ตอนที่ 749

อรุณสวัสดิ์ ท่านประธานาธิบดีที่รัก! – ตอนที่ 749 ตัดขาดความสัมพันธ์(4) ตอนที่ 749 ตัดขาดความสัมพันธ์(4) โดย Ink Stone_Romance ไป๋หลางกับเลขาเฉินบอกแค่ป่วย ไม่กล้าบอกไปว่าแท้ง

“ค่ะ หายดีแล้ว”

“…” ปลัดมองเธอแล้วชะงักค้างไปพักใหญ่ถึงถามลองเชิง “คุณเพิ่งกลับมา คงยังไม่รู้สถานการณ์ตอนนี้ดี ครั้งนี้เวลาที่เหลือให้เรา น่าจะไม่ถึงสองเดือนดี”

ปลัดพูดไม่มีที่มาที่ไปแต่ไป๋ซู่เย่ฟังเข้าใจแล้ว

อย่างที่คิด…

ไม่พ้นจากเรื่องของเย่เซียว

“ตอนนี้เย่เซียวแทนที่ไฟเรนเซ่ แต่กลับมาโหดกว่าไฟเรนเซ่”

“เมื่อกี้ฉันฟังไป๋หลางพูดถึงบ้างแล้ว” ไป๋ซู่เย่ตอบกลับปลัด

“ซู่เย่ ภารกิจครั้งนี้ คุณไปเถอะ!” ปลัดเอ่ยขึ้นกะทันหัน ไป๋ซู่เย่ใจบีบรัดและตอบปฏิเสธไปอย่างไม่ลังเล “ไม่ได้ ฉันทำไม่ได้!”

สายตาปลัดตวัดมองเธอเขม่นสองที “คุณปฏิเสธได้เฉียบขาดขนาดนี้ ถ้าเกิดว่าเป็นคำสั่งจากกองบัญชาการกองทัพล่ะ?”

ไป๋ซู่เย่สองมือกำแน่น

หากเป็นคำสั่งจากกองทัพต้องรับไว้ นี่เป็นกฎของประเทศ คนที่ขัดขืนคำสั่งถือว่ามีโทษร้ายแรงเท่ากบฏ โดยเฉพาะประเทศกำลังตกอยู่ในยามคับขัน

ปลัดวางเอกสารลับฉบับหนึ่งไว้ตรงหน้าเธอ “นี่เป็นรายงานที่ได้รับมาเมื่อวาน คุณน่าจะไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธแล้ว”

ไป๋ซู่เย่มือสั่นเทาเล็กน้อย สุดท้ายก็ไม่มีความกล้าที่จะเปิดอ่านเอกสารฉบับนั้น ถามเสียงเรียบ “ทำไมเป็นฉัน?”

“เพราะฝ่ายข่าวกรองรู้ดีว่าเย่เซียวปฏิบัติต่อคุณพิเศษกว่า”

เธอแค่นหัวเราะ“พิเศษตรงไหน?”

“ที่ทะเลทรายซ่าเหยียน คุณออกมาได้คิดว่าเป็นเพราะคุณงามความดีของถังเจวี๋ยเหรอ? ผมคิดว่าถ้าไม่ใช่เพราะเย่เซียวเสี่ยงชีวิตไปช่วยคุณ ถังเจวี๋ยจะยอมให้คุณเป็นหนี้บุญคุณ ยอมให้รัฐบาลเราเป็นหนี้บุญคุณขนาดนี้ได้ยังไง?”

ไป๋ซู่เย่หายใจติดขัดน้อยๆ

“แล้วก็ ตอนที่คุณอยู่ทะเลทรายซ่าเหยียนถูกตัวอ่อนยุงก้นปล่องกัด ได้คุณหมอข่ายปินของไฟเรนเซ่ช่วยชีวิตไว้แต่ทุกคนล้วนรู้ดีว่าข่ายปินนอกจากจะช่วยรักษาให้ไฟเรนเซ่ไม่มีทางช่วยชีวิตคนอื่น แล้วอย่างนั้นคุณคิดว่าตอนนั้นเย่เซียวใช้วิธีไหนเพื่อโน้มน้าวใจให้ไฟเรนเซ่ช่วยคุณ?”

ไป๋ซู่เย่มองเขาอย่างฉงน

“จากข่าวที่ฝ่ายข่าวกรองเราได้รับมา ช่วงเวลาที่คุณได้รับการรักษาเย่เซียวก็ได้รับการรักษาในห้องทดลองของข่ายปินทุกวัน รักษาอะไร รักษาอาการถูกตัวอ่อนยุงก้นปล่องกัดเหมือนคุณ ซู่เย่ คุณลองคิดดูสิ เดิมทีเย่เซียวไม่ได้ถูกยุงก้นปล่องกัด ทำไมพอกลับมาที่ห้องทดลองกลับได้รับเชื้อไวรัสนี้?”

ไป๋ซู่เย่มึนไปแล้วเพราะคำพูดของปลัด

เธอมองอีกฝ่ายแน่วแน่คล้ายกำลังตัดสินว่าสิ่งที่เขาพูดคือเรื่องจริงหรือเท็จ