ตอนที่ 720

อรุณสวัสดิ์ ท่านประธานาธิบดีที่รัก! – ตอนที่ 720 หากคุณตาย ฉันจะติดตามไป (3) ตอนที่ 720 หากคุณตาย ฉันจะติดตามไป (3) โดย Ink Stone_Romance “แต่อะไร? คุณพูดทีเดียวให้จบ!” ไป๋หลางตะคอกเสียงต่ำอย่างหมดความอดทน

ผู้บัญชาการฝ่ายปฏิบัติการก็ชะงักท่าที่กำลังจะโทรศัพท์ เหลือบมองไป๋หลางแวบหนึ่ง “คุณอย่าใจร้อนขนาดนั้น อารมณ์ร้อนอย่างนี้คนเขาจะพูดดีๆ ยังไง?”

แล้วหันไปบอกลูกน้องตัวเองอีกที “คุณพูดช้าๆ พูดให้เข้าใจ!”

“ในการต่อสู้ได้สูญเสียทหารไปหลายนายแล้วยังมีอีกหลายนายที่บาดเจ็บ ส่วนรัฐมนตรีไป๋ที่นำทีมไป…เพื่อช่วยตัวประกันได้แผลถูกยิงมา คลาดกับหน่วยปฏิบัติการในระหว่างการต่อสู้ จนตอนนี้…”

“ตอนนี้ทำไม?!” ไป๋หลางแหวเสียงต่ำ

“ไม่รู้ข่าวคราว…”

“บัดซบ!” ไป๋หลางสบถหยาบทีแล้วเตะเก้าอี้แรงๆ จนเกิดเสียงดัง ‘ปึง’

ผู้บัญชาการฝ่ายปฏิบัติการได้ยินเข้าเลยไม่รอช้ารีบโทรไปที่กระทรวงความมั่นคงแล้วส่งต่อไปยังทำเนียบประธานาธิบดี ประธานาธิบดีจะมาด้วยตัวเองเพื่อสอบถามเรื่องนี้ ทุกคนจึงรีบเริ่มวางแผนการตามหา

แต่ทะเลทรายซ่าเหยียนดันเป็นทะเลทรายที่ไม่ธรรมดา ทะเลทรายซ่าเหยียนนอกจากไม่ได้อยู่ในเขตการดูแลของรัฐบาลใดแล้วทั้งผืนดินแผ่นนั้นยังมีกลุ่มติดอาวุธไม่น้อยต่างต่อสู้เพื่อแข่งขันกันเลยตกอยู่ในสถานการณ์ที่วุ่นวาย แต่หากรัฐบาลใดคิดจะนำกองทัพที่ติดธงประเทศบุกโจมตี จะประสบพบเจอการขัดขืนอย่างรุนแรงของการรวมตัวของกลุ่มติดอาวุธ นำไปสู่ผลที่ไม่คาดคิด

อีกทั้งเพิ่งจะส่งตัวทหารรับจ้างอำพรางตัวเข้าไปก็ได้กระเทือนกลุ่มติดอาวุธทั้งหมดในทะเลทรายแล้ว จนบัดนี้พวกเขาได้เพิ่มความระมัดระวัง อยากจะบุกเข้าไปอีกครั้งในระยะสั้นมันยากยิ่งกว่าเหาะขึ้นฟ้าเสียอีก

“ท่านประธานาธิบดี ตอนนี้…คิดว่าน่าจะต้องไปหาผู้ไกล่เกลี่ยแล้ว ถ้าคนของเราถูกกลุ่มติดอาวุธที่เราอำพรางตัวไปเจอตัว เราจะพากลับมาอย่างสุดความสามารถ” ปลัดกระทรวงความมั่นคงเอ่ยปาก

“หาผู้ไกล่เกลี่ย ต้องใช้เวลาอีกวัน?” ท่านประธานาธิบดีขมวดคิ้วอย่างหนักใจ

“จากวางแผนจนถึงติดต่อ คิดว่าอย่างน้อยน่าจะต้องใช้เวลาสองวัน”

“หลังติดต่อพวกเขาได้ยังต้องตามหา—ทะเลทรายอุณหภูมิต่างกันมาก ถ้าไม่ได้รับการช่วยเหลือ คนที่บาดเจ็บหนักจะทนอยู่ได้ไม่กี่วัน”

ไป๋หลางนึกบางอย่างออกจู่ๆ ก็ลุกขึ้นโค้งคำนับให้ไป๋เย่ฉิงที “ท่านประธานาธิบดี ผมมีเรื่องสำคัญมากๆ ที่ต้องขอตัวไปก่อน ขอโทษครับ!ถ้ากลับมาแล้วคุณยังอยู่ ผมค่อยอธิบายให้คุณ!”

ท่านประธานาธิบดีมองเขาแวบหนึ่ง สายตาทั้งสองคนสื่อหากันทำให้ไป๋หลางรู้ว่าเขาน่าจะรู้ทันความคิดตนแล้ว ท่านประธานาธิบดีพยักหน้า ไป๋หลางรีบพุ่งตัวออกไปข้างนอกอย่างไม่รอช้า

……………………

ถังซ่งกำลังขังตัวเองอยู่ในห้องทดลองเพื่อทำการจำลองผ่าตัดหัวใจมนุษย์ แม้ตอนนี้เย่เซียวจะตายใจไปแล้ว ไม่สนใจชีวิตของตัวเองแต่เขาสนใจไง ในฐานะเพื่อนที่เปรียบดั่งพี่น้องคงให้ทนดูเขาถูกลูกกระสุนขนาดเล็กพรากชีวิตไปไม่ได้หรอกนะ

ขณะที่กำลังจดจ่อสมาธิอยู่ก็ได้ยินเพียง ‘พลั่ก–’ ดังสนั่น ประตูถูกคนเอาเก้าอี้พังเข้ามา

ถังซ่งตกใจจนมือสั่นทำให้มีดผ่าตัดกรีดโดนเส้นเลือด เลือดสีสดไหลทะลักออกมาราวกับก๊อกน้ำแตก

“บัดซบ!ใครมันกล้าพังประตูฉัน?!” ถังซ่งตะโกนเสียงด่าอย่างคุกรุ่น หากไม่ถูกรบกวนก็ใกล้ผ่าตัดสำเร็จแล้ว!

“คุณหมอถัง ผมเอง” ไป๋หลางยังยกเก้าอี้อยู่ในมือ

ถังซ่งถลึงตาใส่เขาแวบหนึ่ง “นายเป็นใครเนี่ย? นาย!ประตูของฉันนายยังกล้าพัง ไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่อแล้วหรือไง! ”

ไป๋หลางรีบวางเก้าอี้ในมือลง เวลานี้ก็ไม่คิดจะขอโทษแล้ว กล่าวเพียง“ผมมีเรื่องเร่งด่วนหาคุณจริงๆ ผู้ช่วยคุณไม่ยอมให้กุญแจผมสักที ผมไม่มีวิธีอื่น…”

“ฉันต้องสนใจว่านายมีเรื่องเร่งด่วนอะไรหรือไง เราสองคนรู้จักกันเหรอ?!”

“คุณหมอถัง ผมรู้ว่าคุณต้องติดต่อเย่เซียวได้แน่ๆ ขอร้องคุณล่ะ ช่วยติดต่อเขาให้ผมที ตอนนี้รัฐมนตรีของเราตกอยู่ในอันตราย คิดว่าน่าจะมีแค่เขาที่เข้าไปช่วยได้ทันแล้ว!”

ถังซ่งแต่แรกยังจะบอกให้ไป๋หลางรีบไสหัวออกไปแต่พอฟังถึงข้างหลังหัวคิ้วเขาก็ย่นเข้าหากัน“อะไรนะ? เมื่อกี้นายบอกว่ารัฐมนตรีของพวกนายกำลังตกอยู่ในอันตราย? รัฐมนตรีไป๋ ไป๋ซู่เย่?”

“ครับ”