอคงรีบวิ่งไปหาเรื่องญานินอีกรอบแน่

นิรันดร์จับมือของญานินเอาไว้เพื่อที่เธอจะได้ไม่ต้องกลัว

“คุณเป็นคนทำร้ายหลานผมเหรอ” นิรันดร์อวดเบ่งอำนาจของเขาในขณะที่เขากวาดสายตาไปทั่ว จนเห็นดลยา โอ้โห ทำไมยายเด็กเหลือขอนี่บวมจัง?

เพราะญานินทำเหรอ?

พ่อแม่ของดลยาไม่ได้อยู่กับเธอในตอนนี้ ดังนั้นเมื่อเธอเห็นผู้ใหญ่กำลังเดินเข้ามา เธอก็รู้สึกผิดเล็กน้อยและหลับไปซ่อนตัวอยู่ข้างหลังสุดฤทัย เธอกลัวจนไม่กล้าพูดอะไรออกมา

“คุณเป็นผู้ปกครองของเธอเหรอ?”

“ดูสิ ดูสิ่งที่เด็กในปกครองของคุณทำกับเด็กคนนี้ และที่ทำลูกชายของฉันจนต้องมานอนโรงพยาบาล ทั้งหมดเป็นความผิดของเธอทั้งนั้น!”

"คุณมาก็ดีแล้ว ฉันจะได้สาธยายให้ฟัง!" สุดฤทัยลั่นออกไป เธอคิดอยู่เสมอว่าตระกูลเสริมมณีทรัพย์มีชื่อเสียงและเป็นที่นับหน้าถือตาในเมือง ดังนั้นพวกเขาจึงไม่รู้สึกกังวลใจกับเด็กสาวผู้ไร้เดียงสาคนนี้ แต่ตอนนี้เมื่อมีผู้ปกครองที่ไร้ยางอายมาอีก เธอจึงต้องจัดการให้เด็ดขาด

นิรันดร์ตกใจเล็กน้อยกับท่าทีของผู้หญิงคนนั้น เขาส่งเสียงเย้ยหยันก่อนจะส่งสายตาไม่อยากจะเชื่อไปยังญานินที่ตอนนี้ยืนก้มหน้าซ่อนตัวอยู่ข้างหลังเขา

เด็กคนนี้มีนิสัยอ่อนโยนและเชื่อฟังอยู่เสมอ ใครจะรู้ว่าเธอจะมีอะไรแบบนี้ซ่อนอยู่ในตัวเธอ?

ในขณะที่เขากำลังจะอ้าปากพูด เขาก็ได้รับโทรศัพท์จากสุจริตถามว่าเขาอยู่ที่ไหน