ตอนที่ 721

อรุณสวัสดิ์ ท่านประธานาธิบดีที่รัก! – ตอนที่ 721 หากคุณตาย ฉันจะติดตามไป (4) ตอนที่ 721 หากคุณตาย ฉันจะติดตามไป (4) โดย Ink Stone_Romance ตอนนี้ใครจะมีกะจิตกะใจไปสนใจเรื่องค้าขายอะไรอีก?

ไป๋ซู่เย่ ทางที่ดีคุณอย่าได้เป็นอะไรไป!

ถ้าเธอกล้าตายล่ะก็ เขาจะตามไปยันนรกแน่!

ในนรก เขาก็จะไม่มีวันปล่อยเธอ!

เขาเปิดประตูห้องลับ ห้องลับค่อยๆ สว่างขึ้น เขาถอดชุดสูทออกเปลี่ยนเป็นเสื้อลายทหารกับเสื้อกันกระสุน สวมรองเท้าคอนแบทสลัดคราบนักธุรกิจในชุดสูทเมื่อกี้จนหมดสิ้น แบกปืนใส่บ่า

น่าหลันเห็นท่าทางนี้ก็รู้ทันทีว่าต้องมีเรื่องเกิดขึ้น เธอก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าวขวางทางเย่เซียวไว้ “เย่เซียว คุณจะไปไหน?”

“หลีกไป!”

“ฉันไม่สนว่าคุณจะไปไหน ฉันไม่อยากให้คุณไปเสี่ยง!” น่าหลันพูดแล้วขอบตาแดงก่ำ สองมือกอดเขา แม้เธอจะอายุน้อยแต่จากปฏิกิริยาของเย่เซียวแล้วเธอพอจะรู้ได้ว่านี่ต้องไม่ใช่เรื่องง่าย อาจจะเป็นเรื่องที่สุ่มเสี่ยงมากด้วยซ้ำ

ใบหน้าเย่เซียวเยือกเย็นจนเหมือนมีน้ำแข็งเคลือบอยู่ แค่เค้นเสียงแข็งกระด้างออกจากปาก “ปล่อย!”

คำนี้น่าเกรงขามจนน่าหลันใจสั่นวูบ

เงยหน้ามองสีหน้าเขาอย่างระแวงแวบหนึ่ง กัดปากก่อนจะค่อยๆ ผละตัวออกมาด้วยความหวาดกลัว แต่ชั่วขณะที่ปล่อยมือเธอก็เสียใจทีหลังอยากจะยกมือไปขวางเขาอีกครั้ง เขากลับก้าวขายาวเดินจากไปไม่หันกลับมาอีก

………………

“นายท่าน หรือว่าคุณคิดจะไปทะเลทรายซ่าเหยียนคนเดียว?” รอเย่เซียวเข้าไปนั่งตรงตำแหน่งคนขับ หยูอันรีบห้ามเขาไว้

เย่เซียวใช้ดวงตาเรียบนิ่งมองเขาแวบหนึ่ง “ฉันไม่อยากปิดบังแก ครั้งนี้ไปเพื่อช่วยไป๋ซู่เย่ แก รวมถึงลูกน้องคนอื่นๆ ไม่จำเป็นต้องเข้าร่วม!”

ความจริงหยูอันเดาได้ตั้งนานแล้ว

การเจรจาการค้าที่มูลค่านับหลายร้อยล้านก็ล้มเหลวโดยไม่แม้แต่จะชั่งใจสักนิด ทั้งยังไปสถานที่อันตรายโดยไม่ลังเล สิ่งที่ทำให้เย่เซียวเป็นได้ขนาดนี้ก็มีแค่ไป๋ซู่เย่คนเดียว

หยูอันยื่นมือจับราวกระโดดขึ้นเฮลิคอปเตอร์ “ผมไปกับคุณ”

“แกลงมา!” เย่เซียวตวาด

หยูอันเข้าไปนั่งประจำตำแหน่งคนขับ “เพิ่มคนหนึ่ง โอกาสที่จะช่วยเธอได้ก็เพิ่มขึ้นมาก”

“แกคิดให้ดีนะ ไปครั้งนี้ก็เท่ากับรนหาที่ตาย ถ้าคนของเยียวหมิงรู้ว่าเราอยู่ไม่มีทางปล่อยโอกาสนี้ให้หลุดมือไปแน่!” หนำซ้ำถ้าผู้หญิงโง่นั่นตายที่นั่น เขาก็ไม่มีทางปล่อยให้มีชีวิตก้าวเดินออกจากทะเลทราย

หยูอันปิดประตูห้องนักบินสวมหูฟัง “คุณทำเพื่อเธอ แต่ผมทำเพื่อนายท่าน”

เย่เซียวจ้องมองเขาชั่วขณะ สุดท้ายเข้าไปนั่งตำแหน่งข้างคนขับ

——————

ทะเลทรายอุณหภูมิต่างกันมาก กลางวันร้อนระอุแทบมอดไหม้ ตกดึกกลับหนาวจนตัวสั่น

ไป๋ซู่เย่แค่หลบอยู่ในผืนทะเลทรายนี้แต่เพราะขาดน้ำจากอากาศที่ร้อนระอุเมื่อช่วงกลางวัน กลีบปากแตกแห้ง เธอพยายามอุดแผลตรงแขนที่โดนยิงไว้ แม้จะทำการปฐมพยาบาลขั้นต้นแล้วแต่ตอนนี้ยังเจ็บมากอยู่

ถ้ากระสุนนัดนี้ยังฝังอยู่ในร่างไม่ถูกขจัดออก เจอสภาพอากาศย่ำแย่นี้เข้าจนแผลของเธอติดเชื้อ ต่อให้ไม่มีคนของเยียวหมิงติดตามมาเธอก็ตายอย่างไม่ต้องสงสัย

เธอไม่กล้าหลับตา ทิ้งตัวนอนบนทะเลทรายในสภาพร่อแร่ แหงนหน้าเห็นดวงดาวเต็มท้องฟ้า