ตอนที่ 9 ตราตรึงในหัวใจ

เมื่อญานินเห็นหน้าจอแจ้งว่าเธอกำลังสนทนากับคุณลุงเจ็ดเป็นเวลาสามสิบแปดวินาทีแล้ว ดวงตาของเธอก็พลันสว่างขึ้นทันที เธอรับสายจากสุจริตสำเร็จแล้ว!

“คุณลุงเจ็ด!” ญานินกรีดร้องออกมาด้วยพลังทั้งหมดของเธอ แต่มีคนตบเข้าที่หน้าของเธอ

“คุณลุงเจ็ดใช่ไหม?”

"เปิดลำโพงไว้และปล่อยให้มันได้ยินเสียงร้องของหลานสาว!"

อีกด้านหนึ่งของโทรศัพท์ สุจริตยังคงนิ่งเงียบอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่เขาจะพูดอย่างเย็นชาว่า "ปล่อยเธอไปถ้าพวกแกยังอยากมีชีวิตอยู่"

"ลุงของเธอกลัวจนเป็นบ้าไปแล้วหรือ?"

“มันกล้าดียังไงมาขู่เรา?” คนที่ถือโทรศัพท์เริ่มหมดความอดทน เขาโยนโทรศัพท์ทิ้งไปข้างๆ และเตรียมจะฉีกเสื้อผ้าของญานิน "ฉันไม่เคยได้ลิ้มลองหญิงสาวที่บอบบางแบบนี้มาก่อนเลย!"

"อย่ามาแตะต้องตัวฉัน!" ญานินกัดนิ้วของชายคนนั้น เธอไม่สามารถควบคุมกำลังของเธอได้อีกต่อไปเธอเขากัดจนเลือดไหลออกมา

"อย่าแตะต้องเธอ!" กวินรีบวิ่งไปพร้อมกับเก้าอี้ของเขาและล้มลงต่อหน้าญานิน เขาอยู่ในสภาพที่บาดเจ็บแต่เขาก็ยังพยายามปกป้องไม่ให้ใครเข้าใกล้เธอ

"กวิน..." ดวงตาของญานินเต็มไปด้วยน้ำตา เธอต้องการเดินไปช่วยพยุงกวินให้ลุกขึ้น แต่มีคนรั้งเธอไว้

เธอเห็นชายคนหนึ่งเงื้อท่อนเหล็กยาวเข้าหากวินจากด้านหลัง ดวงตาของเธอเบิกกว้างด้วยความตกใจ ขณะที่เธอกรีดร้องและร้องออกมาด้วยน้ำเสียงไม่อยากจะเชื่อ!

“กวิน!"

"ไม่นะ!"

แต่ท่อนโลหะก็ตีเข้าที่ขาของกวินอย่างไร้ความปรานี จริงๆ แล้วการโจมตีนั้นรุนแรงพอที่จะคร่าชีวิตเขาได้

กวินเหงื่อท่วมด้วยความเจ็บปวด เส้นเลือดที่ผุดขึ้นบนหน้าผากของเขา มันพองจนเกือบจะระเบิด แต่เขาไม่ได้ส่งเสียงออกมา เขาอดทนสุดกำลังและมองไปที่ญานิน "ฉัน...ไม่เป็นไร..."

ญานินเริ่มร้องไห้ "ได้โปรดปล่อยเขาไป..."

"ฉันเป็นลูกชายของก้องภพ เจ้าของบริษัทเสริมมณีทรัพย์นะ!"

“ถ้าพวกแกปล่อยเราไป พ่อฉันจะให้เงินเท่าไรก็ได้ตามที่แกต้องการ!” กวินไม่มีทางเลือกนอกจากใช้ชื่อบิดาของเขา

เหล่าชายฉกรรจ์หยุดและมองหน้ากันทันที

ลูกชายของบริษัทเสริมมณีทรัพย์งั้นหรือ? เขามีค่าอยู่พอสมควรเลย!

ไอ้หน้าบากมองเห็นโอกาสจึงก้าวไปข้างหน้าพร้อมพูดว่า “ยี่สิบล้านสำหรับสองคน”

กวินซึ่งกำลังอดทนต่อความเจ็บปวดพูดออกมาโดยไม่ลังเลว่า "ฉันจะให้แกสี่สิบล้านเพื่อปล่อยเราทั้งคู่!"

คงจะดีกว่าถ้ากวินไม่พูดออกไปแบบนี้ แต่คำพูดเหล่านี้เองยิ่งเปิดโอกาสให้พวกเขาละโมบมากยิ่งขึ้น เมื่อชายที่คนนั้นได้ยินว่าสี่สิบล้าน ดวงตาของเขาเป็นประกายและพูดว่า "แปดสอบล้านสำหรับสองชีวิต"

กวินยังเด็ก และเขาเพิ่งรู้ตัวว่าเขาโง่แค่ไหน!

“แกมันโลภมาก!”

เหล่าชายฉกรรจ์หัวเราะ "พ่อนักเลงเอ๊ย เงินสี่สิบล้านแลกกับชีวิตของแกเอง และเงินแปดสิบล้านแลกกับชีวิตแกและแฟนตัวน้อยของแก แกเลือกเอานะ!"