ตอนที่ 11 ขาหัก

ญานินร้องไห้ตลอดทั้งคืน เมื่อเธอฉุดตัวเองขึ้นจากเตียงในตอนเช้า ตาของเธอก็บวมและแดงก่ำ เธอไม่มีอารมณ์จะกินอาหารเช้า เธอจึงมุ่งหน้าไปที่โรงเรียนในทันที

เธอเดินผ่านประตูโรงเรียนและตรงไปที่ห้องเรียนของเธอ สายตาของเธอคอยมองหากวินตลอดเวลา แต่ยิ่งเธอหวังว่าจะได้พบเขา เธอก็ยิ่งรู้สึกผิดหวัง เธอนั่งลงบนที่เก้าอี้ด้วยความสับสน ในความคิดของเธอมีแต่ภาพของกวินที่ขาหัก

เธอรู้สึกได้ว่ามีสายตาจำนวนมากกำลังจ้องมองมาที่เธอ แต่เมื่อเธอชำเลืองมอง พวกเขาก็รีบหลบสายตาทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

คนเหล่านี้ต่างเป็นเพื่อนที่ดีของกวิน

หัวใจของญานินเต้นเร็วขึ้น เธอพยายามบังคับให้ตัวเองถามเพื่อนพวกนี้ว่ากวินได้กลับบ้านหรือไม่ แต่ร่างกายของเธอรู้สึกเหมือนติดอยู่กับที่ไม่สามารถขยับได้

ยิ่งเธอเป็นแบบนี้มันก็ยิ่งทำให้เธอทรมาน

ครู่ต่อมา เธอรู้สึกเหมือนมีคนมองมาที่เธออีกครั้ง คราวนี้เธอจึงรวบรวมความกล้าที่จะถามออกไปในที่สุด

"ขอโทษนะ ทำไมวันนี้กวินถึงไม่มาโรงเรียน?" ญานินถามด้วยความรู้สึกผิดขณะที่เธอพยายามหลบตาของพวกเขา ถ้าหากเกิดอะไรขึ้นกับกวิน เธอคงไม่อาจให้อภัยตัวเองได้

“เธอไม่รู้หรอกเหรอว่าทำไมเขาถึงไม่มา?” ชัชชัยถามอย่างหงุดหงิด เขาเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของกวินและเขาแสดงออกอย่างชัดเจนว่าเขาไม่รู้สึกไม่ค่อยพอใจในตัวญานิน แต่เห็นได้ชัดว่าเขารู้ว่ากวินอยู่ที่ไหน

"อ๋อ ช่างมันซะเถอะ คิดเสียว่ากวินเขาตาบอดไปชั่วขณะ เขาช่วยเธอมาหลายต่อหลายครั้ง แต่เธอกลับสลัดเขาทิ้งทันทีที่เขามีปัญหา!" คนข้างๆ ชัชชัยดึงเขากลับมา ขณะที่พวกเขามองไปที่ญานิน

น้ำเสียงของพวกเขาเต็มไปด้วยการถากถางและคำพูดของพวกเขาก็เสียดแทงหัวใจ

“ฉันเคยบอกนายหลายต่อหลายครั้งแล้วว่าผู้หญิงแบบนี้เป็นตัวปัญหา แต่นายก็ไม่เชื่อฉัน กวินช่วยเธอจัดการกับดลยา แล้วดูสิตอนนี้เกิดอะไรขึ้น กวินขาหักจนต้องเข้าโรงพยาบาลเพราะเธอ แต่เธอกลับมาเที่ยวไล่ถามคนอื่นเหมือนเธอไม่รู้เรื่องอะไรเลย นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน!” เพื่อนของดลยาพูดพลางลุกขึ้นยืน ก่อนหน้านี้ทุกคนพากันเข้าข้างญานิน ดังนั้นเมื่อเธอสบโอกาส เธอจึงใช้โอกาสนั้นดูถูกเหยียดหยามญานินอย่างเต็มที่

“ตกลงกวินอยู่โรงพยาบาลใช่ไหม?” จู่ๆ เส้นประสาทของญานินก็ตึงเครียด เธอรู้สึกทั้งสุขและเศร้าไปพร้อมกัน เธอมีความสุขที่กวินรอดออกมาจากโรงงานนั้นได้ แต่เธอก็เสียใจที่เขาต้องเข้าโรงพยาบาล ซึ่งทั้งหมดนี้เป็นความผิดของเธอคนเดียว

“เขาอยู่ที่โรงพยาบาลไหน?” ญานินก้าวไปข้างหน้าอย่างกระวนกระวายโดยไม่สนใจเสียงกริ่งของโรงเรียน ในเวลานั้น สิ่งเดียวที่เธอต้องการทำก็คือรีบไปโรงพยาบาลเพื่อพบกวิน

เมื่ออาจารย์มาถึงและทุกคนรีบกลับไปนั่งที่ของตน แต่ญานินยังคงยืนอยู่หน้าโต๊ะของชัชชัยพลางอ้อนวอนด้วยสายตาของเธอ จู่ๆ หัวใจของชัชชัยก็เหมือนถูกบีบคั้น เขาจะทนต่อสายตาแบบนั้นได้อย่างไร? เขาจึงหันไปทางอื่นและแสร้งทำเป็นไม่เห็นเธอ

"ญานิน เราจะเริ่มเรียนกันแล้ว รีบกลับไปที่นั่งของเธอ" อาจารย์มักจะชื่นชมญานินเสมอเพราะเธอเป็นเด็กว่าง่าย มีวินัยในตนเอง และมีผลการเรียนที่ดี แต่เขาไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นกับเธอในวันนี้

“ชัชชัยได้โปรดเถอะ บอกฉันทีว่าเขาอยู่ที่ไหน…” ญานินไม่สนใจอาจารย์ของเธอเลย ขณะที่เธอกระซิบอย่างนอบน้อม นอกจากคุณลุงเจ็ดแล้วเธอไม่เคยปฏิบัติต่อใครแบบนี้มาก่อน

เธอทุ่มสุดตัว

แต่ชัชชัยก็ยังเมินใส่เธอ

“ญานิน!” อาจารย์โกรธเมื่อเห็นเธอเป็นอย่างนั้น