ตอนที่ 10 ความช่วยเหลือ

โทรศัพท์ของญานินมีสัญญาณจีพีเอสติดตาม ดังนั้นสุจริตจึงส่งคนไปค้นหารถแท็กซี่ในบริเวณใกล้เคียงโรงงาน ในที่สุดพวกเขาก็พาญานินกลับบ้าน

แต่เพราะความจริงที่ว่ากวินยังคงอยู่ในสถานที่แห่งนั้น ร่างกายของเธอจึงสั่นไม่หยุด เธอรู้สึกอึดอัดและรู้สึกผิดอย่างมาก และความรู้สึกเหล่านี้กำลังกดดันจนเธอจนแทบพังทลาย!

สองร้อยล้าน!

นั่นก็เพียงพอแล้วสำหรับชีวิตของพวกเขาทั้งสอง!

แค่เขาพูดประโยคเดียว แต่ทำไมสุจริตถึงปฏิเสธที่จะช่วยกวินกันนะ?

ทำไมกัน?

ไม่กี่ชั่วโมงต่อมาสุจริตก็ขึ้นเครื่องบินส่วนตัวกลับมา

แม้แต่เขาเองก็ไม่สามารถอธิบายความตื่นตระหนกของเขาได้

เมื่อเขามาถึงห้องนั่งเล่น เขาเห็นญานินกำลังตัวสั่นเทา เขาจึงเดินเข้าไปกอดเธอโดยไม่รีรอ

แต่อ้อมกอดของสุจริตไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกปลอดภัยขึ้นเลย มันกลับทำให้เธอหวาดกลัว

“ทำไมคะ?”

“ทำไมคุณลุงไม่ช่วยเขา?”ญานินสะอื้น จู่ๆ เธอรู้สึกเหมือนไม่เข้าใจชายตรงหน้าเธอ เธอไม่เข้าใจเขาเลย

สุจริตมองไปที่ดวงตาที่เปล่งประกายของญานิน นี่เป็นครั้งแรกที่เขาสัมผัสได้ถึงระยะห่างและความเย็นชาจากดวงตาที่แต่เดิมมีแต่ความน่าเสน่หา

จู่ๆ หัวใจของเขาก็เต้นแรง ใบหน้าที่หล่อเหลาเกินธรรมดาของเขาก็ค่อยๆ เข้มขึ้นราวกับว่าเขาเป็นซาตานจากขุมนรก

“วันนี้เธอคงกลัวมาก ฉันจะนอนกับเธอเอง” สุจริตพูดอะไรอีกแต่เขากลับอุ้มเธอไว้ในอ้อมแขนแล้วพาเธอตรงไปที่ห้องนอน

"กวินเขาต้องขาหักเพราะเขาพยายามช่วยหนู!"

“แล้วเธอเป็นยังไงบ้าง?”

“นอกจากจ่ายเงินแล้ว คุณลุงได้ทำอะไรบ้าง?” ญานินพูดไปก็สะอื้นไปในขณะที่เธอพยายามดิ้นรน ตีเขาที่หน้าอกและกัดเขาเข้าที่ไหล่

แต่สุจริตไม่ตอบโต้

หลังจากมาถึงห้องนอน เขาก็วางเธอลงบนเตียงแล้วไปเติมน้ำร้อนในอ่างอาบน้ำ

"ไปอาบน้ำ" สุจริตพูดโดยไม่แสดงอารมณ์ใดๆ

“หนูไม่อาบ!”

"ชีวิตของกวินกำลังแขวนอยู่บนเส้นด้าย!" ญานินยังคงร้องไห้เหมือนเด็ก

สุจริตโกรธจัด ทันใดนั้นเขาก็โน้มตัวเข้าไปใกล้กับญานินกดมือลงกับเตียงและจ้องมองมาที่เธอ

"ญานิน ฉันจะบอกเธออีกแค่ครั้งเดียวเท่านั้นนะ ไปอาบน้ำ!"

ญานินหยุดร้องไห้ เห็นได้ชัดว่าเธอสัมผัสได้ถึงความโกรธของชายคนนี้

สุจริตมองไปที่หญิงสาวอย่างตกตะลึง น้ำตาบนใบหน้าของเธอทำให้ผิวที่บอบบางและเรียบเนียนของเธอระยิบระยับราวกับแก้วใส มันสะท้อนเข้าตาและเข้าสู่หัวใจของเขา

คลื่นอารมณ์ที่กำลังผิดปกติเริ่มปั่นป่วน เขาขมวดคิ้ว กลืนน้ำลายและลุกขึ้นยืนทันที