7.(จบตอน)คุณหนูสุดร่าน กับคนงานก่อสร้างล่ำบึก NC30+

ตอนที่ 7

สามีของหนู คือคนงานก่อสร้าง

เนตรนภาเม้มปากแน่น ความหวาดกลัวที่มีต่อพ่อในตอนแรกถูกแทนที่ด้วยความใจกล้าอย่างประหลาด อาจเป็นเพราะอารมณ์ที่ยังค้างคาจากบทรักอันดุเดือด หรือความรู้สึกผิดที่เห็นพวกคนงานถูกรังแก เธอตัดสินใจใช้สถานะ ลูกสาวสุดที่รัก เป็นข้อต่อรองครั้งสุดท้าย

“หนูเนตรของพ่อ อยู่ไหนลูก พ่อเป็นห่วง”

"คุณพ่อคะ ฟังเนตรนะคะ..." เธอพูดกรอกเสียงลงไปในสายด้วยความเด็ดเดี่ยว

"คืนนี้เนตรจะไม่กลับบ้าน และพ่อไม่ต้องตามหาเนตรด้วย จนกว่าพ่อจะรับปากว่าจะจ่ายเงินค่าแรงที่ค้างไว้ให้พวกคนงานทุกคนพรุ่งนี้"

วิเชียรที่ปลายสายเงียบไปชั่วอึดใจ ก่อนจะระเบิดอารมณ์ออกมา

"เนตร นี่ลูกกล้าขู่พ่อเพื่อไอ้พวกคนงานชั้นต่ำพวกนั้นเหรอ"

"ใช่ค่ะ พวกเขากำลังจะอดตายแล้วคะ" เนตรนภาสวนกลับ เสียงสั่นเครือ

"ถ้าพรุ่งนี้เช้าเงินไม่ถึงมือคนงาน เนตรก็จะไม่กลับไปให้พ่อเห็นหน้าอีก"

เบิ้มที่นั่งฟังอยู่ข้าง ๆ ถึงกับเลิกคิ้วด้วยความประหลาดใจ เขาไม่คิดว่าคุณหนูที่ดูบอบบางจะกล้าหักกับพ่อตัวเองถึงขนาดนี้ มือหนาที่เคยบีบเค้นร่างกายเธออย่างรุนแรงเปลี่ยนมาเป็นโอบไหล่เธอไว้หลวม ๆ แววตาที่เคยมีแต่ความแค้นเริ่มฉายแววทึ่งในตัวผู้หญิงคนนี้

วิเชียรที่รักและหวงลูกสาวคนเดียวมากกว่าแก้วตาดวงใจ เมื่อเห็นลูกยื่นคำขาดและไม่รู้ว่าตอนนี้ลูกอยู่ที่ไหนหรืออยู่กับใคร ความเป็นห่วงก็เอาชนะความทิฐิ

"ก็ได้ หนูเนตรของพ่อ พ่อตกลง พรุ่งนี้เช้าพ่อจะให้ฝ่ายบัญชีไปจ่ายให้พวกมันทุกคนที่ไซต์งานเอง พ่อรับปากแล้ว... คืนนี้รีบกลับบ้านเถอะนะเนตร พ่อขอร้องล่ะ"

เนตรนภาผ่อนลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก

"ขอบคุณค่ะคุณพ่อ เนตรกำลังจะกลับค่ะ"

เบิ้มมองใบหน้าสวยที่ซ่อนอยู่ใต้แมส แววตาเขานิ่งสงบลงอย่างเห็นได้ชัด "ไม่คิดว่าคุณหนูจะใจเด็ด

"คุณพ่อคะ มีอีกเรื่องหนึ่งที่เนตรต้องบอก" เธอเอ่ยเสียงเรียบแต่หนักแน่น แววตาจ้องประสานกับดวงตาคมเข้มของเบิ้มที่กำลังขมวดคิ้วสงสัย

"ว่ามาเลยลูก จะเอาอะไรอีก พ่อให้ได้ทุกอย่าง ขอแค่เนตรกลับบ้านมาหาพ่อ พ่อจะลืมเรื่องคืนนี้ไปให้หมด" เสียงวิเชียรที่ปลายสายละล่ำละลักด้วยความดีใจที่ลูกยอมคุยด้วย

เนตรนภาสูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนจะระเบิดคำพูดที่ทำให้โลกของวิเชียรต้องพังทลายลงในพริบตา

"เนตรจะพาสามีของเนตรไปอยู่ที่บ้านด้วยค่ะ... พ่อต้องให้เขาอยู่กับเนตร ในฐานะลูกเขยของพ่อ"

"วะ...ว่าไงนะลูก สามีงั้นเหรอ" เสียงวิเชียรสั่นเครือจนฟังดูแหบพร่า

"เนตรไปมีสามีตั้งแต่เมื่อไหร่! เขาเป็นใคร... ลูกชายเศรษฐีที่ไหน พ่อไม่เคยเห็นเราคบใครเลยนะ"

"เขาจะเป็นใครไม่สำคัญค่ะ แต่เนตรเลือกแล้ว และเนตรเป็นของเขาแล้วด้วย..." เนตรนภาจงใจเน้นคำว่า เป็นของเขา จนเบิ้มที่ฟังอยู่ถึงกับแสยะยิ้มออกมาอย่างผู้ชนะ

"ถ้าพ่ออยากให้เนตรกลับไปใช้ชีวิตในบ้านหลังนั้น พ่อต้องยอมรับเราสองคน และต้องให้เกียรติเขาเหมือนที่ให้เกียรติเนตร... ไม่อย่างนั้น พ่อจะไม่มีวันได้เห็นหน้าเนตรอีกเลยตลอดชีวิต"

วิเชียรที่ปลายสายช็อกจนตัวชาไปครึ่งซีก มือที่ถือโทรศัพท์สั่นระริกจนแทบจะร่วงลงพื้น ความภูมิใจในลูกสาวผู้สูงศักดิ์ถูกทำลายลง แต่ความกลัวที่จะเสียลูกไปตลอดกาลนั้นมีมากกว่า

"ดะ...ได้... พ่อรับปาก พ่อ จะไม่ไล่เขา จะให้เขาอยู่... พ่อจะยอมทุกอย่าง ขอแค่เนตรกลับมา พ่อทนไม่ได้ถ้าไม่มีเนตร"

เมื่อกดวางสาย เนตรนภาก็ทิ้งตัวลงซบหน้ากับซอกคอหนาของเบิ้มพลางหอบหายใจแรง

เบิ้มมองดูความเด็ดเดี่ยวปนความร้ายกาจของคุณหนูเนตรนภาแล้วก็หัวเราะออกมาในลำคอ

"หึ หึ... ใจถึงกว่าที่พี่คิดนะคุณหนู "

บรรยากาศกลางดึกที่บ้านหรูเงียบสงัด มีเพียงเสียงแมลงกลางคืนและเสียงหัวใจที่เต้นรัวด้วยความโกรธแค้นของวิเชียร เขามายืนรอที่หน้าประตูบ้านตั้งแต่วางสาย ทันทีที่คันงามของลูกสาวเลี้ยวเข้ามาจอดที่หน้ามุขหินอ่อน วิเชียรรีบก้าวเข้าไปหาหวังจะโอบกอดลูกสาวที่หายไปทั้งคืน