พ่อบ้านเอา(ใจ)เก่ง 2 : ช่วยอาบน้ำ (1)

ร่างอวบอิ่มของคุณหนูพริมนั่งกินไอศกรีมรสวานิลลาอยู่ในร้านดังหน้าโรงเรียนตกเป็นเป้าสายตาของเด็กหนุ่มหลายคนที่อยู่ภายในร้าน

พริมใส่ชุดนักเรียนเสื้อเชิ้ตแขนสั้นสีขาวผูกไทล์ลายสกอตสีแดงแบบเดียวกันกับกระโปรง ถักเปียก้างปลาสองข้างดูน่ารักน่าเอ็นดูสมวัย แต่ว่าหน้าอกหน้าใจของเธอนั้นออกจะเกินตัวไปหน่อย หนุ่มๆ จึงพากันมองเธอตาไม่กะพริบ

“กินรสวานิลลาอีกละ ไม่เบื่อบ้างหรือไง?”

เสียงของอายเอ่ยขึ้น พร้อมกับหย่อนสะโพกลงนั่งตรงข้ามกันกับเพื่อนรัก

“แล้วแกล่ะ ไม่เบื่อช็อกโกแลตบ้างหรือไงยะ เห็นสั่งมากินแทบทุกวัน” พริมตอบกลับไป พลางตักไอศกรีมเข้าปากอย่างเอร็ดอร่อย

“ชิ ย้อนเก่งนักนะ...” อายยู่ปากแล้วหันไปสนใจไอศกรีมของตัวเองบ้าง

“เออ สรุปแกกับลุงนพนี่ยังไงกันอะ?”

จู่ๆ พริมก็ถามขึ้น พร้อมมองเพื่อนสาวด้วยสีหน้าทะเล้น

“หืม หมายถึงยังไง?”

คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันเล็กน้อย

“แหม...อย่ามาตีหน้าซื่อนะยะ ฉันรู้นะว่าแกกับลุงนพมีซัมติงกันน่ะ”

เมื่อคืนก่อนตอนที่วิดีโอคอลกัน เธอแอบเห็นว่าลุงนพซุกอยู่ใต้ผ้าห่มของยัยอาย เธอจึงค่อนข้างมั่นใจว่าสองคนนี้ไม่ได้เป็นแค่ลุงหลานธรรมดาแน่นอน

“ปะ เปล่านะ แกอะคิดมาก” อายตอบเสียงตะกุกตะกัก ใบหน้าสวยไร้เครื่องสำอางเริ่มเห่อร้อนขึ้นเรื่อยๆ จนต้องรีบยกแก้วน้ำขึ้นดื่ม

“อ๋อเหรอออออ” พริมยังคงล้อเพื่อนตัวแสบไม่เลิก พร้อมกับยิ้มกริ่มอย่างคนรู้ทัน

“ก็เออน่ะสิ!” อายตอบกลับไปเสียงสูง ดูมีพิรุธยิ่งกว่าเดิมเสียอีก

“ฉันไม่ล้อแกแล้วก็ได้...นู่น ลุงนพสุดที่รักของแกมาตามกลับบ้านแล้ว”

“ว่าไงนะ?” เธอรีบหันขวับกลับไป ก่อนจะเห็นร่างสูงใหญ่ของลุงนพเดินมาที่โต๊ะของพวกเธอพอดี

“สวัสดีค่ะลุงนพ”

“สวัสดีจ้ะหนูพริม” เขารับไหว้เด็กสาวพร้อมยิ้มแย้มอย่างใจดี ก่อนจะหันไปคุยกับอายเสียงดุ

“ทำไมไม่รับสาย ลุงโทรหาตั้งหลายรอบ”

“แล้วทำไมหนูต้องรับด้วยล่ะคะ...ทีลุงยัง-”

Trrrrrrrrrr

Trrrrrr

ยังไม่ทันจะพูดจบ เสียงมือถือของพริมก็ดังขัดขึ้นก่อน

ติ๊ด!

“ว่าไงคะลุงทอง”