ตอนที่ 784

อรุณสวัสดิ์ ท่านประธานาธิบดีที่รัก! – ตอนที่ 784 การเลือกครั้งสุดท้าย (1) ตอนที่ 784 การเลือกครั้งสุดท้าย (1) โดย Ink Stone_Romance “แกรู้สึกมั้ยว่าเธอในวันนี้ผิดปกติมาก?” ไฟเรนเซ่ถามเฉิงหมิง “ปกติตอนฉันพูดหาเรื่องเธอ เธอจะแก้ตัวอยู่บ้าง ฝีปากคมเชียว วันนี้ไม่สนใจฉันเลย”

“ผมก็ว่าผิดปกติไป” เฉิงหมิงครุ่นคิดครู่หนึ่ง “ทะเลาะกับนายน้อยหรือเปล่าครับ?”

“ทะเลาะ?” ไฟเรนเซ่ขบคิดทีก็พยักหน้า “วัยรุ่นทะเลาะกันเป็นเรื่องปกติ”

จากนั้นสีหน้าก็เปลี่ยนไปพร้อมทั้งกล่าว“ทะเลาะกันยิ่งดี!ทางที่ดีทะเลาะแล้วรีบเลิกกันซะ เห็นพวกเขาอยู่ด้วยกันแล้วฉันรำคาญใจ ผู้หญิงคนไหนไม่ว่ากลับไปชอบผู้หญิงที่เคยทรยศเขาคนนี้!”

เฉิงหมิงได้แต่ยิ้มจางๆ ไม่ตอบรับ

รำคาญใจจริงหรือไม่นั้นเกรงว่าตอนนี้มีเพียงคุณไฟจะรู้อยู่แก่ใจดีที่สุดแล้ว

………………

ผ่านไปครู่หนึ่งไป๋ซู่เย่ล้างผลไม้ออกมาหั่นให้เขาเป็นชิ้นเล็กขนาดเท่ากัน ใช้ส้อมจิ้มแล้วส่งมาตรงหน้าไฟเรนเซ่

ไฟเรนเซ่กำลังดื่มด่ำกับการปรนนิบัตินี้อยู่เลยไม่ได้หาข้อตำหนิเธออีก พอชิมผลไม้ไปคำหนึ่งจึงยื่นร้องขอ“พรุ่งนี้มาเช้าหน่อย แล้วก็เตรียมเนื้อซี่โครงเผือกมาด้วย”

“หืม?” ไป๋ซู่เย่ที่กำลังเก็บอุปกรณ์ทานอาหารเสสายตามองมาหน่อยๆ หลังได้ยินคำพูดของเขา

“หืมอะไร? เธอไม่เข้าใจที่ฉันพูดแล้วหรือไง? เนื้อซี่โครงเผือก” หยุดเว้นช่วงไปแล้วพูดเสริมอย่างนึกใจดี “ถ้ารู้สึกลำบาก น้ำซุปไก่ก็ไม่ต้องทำมาชั่วคราวแล้วก็ได้”

ไป๋ซู่เย่นิ่งชะงักไปวูบหนึ่ง

สายตาหยุดค้างไว้บนหน้าไฟเรนเซ่พักหนึ่งถึงเลื่อนมาที่มือตัวเอง เงียบไปครู่ใหญ่ถึงกล่าวเสียงเรียบ “พรุ่งนี้…หนูยุ่งนิดหน่อย น่าจะไม่มีเวลาเตรียมของพวกนี้”

“งั้นก็วันมะรืน มะรืนก็ได้” นานทีไฟเรนเซ่จะคุยง่ายแบบนี้

วันมะรืน…

ไป๋ซู่เย่พึมพำสองพยางค์นี้เสียงแผ่ว หายใจเข้าปอดเฮือกใหญ่แล้วกล่าวอย่างยากลำบากหลังเงียบไปพักใหญ่ “คุณไฟ หลังจากวันนี้หนูจะไม่มาอีกแล้ว…”

ไฟเรนเซ่เปลี่ยนสีหน้าฉับพลัน รอได้สติกลับมาอีกทีก็สะบัดช้อนทิ้งอย่างแรงจนช้อนกระแทกขอบถ้วยส่งเสียงดัง“แกร๊ง–” สนั่นเรียกให้คนรับใช้ข้างๆ ถอยกรูดด้วยความตกใจ ไม่กล้าเงยหน้า เขาถลึงตาจ้องไป๋ซู่เย่อย่างขุ่นเคือง “ทำไม? เพิ่งให้เธอทำน้ำซุปมาสองวันก็เริ่มหมดความอดทนแล้วงั้นเหรอ? ทำอะไรครึ่งๆ กลางๆ อย่างเธอแบบนี้ยังคาดหวังให้ฉันอนุญาตให้เธอรักกับเย่เซียวงั้นเหรอ? ฝันไปเถอะ!”

ไป๋ซู่เย่สภาพจิตใจไม่ค่อยดีนัก เธอไม่โต้เถียงกลับแม้แต่ประโยคเดียวแม้จะถูกไฟเรนเซ่ตำหนิชุดใหญ่ แค่หยิบกระดาษทิชชูเช็ดหยดน้ำซุปที่กระเด็นเกลื่อนโต๊ะเล็กจนสะอาดพร้อมเอ่ยเตือนเขาไปด้วย“คุณหมอข่ายปินบอกว่าสุขภาพของท่านตอนนี้จะโกรธไม่ได้ ฉะนั้นก็อย่าโกรธบ่อยเลยค่ะ ว่าแต่…”

กล่าวถึงนี่เธอก็ชะงักท่วงท่าที่กำลังเช็ดโต๊ะอยู่ พักหนึ่งถึงพูดเสริมเสียงเรียบ“หลังจากนี้หนูจะไม่มาอีกแล้ว ก็ไม่มีใครทำท่านโกรธได้อีก สุขภาพท่านจะกลับมาแข็งแรงได้ดีกว่าเดิม”

หลังจากนี้เธอคงไม่มาอีกแล้ว ไฟเรนเซ่รู้สึกว่าตัวเองควรดีใจแท้ๆ แต่เดิมรู้สึกรำคาญใจยามพบเห็นเธอ ที่ไม่ได้ใช้ปืนขับไล่เธอจริงจังเพราะเห็นแก่เย่เซียว

เพียงแต่ขณะนี้ยามได้ยินเธอบอกว่าจะไม่ปรากฏตัวอีก เขากลับไม่รู้สึกดีใจสักนิด

ได้แต่ดันถ้วยน้ำซุปไก่ไปข้างๆ พร้อมพูดอย่างรำคาญใจ “เก็บไป!เก็บไป!รีบเก็บไป!ผลไม้ก็ยกออกไป!”

เฉิงหมิงที่ยืนข้างๆ ส่งสายตาให้คนรับใช้ อีกฝ่ายไม่กล้าพูดมากอะไรรีบยกถ้วยน้ำซุปไก่ออกไป ความอึดอัดเริ่มก่อตัวขึ้นภายในห้องพักผู้ป่วย

ไป๋ซู่เย่มองไฟเรนเซ่แวบหนึ่ง ลุกขึ้นยืน “น้ำซุปทานแล้ว ผลไม้ทานแล้ว งั้นหนูขอตัวกลับก่อนนะคะ”

“รอเดี๋ยว!” ไฟเรนเซ่ตะโกนเรียก ใช้สายตากวาดมองเธอหัวจรดเท้าหลายทีถึงถามด้วยใบหน้าบูดบึ้ง “เธอ…ที่เธอบอกว่าจะไม่มาอีกแล้วหมายความว่ายังไง? หลังจากนี้จะไม่อยู่เมืองเยียวอีกแล้วเหรอ?”

“…ค่ะ” ไป๋ซู่เย่หยักหน้าตอบรับหลังเงียบไปชั่ววูบ

“ทะเลาะกับเย่เซียวเหรอ?” ไฟเรนเซ่ถามหยั่งเชิง

“เปล่าค่ะ”

“งั้น…เย่เซียวทิ้งเธอเหรอ? เจ้าหมอนี่ไม่มีทางคิดได้ตอนนี้หรอก?”

ไป๋ซู่เย่ไม่ตอบ กล่าวเพียง “ท่านพักผ่อนเถอะ หนูไปก่อนนะคะ”

ไฟเรนเซ่อ้าปากกำลังจะพูดบางอย่างแต่เจ้าตัวกลับเดินออกไปจากห้องพักผู้ป่วยแล้ว

ไฟเรนเซ่เงียบไปชั่วขณะ พลางพูดต่อเฉิงหมิงว่า “เอาโทรศัพท์มาให้ฉัน”

เฉิงหมิงยื่นโทรศัพท์ไป ไฟเรนเซ่โทรออกไปยังเบอร์ของเย่เซียว

————