บทที่ 7

หลังจากที่น้ำอุ่นและเพื่อนๆ วิ่งกันเสร็จก็เดินกลับมาหาพวกกลุ่มของกายที่นั่งรออยู่ ชายหนุ่มจ้องมองสภาพของสาวๆ แต่ละคนที่เดินกลับมาในตอนนี้บอกได้คำเดียวว่าหมดสภาพ ผมเผ้ายุ่งเหยิงไปหมด ใบหน้าสวยเปลี่ยนเป็นสีแดงอ่อนๆ ลำคอก็มีแต่เหงื่อไหลออกมาจนเปียกไปหมด ริมฝีปากบางก็อ้าปากสูบหายใจเข้าออกไม่หยุด มันช่างเป็นภาพที่น่ามองซะจริงๆ หึหึ

น้ำอุ่นกับเพื่อนๆ ยืนหอบอยู่ตรงหน้าของพวกหนุ่มๆ ใบหน้าบึ้งตึงแสดงออกมาอย่างเห็นได้ชัด ดวงตากลมโตของเธอจ้องมองส่งสายตาดุไปทางชายหนุ่มที่นั่งอยู่อย่างไม่เกร็งกลัว นี่ขนาดแค่สามรอบนะพวกเธอยังแทบแย่ นี่ถ้าเปลี่ยนเป็นห้ารอบจริงๆ พวกเธอคงตายคาสนามกันเนี่ยๆ เลย ผู้ชายอะไรใจร้ายที่สุดเลยย

กายรับรู้ได้ทันทีว่ามีสายตาแสนจะดุร้ายของแม่เหยื่อตัวน้อยกำลังจ้องมองมาทางเขาอยู่ ชายหนุ่มก็เลยหันหน้าไปกระตุกยิ้มยั่ว แล้วยักคิ้วให้หญิงสาวไปหนึ่งที หึหึ น่ากลัวตายละ น้ำอุ่นได้เห็นแบบนั้นก็ยิ่งรู้สึกโมโหเข้าไปใหญ่ ริมฝีปากบางเม้นกัดกันจนเป็นรอย เธอเกลียดผู้ชายนิสัยแบบนี้ที่สุดเลยชอบใช้อำนาจรังแกคนอื่นคนนิสัยไม่ดี

“จำไว้นะครับว่าเวลารับน้องห้ามพูดคุยและแอบเล่นโทรศัพท์กันอีก”

“ค่ะ”

“งั้นวันนี้กลับกันได้แล้วครับ”

“ค่ะ…ไปก่อนนะคะ”

ลุคเห็นสาวๆ ได้พักเหนื่อยกันน่าจะพอแล้ว ก็เลยเอ่ยพูดตักเตือนออกไปอีกสองสามคำแล้วปล่อยให้กลับกันได้ พวกของน้ำอุ่นพอได้ยินแบบนั้นก็รีบเอ่ยขอตัวกลับกันทันที เพราะกลัวว่าพวกชายหนุ่มจะเปลี่ยนใจขึ้นมาอีก

“นี่เหรอพ่อเทพบุตรของพวกเธอ นี่มันซาตานชัดๆ”

พอพูดจบสี่สาวก็รีบหันหลังเดินจากไปทันที แต่พอเดินออกมาได้ไม่กี่ก้าว อยู่ๆ น้ำอุ่นก็พูดบ่นกับเพื่อนๆ ของเธอขึ้นอย่างเหลืออด