2.คุณหนูสุดร่าน กับคนงานก่อสร้างล่ำบึ้ก NC25+

ตอนที่ 2

นรกเพิ่งจะเริ่มต้น

ไอ้เบิ้มกระตุกยิ้มเหี้ยมเกรียมในมืด มันมองร่างบางที่บิดเร้าอยู่ใต้ร่างด้วยความสมเพชแกมพึงใจ

เขาใช้มือหนาเพียงข้างเดียวรวบข้อมือเล็กทั้งสองข้างของเนตรนภาไว้แน่นแล้วกดตรึงลงกับพื้นเตียงนุ่มจนร่างเล็กแทบขยับเขยื้อนไม่ได้ แรงบีบมหาศาลจากมือที่กรำงานหนักทำให้เธอนิ่วหน้าด้วยความเจ็บ

ขณะที่มืออีกข้างที่ว่างอยู่ก็ไม่รอช้า มันตะโบมบีบขย้ำลงบนเต้านมนุ่มนิ่มที่ขาวผ่องดุจหยาดน้ำค้าง แรงบีบที่หนักหน่วงทำเอาหน้าอกอิ่มบิดเบี้ยวไปตามง่ามนิ้วหยาบกร้านของคนงานก่อสร้าง

นิ้วโป้งที่สากระคายบี้ขยี้ลงบนยอดถันสีชมพูสดที่ชูชันเด่นหราสู้สายตา เขาจงใจบดคลึงอย่างแรงจนเนตรนภาต้องหวีดร้องออกมาอย่างสุดเสียง

"หยุดนะ ไอ้คนเลว ไอ้ชั้นต่ำ ปล่อยฉัน" เนตรนภาแผดเสียงด่าทั้งน้ำตา ร่างกายสั่นเทิ้มไปด้วยความอัปยศ แต่ถ้อยคำด่านั้นกลับดูเบาบางและไร้เดียงสาในสายตาของเบิ้ม

"หึ... ด่าเป็นแค่นี้เหรอคุณหนู ช่างไม่รู้อะไรเลยนะว่าคนเลว ของจริงเขาทำกันยังไง"

เบิ้มไม่รอช้า เขาโน้มใบหน้าซุกลงไปหาความหอมหวานที่อยู่ตรงหน้า ปากร้อนผ่าวครอบครองยอดอกสีหวานที่เขากำลังบี้ขยี้อยู่เมื่อครู่ เขาดูดดึงอย่างรุนแรงจนเกิดเสียงดังจ๊วบจาบสลับกับความเสียวแปลกใหม่ที่แล่นริ้วเข้าสู่ขั้วหัวใจของสาวบริสุทธิ์

เนตรนภาสะดุดเฮือก ร่างทั้งร่างแอ่นโค้งขึ้นตามสัญชาตญาณเมื่อถูกปากหนาเข้าคุกคามจุดอ่อนไหวอย่างจาบจ้วง

ในขณะที่ปากยังคงปรนเปรอความเจ็บปนเสียวให้ส่วนบน มือที่หยาบกระด้างของเบิ้มก็เลื่อนต่ำลงไปตามหน้าท้องแบนราบ

มุ่งตรงสู่ใจกลางความลึกลับที่ไม่มีใครเคยได้ล่วงล้ำ เขาใช้อุ้งมือใหญ่ลูบไล้ผ่านเนินสวาทที่ปกคลุมด้วยขนอ่อนรำไร ผิวเนื้อนุ่มละเอียดที่สั่นระริกอยู่ใต้ฝ่ามือหยาบช้า ยิ่งปลุกสัญชาตญาณสัตว์ป่าในตัวเบิ้มให้ตื่นตัวถึงขีดสุด

"อึก... อย่า... ตรงนั้นไม่ได้... ฮือออ"

เนตรนภาสะอื้นไห้จนตัวโยน ความรู้สึกหวาดกลัวเริ่มถูกแทนที่ด้วยความรัญจวนใจที่น่าละอาย เธอพยายามจะหุบขาหนีแต่เบิ้มกลับใช้เข่าหนาแทรกกลางแยกเรียวขาของเธอออกอย่างง่ายดาย พร้อมกับส่งปลายนิ้วร้ายกาจเริ่มรุกล้ำเข้าหาจุดยุทธศาสตร์ที่ฉ่ำแฉะไปด้วยน้ำหล่อลื่นตามธรรมชาติที่ร่างกายเธอเผลอไผลสร้างขึ้นมาเพื่อรับศึกที่กำลังจะเริ่ม

เบิ้มเค้นเสียงหัวเราะในลำคอเมื่อเห็นท่าทางต่อต้านที่เริ่มอ่อนแรงลง เขาขยับกายกำยำเบียดแทรกเข้าไปกลางหว่างขา บังคับให้เธอแยกออกกว้างจนไม่มีทางปิดซ่อนสิ่งใดได้อีก นิ้วกลางที่หยาบกร้านจากการจับจอบเสียมและอิฐปูน ลากไล้อยู่บนผิวเนื้ออ่อนนุ่มที่ฉ่ำแฉะ

"คุณหนูรู้ไหม... ความสวยของคุณหนูมันมีราคานะ"

ไม่พูดเปล่า เบิ้มจุ่มปลายนิ้วที่ด้านสากลงไปในร่องรอยแยกที่แสนคับแน่นและนุ่มนวล เขาเริ่มรุกล้ำเข้าไปช้า ๆ ความแห้งกร้านของนิ้วมือคนงานก่อสร้างที่ครูดไปตามผนังเนื้ออ่อนทำให้เนตรนภาสะดุ้งสุดตัว

"อึก เจ็บ... เอาออกไปนะ ไอ้บ้า ฮือออ..."

เธอส่ายหน้าจนผมสยายไปกับหมอน สองมือที่ถูกตรึงไว้เหนือหัวบิดเร้าจนข้อมือแดงช้ำ ร่างกายของเธอประท้วงสัมผัสที่จาบจ้วงนี้อย่างรุนแรง ทว่าในความเจ็บแสบจากการถูกล่วงล้ำโดยไร้การผ่อนปรน กลับมีความรู้สึกแปลกประหลาด บางอย่างซึมลึกเข้ามาแทนที่

นิ้วมือที่แข็งแกร่งของเบิ้มเริ่มขยับเข้าออกเป็นจังหวะหนักสลับเบา ความสากระคายกลับกลายเป็นตัวกระตุ้นที่รุนแรงอย่างที่เธอไม่เคยได้รับจากจินตนาการใด ๆ ความร้อนผ่าวแผ่ซ่านไปทั่วท้องน้อยจนเธอรู้สึกเบาหวิวราวกับลอยอยู่ในน้ำ

"เป็นอะไรไปล่ะคุณหนู ไหนบอกให้เอาออกไง... แต่ทำไมข้างในมันกลับรัดนิ้วผมแน่นขนาดนี้ล่ะ" เบิ้มกระซิบเย้ยหยันพลางเร่งจังหวะนิ้วให้เร็วขึ้น

"อื้อออ... ไม่... ฉันเกลียดแก... ฉันเกลียด..."

เนตรนภาพยายามจะยืนยันคำเดิม แต่เสียงของเธอเริ่มสั่นพร่าและขาดช่วง ลมหายใจที่เคยสม่ำเสมอเปลี่ยนเป็นหอบถี่ ใบหน้าขาวนวลเริ่มขึ้นสีระเรื่ออย่างห้ามไม่ได้ ความเกลียดชังที่เปี่ยมล้นในใจเริ่มพ่ายแพ้ต่อปฏิกิริยาของร่างกายที่ถูกปลุกเร้าโดยชายที่เธอตราหน้าว่าเป็นคนชั้นต่ำ

ยิ่งเบิ้มกดนิ้วเน้นลงบนจุดอ่อนไหวแรงเท่าไหร่ ร่างบางก็ยิ่งแอ่นหยัดเข้าหาอย่างลืมตัว ความเจ็บปวดในตอนแรกถูกความเสียวซ่านมหาศาลกลืนกินไปจนสิ้น ทิ้งไว้เพียงความโหยหาในสัมผัสที่ดิบเถื่อนมากกว่าเดิม...

พละกำลังอันมหาศาลของเบิ้มยังคงตรึงข้อมือเล็กไว้แน่น ขณะที่ปลายนิ้วหยาบกร้านขยับรัวเร็วอยู่ในจุดอ่อนไหวอย่างป่าเถื่อน ความสากระคายของผิวหนังคนงานก่อสร้างบดบี้ลงบนผนังเนื้อนุ่มจนเนตรนภาสั่นไปทั้งร่าง สมองของเธอขาวโพลน ความคิดที่เคยต่อต้านกลับพ่ายแพ้ต่อสัญชาตญาณดิบที่ถูกปลุกขึ้นมาอย่างไม่ปรานี