ตอนที่ 3 ลูกสาวตระกูลไวท์

“คุณวิโอเลตา คุณไม่ได้เพิ่งโทรศัพท์ไปเมื่อครู่นี้เหรอครับ?”

“ฉันโทรค่ะ” วิโอเลตาพยักหน้า เธอเหลือบมองรถหรูที่อยู่ไม่ไกลและถามด้วยความสับสน “มันอาจจะไม่ใช่…”

“งั้นก็ไม่ผิดหรอกครับ รบกวนขึ้นรถเถอะ” หลังจากนั้น บอดี้การ์ดก็ไม่ได้พูดอะไรอีก เขามารับวิโอเลตาและช่วยอุ้มเธอไปขึ้นรถขณะที่เธอยังคงตกตะลึงอยู่!

วิโอเลตาอึ้งไป!เดี๋ยวนะ บอดี้การ์ดสมัยนี้น่ากลัวขนาดนั้นเลยเหรอ! นี่ไม่ใช่แผนค้ามนุษย์ใช่ไหม?! โอกาสที่คนลักพาตัวจะใช้โรลส์-รอยซ์มีมากแค่ไหนกันน่ะ?!

“นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย?” วิโอเลตาถาม

“คุณวิโอเลตาครับ คุณจะทราบเมื่อเราไปถึงที่หมายแล้ว”

ว้าว เขาดูลึกลับมากจริงๆ

ไม่นานนัก รถโรลส์-รอยซ์ก็มาถึงคฤหาสน์ วิโอเลตาลงจากรถด้วยความประหลาดใจจนพูดอะไรไม่ออกเมื่อมองดูอาคารที่อยู่ตรงหน้า

บอดี้การ์ดทำท่าเชื้อเชิญ “ทางนี้ครับ”

ประตูคฤหาสน์เปิดอยู่ และคนรับใช้ก็เข้าแถวรอต้อนรับเธออยู่สองแถว

วิโอเลตาเดินเข้าไปในคฤหาสน์ที่ตกแต่งอย่างหรูหราด้วยเฟอร์นิเจอร์โบราณทั่วทุกมุมบ้าน…นี่เป็นครอบครัวที่ยากจนจริงๆ เหรอ? นี่ไม่ใช่สิ่งที่ฉันจินตนาการไว้เลย ฉันมาผิดที่หรือเปล่า?

ตอนนั้นเองที่หญิงชราซึ่งมีผมสีเทารีบรุดลงมาจากบ้าน เธอสวมเสื้อโค้ตสีเทาและใช้ไม้เท้าช่วยเดิน เธอเข้ามาหาวิโอเลตาอย่างตื่นเต้น ขอบตาเธอแดงก่ำขณะที่เธอถามว่า “หนูคือผู้หญิงที่โทรมาใช่ไหม!?”

วิโอเลตาตอบกลับ “ใช่ค่ะ ฉันเอง แต่ผู้ชายเป็นคนรับสายตอนที่ฉันโทรมา เกิดอะไรขึ้นเหรอคะ…” ก่อนที่เธอจะคิดออกว่าเกิดอะไรขึ้นอยู่ ทีมแพทย์ก็เข้ามาจากด้านข้าง และรีบจัดตั้งอุปกรณ์ทางการแพทย์ พวกเขาเจาะเลือดจากวิโอเลตาไปตรวจดีเอ็นเอทันที วิโอเลตาตกใจกับเหตุการณ์ที่พลิกผันไปเช่นนี้!

“มาเถอะหนู มานั่งลงแล้วคุยกันก่อนนะ” หญิงชราจับมือของวิโอเลตา แล้วพาไปนั่งที่โซฟา “หนูชื่ออะไรล่ะจ๊ะ?”

“วิโอเลตา เบลคค่ะ”

หญิงชราพูดชื่อวิโอเลตาซ้ำก่อนจะพยักหน้า “แล้วหนูรู้ได้ยังไงว่าเป็นส่วนหนึ่งของตระกูลเรา?”

“ว่าตามตรงนะคะ หนูก็ไม่แน่ใจเท่าไร มันไม่ใช่สิ่งที่หนูคิดเอาไว้เหมือนกัน คนที่ให้ข้อมูลนี้มาบอกว่าครอบครัวหนูยากจนมาก เธอบอกว่าพ่อหนูติดการพนันอย่างหนัก และแม่ก็เป็นคนร้ายกาจ แถมพี่ชายยังเป็นชายโสดที่อื้อฉาวอีกด้วย”

“ติดการพนันอย่างหนัก เป็นคนร้ายกาจ และเป็นชายโสดอื้อฉาวงั้นเหรอ? ฮ่าๆ…” หญิงชราหัวเราะ “ไม่มีใครเคยอธิบายตระกูลไวท์แบบนี้มาก่อนเลย!”

ทีมแพทย์ข้างๆ พวกเขารีบทำการตรวจดีเอ็นเอกับเลือดของวิโอเลตา และผลก็ปรากฏขึ้นมาบนหน้าจอของเครื่องนั้น ซึ่งแสดงให้เห็นว่าผลตรงกันเก้าสิบเก้าจุดเก้าเก้าเปอร์เซ็นต์ แล้วแพทย์ก็อุทานว่า “นายหญิงครับ! เราได้ผลมาแล้ว! เธอเป็นคนตระกูลไวท์ครับ!”

“อะไรนะ?! จริงเหรอ?!” หญิงชรายืนขึ้นจากโซฟาด้วยความตื่นเต้นและคว้ามือของวิโอเลตาไว้ เธอท่วมท้นไปด้วยอารมณ์ต่างๆ มากมายและพูดไม่ออกไปพักหนึ่ง “วิโอ! หนูกลับมาแล้ว! ในที่สุดหนูก็กลับมา! ขอบคุณสวรรค์! มันช่างดีเหลือเกิน!”

“หนูไม่ใช่คนตระกูลเบลค! หนูเป็นคนของไวท์! หนูคือวิโอเลตา ไวท์!”

“วิโอเลตา ไวท์เหรอคะ?” วิโอเลตารู้สึกไม่สบายใจกับการเปลี่ยนนามสกุลอย่างกะทันหันเช่นนี้ แต่ในเมื่อเธอได้พบกับครอบครัวที่แท้จริงของเธอแล้ว มันก็สมเหตุสมผลที่จะต้องเปลี่ยนนามสกุล “นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันคะ?”