เด็กดียั่วรัก 3

เด็กดียั่วรัก 3

ปิ่นแก้วขยับริมฝีปากยิ้มเช่นกันแล้วเลื่อนตัวเองลงจากโต๊ะ ผลักอกแน่นมัดกล้ามออกเดินย้ายสะโพกไปยังอีกด้านของโต๊ะทำงาน ขยับกระโปรงลง

“ถ้าอย่างงั้น คุณคินท์คงต้องรอก่อน เพราะปิ่นชอบบ้านที่มีสนามหญ้า”

คินท์แหงนศีรษะหัวเราะเสียงดัง

“คุณคินท์หัวเราะทำไมคะ ปิ่นพูดอะไรผิด”

“เปล่า ฉันแค่เพิ่งจะรู้ว่าเธอเนี่ยมันร่านไม่เบา”

“ปิ่นไม่ได้ร่านสักหน่อย”

เขาหุบยิ้มยกนิ้วดูดน้ำ “ขนาดไม่ร่านนะ” เรียวลิ้นหนาขยับเลีย “น้ำมากขนาดนี้ ถ้าแตกคงไหลนอง”

ปิ่นแก้วพวงแก้มแดงระเรื่อ ตอนนี้เธอคิดว่าตนเองเริ่มล้ำเส้นบางอย่างมากเกินไปแล้ว จากที่ตั้งใจแกล้งยั่วยวนให้คุณคินท์กระหายในรสสวาทเธอ กลับกลายเป็นเธอกำลังตกลงในบ่วงเสียเอง

อารมณ์หญิงสาวที่ต้องการลิ้มชิมเพศรส ต้องการร่างหนั่นแน่นและท่อนเนื้อใหญ่

เธอกำลังต้องการเขา คุณคินท์

ปิ่นแก้วเสแสร้งยิ้มหวานแล้วหมุนกาย “ปิ่นทำงานก่อนดีกว่า ปิ่นเล่นมามากพอแล้ว”

“ขี้ขลาด”

เสียงทุ้มเบาต่ำลอยตามหลังเธอไป ปิ่นแก้วยังได้ยินเต็มชัดสองหู

ขี้ขลาด...

แน่หล่ะ ในเมื่อเธอยังบริสุทธิ์ และการเล่นกับคุณคินท์ ก็เหมือนเล่นกับไฟดี ๆ นี่เอง เธอยังไม่อยากให้ไฟร้อนลวกมือ และเผลอ ๆ อาจลวกลามไปถึงหัวใจ

ทว่า...ความคิดนั้น ไม่กล้าเล่นกับไฟคงมีเพียงปิ่นแก้วฝ่ายเดียว เพราะคุณคินท์เมื่อได้รับการยั่วจนไฟจุดติด มีหรือจะยอมปล่อยสาวน้อยให้หลุดมือ

คินท์ยังเอานิ้วเข้าปากครุ่นคิดถึงน้องสาวบุญธรรม เด็กในบ้าน ลูกคนใช้ที่พ่อเขาอุปการะเลี้ยงดูมาตั้งแต่เด็ก

ปิ่นแก้ว..

อีกมือขยำกางเกงในลูกไม้สีดำเล่นแล้วยกขึ้นดมอีกครั้ง

เธอไม่รอดมือฉันแน่ ปิ่นแก้ว

ยามกลางคืนของเมืองหลวง ปิ่นแก้วยังได้ยินเสียงรถบนถนน ราตรีที่ไม่เคยหลับใหล แล้วมองโทรศัพท์ตอนนี้เวลาปาไปเกือบห้าทุ่มแล้ว แต่คุณคินท์ยังไม่กลับบ้าน

ตุบ

เธอโยนโทรศัพท์ลงเตียงแล้วพลิกนอนคว่ำ นี่เธอคงไม่ได้หลงชอบเขาไปแล้วหรอกนะ แค่ยอมให้เขาจับของสงวนเท่านั้น ยังไม่ถลำลึกไปกว่านี้เลย

บรื้นนนน

เสียงรถเลี้ยวเข้าบ้านทำให้เธอลุกจากที่นอนแล้วชะเง้อมองจากหน้าต่างลงไปด้านล่าง ก่อนจะนึกขึ้นได้รีบไปปิดไฟจนเหลือแต่โคมหัวเตียง

แล้วนอนนิ่งเงียบเพื่อฟังเสียงฝีเท้าหนักแน่น ที่เธอมักเฝ้านอนฟังมาหลายปียามที่เขาย่ำเท้าผ่านหน้าห้องเธอเพื่อไปยังห้องนอนตัวเอง

แต่แล้ว...

กุกกัก กุกกัก

เธอแสร้งนิ่งเงียบนอนเฉย แต่ดวงตาเพ่งมองลูกบิดประตู

เอาแล้ว คุณคินท์จะเล่นเธอแล้ว เอาไงดี

เธอมองลูกบิดแต่เพียงพักเดียวก็เงียบเสียงไป จากนั้นคุณคินท์จึงเดินเลยห้องเธอในที่สุด

ปิ่นแก้วถอนหายใจแล้วพลิกนอนหงาย ได้แต่ก่นด่าตัวเองในใจว่า

ไม่น่าเลย เมื่อกลางวันนี้เธอไม่น่ายั่วคุณคินท์เลย