ตอนที่ 783

อรุณสวัสดิ์ ท่านประธานาธิบดีที่รัก! – ตอนที่ 783 ความปราณีครั้งสุดท้าย (4) ตอนที่ 783 ความปราณีครั้งสุดท้าย (4) โดย Ink Stone_Romance รอไป๋ซู่เย่ตื่นมาอีกทีในห้องเหลือเพียงความโล่งเปล่า ความโล่งเปล่าแบบนี้น่ากลัวเป็นอย่างยิ่ง ราวกับโลกทั้งใบเหลือเพียงเธอที่มีชีวิตอยู่…

สิ่งของทุกอย่างของเขาถูกย้ายออกทั้งหมดไม่เหลือร่องรอยเพียงนิด เหมือนกับว่า…คนคนนี้ไม่เคยปรากฎตัวมาก่อน…

ช่วงระยะเวลาที่ผ่านมานี้ ทุกอย่างเป็นเพียงภาพลวงตาของเธอเท่านั้น…

……

หัวเตียงมีตั๋วเครื่องบินใบหนึ่งวางอยู่ เป็นตั๋วเครื่องบินไปประเทศ S ที่ชื่อบนนั้นเป็นชื่อเธอ

เวลาเดินทางคือคืนนี้

ไป๋ซู่เย่มองตั๋วเครื่องบินใบนั้นนิ่ง น้ำตาทำให้ภาพทุกอย่างพร่ามัวในทันที

ฉะนั้น…

นี่เขากำลังไว้ชีวิตเป็นครั้งสุดท้ายให้เธอหรือ?

เธอแย้มปากยิ้มขมขื่นแล้วเก็บตั๋วเครื่องบิน ความจริงสิ่งที่เขาไม่เคยรู้ เธอหมดทางหนีรอดตั้งนานแล้ว…

ไป๋ซู่เย่หยิบโทรศัพท์โทรหาไป๋หลาง

“รัฐมนตรี สถานการณ์เป็นยังไงบ้างครับ?”

ไป๋ซู่เย่หยัดตัวลุกขึ้นนั่งอย่างลำบาก ลูบหน้าที่เศร้าโศกครู่ใหญ่ถึงเปล่งเสียงออกมาได้ “ฉันจะให้รหัสลับนายอันหนึ่ง รีบแกะมาให้ฉัน อย่าเสียเวลาแม้แต่วินาทีเดียว”

“ครับ ส่งมาให้ผมก็พอ แต่ว่า…” ไป๋หลางชะงักไปครู่ “น้ำเสียงของคุณฟังดูแย่มากเลย หรือว่า…เกิดอะไรขึ้น?”

“ฉันวางสายก่อนล่ะ”

ไป๋ซู่เย่ไม่ตอบแต่วางสายแทน เธอทิ้งตัวนอนแผ่บนเตียงอย่างหมดแรงอีกครั้ง ดวงตาจ้องเพดานห้องอย่างไร้จุดหมาย

เย่เซียววางกับดักเธอเป็นการลองเชิงเธอและระแวงเธอ ส่วนที่เขาไม่รู้คือ เธอที่ไม่มีทางให้ถอยหลังอีกต่อไปนั้นเหลือเพียงต้องกระโดดเข้าบ่วงกับดักนี้อย่างไม่ลังเลใจ…

เพียงแค่เกรงว่าต้องปฏิเสธความปราณีที่เขามอบให้กับตัวเองเป็นครั้งสุดท้ายนี้อีกแล้ว…

เธอไม่มีทางเลือกอื่น…

เธอมองตั๋วเครื่องบินใบนั้นแวบหนึ่ง ดวงตารื้นด้วยน้ำใสชั้นบางๆ อีกหน

เย่เซียว…

ในอนาคตที่แสนไกล สักวัน ขอแค่ชั่วครู่เดียวเท่านั้น เขาจะยังนึกถึงเธอคนนี้ที่เคยมีชีวิตอยู่บนโลกใบนี้ได้ไหม…

ต่อให้เป็นความกลียดชังที่ฝังลึก…

——

ไม่นานไป๋หลางก็ส่งข้อความมา

เวลาคือสองทุ่มครึ่งพรุ่งนี้ ส่วนที่อยู่คือคฤหาสน์ของท่านดยุคมู่ซือที่อยู่ทางเหนือสุดของเมืองเยียว

“พรุ่งนี้เป็นงานวันเกิดของดยุคมู่ซือ ถึงตอนนั้นจะมีสุภาพบุรุษมีชื่อเสียงมากมายปรากฏตัว พวกเขาน่าจะเลือกเซ็นสัญญาในงานเพื่อหลบสายตาผู้คน” ไป๋หลางวิเคราะห์

ไป๋หลางตอบ “หาบัตรเชิญให้ฉันใบหนึ่ง อย่ากระโตกกระตากไป”

“คุณ…คิดจะออกปฏิบัติภารกิจคนเดียว?”

“อืม”

“ไม่ได้ครับ!พวกนั้นเป็นกลุ่มติดอาวุธทั้งนั้น คุณคนเดียว…”

“นี่เป็นคำสั่ง คืนนี้ให้คนเอาบัตรเชิญมาส่งที่โรงแรม” ไป๋ซู่เย่พูดขัดไป๋หลาง

ไป๋หลางเงียบไปพักหนึ่ง จากนั้นถามเสียงเรียบ “ผมอยากรู้แผนของคุณ”

ไป๋ซู่เย่ไม่ได้ตอบพักหนึ่ง เสียงหายใจทั้งหนักอึ้งทั้งหน่วง ไป๋หลางเกิดลนขึ้นมาอย่างน่าแปลก อยากจะถามอะไรอีกแต่ไม่รอให้อ้าปากถามเธอก็วางสายไปเสียก่อน

ไป๋ซู่เย่สูดหายใจลึก รอสงบสติอารมณ์ได้ก็ลงจากเตียงเปลี่ยนเสื้อ

โทรศัพท์แผดเสียงดังอย่างบ้าคลั่ง