ตอนที่ 12 ยอมทนให้ตี

“คุณป้าคะ หนูขอโทษ... หนูเอง...” ญานินเกือบจะร้องไห้ออกมาด้วยความกลัว เนื่องจากสุจริตคอยปกป้องเธออยู่เสมอ เธอจึงไม่เคยเจอผู้ใหญ่ที่น่ากลัวเช่นนี้มาก่อน ยิ่งไปกว่านั้น เธอคิดว่าเธอเป็นคนที่ทำร้ายกวินจริงๆ ดังนั้นหัวใจของเธอจึงเต็มไปด้วยความโศกเศร้าและความรู้สึกผิด "หนูทำให้กวินต้องเจ็บตัว..."

ตอนแรกสุดฤทัยสงสัยอยู่เหมือนกันว่าทำไมเธอถึงรู้สึกไม่ชอบผู้หญิงคนนี้ แต่ตอนนี้เธอเข้าใจแล้วเพราะผู้หญิงคนนี้เป็นสาเหตุที่กวินต้องบาดเจ็บ!

“เธอกล้าแบกหน้ามาที่นี่ได้ยังไง? มาก่อนที่ฉันจะออกตามหาเธอด้วยซ้ำ”

ญานินสะอึกสะอื้นอย่างควบคุมไม่ได้ "คุณป้า ขอหนูพบกวินหน่อยนะคะ..."

“ยังจะมีหน้ามาขอพบเขาอีกเหรอ…”

“สุดฤทัย กวินฟื้นแล้วนะ” ก้องภพผู้เป็นพ่อพูดขณะที่เขาเข้ามาใกล้ เขามองไปที่ญานินอย่างลึกซึ้ง แต่ไม่ได้พูดอะไรกับเธอในขณะที่เขาพาสุดฤทัยออกไป

“คุณลุงคะ หนูขอพบเขาหน่อยได้ไหมคะ?”

"แค่ครู่เดียวพอนะ..." ญานินพูดขณะที่เธอกำลังไล่ตามทั้งคู่ ใครก็ตามที่เห็นดวงตากลมโตที่เต็มไปด้วยน้ำตาของเธอก็จะต้องรู้สึกเจ็บปวดหัวใจ

"เด็กน้อย ฉันไม่คิดว่ากวินจะอยากพบเธอ"

“แต่เธอไม่ควรโทษตัวเองมากเกินไปนัก นี่ไม่ใช่ความผิดของเธอเสียทั้งหมด รีบกลับไปซะเถอะ”

น้ำเสียงของก้องภพนุ่มนวลแต่ปฏิเสธหนักแน่น

หัวใจของญานินแหลกสลายจนแทบกระอักเลือดออกมา คำที่ก้องอยู่ในหูเธอมีเพียงคำว่า "ฉันไม่คิดว่ากวินจะอยากพบเธอ"

เธอทำได้เพียงแค่เฝ้าดูขณะที่ก้องภพและสุดฤทัยเข้าไปในห้องผู้ป่วยและล็อคประตูอย่างแน่นหนา พวกเขาไม่ให้โอกาสเธอเลยแม้แต่น้อย

ในขณะนั้นเอง โทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้น สุจริตโทรเข้ามาแต่เธอกำลังโกรธเขาจึงไม่อยากรับสาย

“ญานินเหรอ?” จู่ๆ ก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นไม่ไกลนัก เสียงนั้นฟังดูคุ้นเคย

เธอมองกลับไปอย่างเลื่อนลอยและก็ได้เห็นใบหน้าบวมๆ ของดลยาที่มองเธอด้วยความเกลียดชัง

“เธอมาที่นี่ทำไม?

“เธอยังทำร้ายกวินไม่พออีกเหรอ?” ดลยาถามขณะที่พุ่งตัวเข้ามา

“เพี้ยะ!” ดลยาตบไปที่หน้าของญานินฉาดใหญ่

“ตบนี้สำหรับฉัน!”

“เพี้ยะ!” ฝ่ามือตบไปที่แก้มอีกของของญานิน

“ส่วนตบนี้สำหรับกวิน!” ดลยาไม่ชอบญานินมานานแล้ว ในที่สุดเธอก็ได้โอกาสระบายความโกรธแล้วจะปล่อยให้มันจบลงด้วยการตบสองครั้งได้อย่างไร?