ตอนที่ 760

อรุณสวัสดิ์ ท่านประธานาธิบดีที่รัก! – ตอนที่ 760 ทะนุถนอม(4) ตอนที่ 760 ทะนุถนอม(4) โดย Ink Stone_Romance หนึ่งชั่วโมงหลังจากนั้น

ไป๋ซู่เย่ได้ยินเสียงเคาะประตู ฝืนหยัดตัวจากเตียงมากล่าว “เข้ามาเถอะ”

“คุณไป๋ อาหารเช้าของคุณค่ะ” พยาบาลยกโจ๊กร้อนกรุ่นเข้ามา

ความจริงไป๋ซู่เย่ไม่อยากอาหารเท่าไร ตอบกลับเพียง “ขอบคุณ คุณวางไว้ข้างๆ ก่อนเถอะ เดี๋ยวฉันค่อยทาน”

“ก็ได้ค่ะ คุณพักผ่อนสักหน่อย ฉันไม่รบกวนแล้ว”

“รอเดี๋ยว” ไป๋ซู่เย่เรียกพยาบาลไว้แล้วถาม “ฉันออกโรงพยาบาลได้หรือยัง?”

“ยังไม่ได้ค่ะ วันนี้คุณต้องตรวจร่างกายหลายที่แหนะ!คุณหมอประจำเคสก็ยังไม่มา หลายวันนี้คุณจะต้องฉีดยาหรือเปล่าก็ขึ้นอยู่กับคุณหมอตัดสิน”

ไป๋ซู่เย่ถอนหายใจ “งั้นก็ได้ รอคุณหมอมาแล้วรบกวนคุณช่วยเรียกคุณหมอมาหาฉันที”

เธอไม่ชอบนอนโรงพยาบาล อยู่ภายใต้สภาพแวดล้อมนี้เพียงลำพัง อารมณ์โดดเดี่ยวน่าสงสารจะยิ่งรุนแรงมากกว่าเดิม

ไป๋ซู่เย่รอคุณหมอมาหาในห้องรอจนเบื่อหน่ายเลยเปิดโทรทัศน์ฆ่าเวลา

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไร ประตูห้องถูกเคาะใหม่อีกครั้ง

หลงคิดว่าคุณหมอมาเลยบอกให้อีกคนเปิดประตูเข้ามาได้เลย ขณะที่ประตูถูกเปิดออกแล้วร่างที่คุ้นเคยย่างกรายเข้ามาทำเอาเธอชะงักไปอึดใจ

เย่เซียวชำเลืองมองมาทางเธอแวบหนึ่งก็ละสายตาไป หันไปกล่าวต่อคุณหมอผู้รับผิดชอบที่ยืนอยู่ข้างๆ “จัดการเสร็จหมดหรือยัง?”

“ครับ ก็รอคุณมา ทีมพยาบาลได้เตรียมไว้แล้ว” คุณหมอพยักหน้า

“คุณไปก่อน เราจะตามไป”

อีกฝ่ายพยักหน้ารับก่อนถอยออกจากห้องไป

รอสายตาเย่เซียวมองมาทางเธออีกครั้งก็พบว่าสายตาเธอยังไม่ละจากตัวเขา ทั้งคู่สอดประสานสายตา ไป๋ซู่เย่ถึงดึงสติกลับมาได้ “คุณ…คุณมาได้ยังไง?”

“ผมมาไม่ได้?” ใบหน้าเย่เซียวเรียบนิ่งไม่สื่ออารมณ์ใด ก้าวมาข้างเตียงช้าๆ

“ฉันไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น”

เย่เซียวเหลือบมองอาหารเช้าบนหัวเตียงแวบหนึ่ง เวลานี้คงเย็นหมดแล้ว

“ไม่ได้ทานอาหารเช้า?”

“…ลืม”

เขามุ่นคิ้วแล้วพูดต่อ “ในเมื่อไม่ได้ทานก็ช่างเถอะ เดี๋ยวต้องเจาะเลือด”

“เจาะเลือด? ทำไมต้องเจาะเลือด?” ไป๋ซู่เย่สงสัย “คุณหมอบอกว่าฉันแค่อาการร่างกายอักเสบ ไม่ถึงกับ…”

เธอยังพูดไม่จบผ้าห่มบนตัวก็ถูกเย่เซียวเลิกออกก่อน ความเย็นที่จู่โจมเข้ามากะทันหันทำให้เธอหยุดประโยคเมื่อครู่ไว้ตรงนั้น

“คุณทำอะไรเนี่ย?” เธอสะดุ้งเพราะความหนาวเผลอซุกตัวเข้าหากองผ้าห่มที่ถูกเขาเลิกไปกองไว้ตรงมุมเตียงโดยไม่รู้ตัว

เธอออกมาด้วยชุดนอนทั้งตัว เรียวขาคู่เปลือยเปล่า

สายตาเย่เซียวเรียบนิ่ง คนที่พาเธอมาส่งโรงพยาบาลเมื่อวานไม่ได้ฉวยโอกาสเธอ!

“ไปเปลี่ยนชุดนอน ในห้องน้ำมีชุดผู้ป่วยตัวใหม่”

“ไม่ต้องหรอก” ไป๋ซู่เย่ปฏิเสธ “สุขภาพฉันไม่มีปัญหา ไม่ต้องตรวจอย่างอื่น ฉันจะทำคู่มือออกโรงพยาบาลเดี๋ยวนี้”

สิ้นเสียงเธอเย่เซียวช้อนตัวเธอจากเตียงทันที ย่ำเท้าเดินเข้าห้องน้ำ

“เย่เซียว คุณได้ยินที่ฉันพูดมั้ย?” เธอนอนอยู่ในอ้อมแขนเขา ดึงเนกไทของเขาเป็นการท้วง

“ในเมื่อไม่ยอมลงมือทำเอง ผมจะช่วยคุณ” น้ำเสียงเขาราบเรียบเหลือเกิน

คนคนนี้หมายถึงว่าจะช่วยเธอเปลี่ยนชุดคนไข้อย่างนั้นหรือ?