ตอนที่ 4 กรณีของการระบุตัวตนผิดพลาด

“ลูกสาวพ่อ!” แอนตัน ไวท์ที่สวมชุดสูทวิ่งเข้าไปในห้องนั่งเล่นพร้อมกับไอรีน เพอร์สลีย์ที่สวมชุดเดรสอันหรูหรา

พวกเขาเข้ามากอดวิโอเลตาไว้หลังจากได้เห็นเธอนั่งอยู่ข้างนายหญิงไวท์ กลิ่นน้ำหอมจรุงใจส่งกลิ่นฟุ้งไปทั่ว และวิโอเลตาก็หันไปมองพวกเขา เธอยกแขนขึ้นมากอดพวกเขากลับ

ทุกคนได้รับผลการตรวจดีเอ็นเอแล้ว ก่อนที่จะได้รับข่าวนี้ แอนตันกำลังอยู่ในการประชุม แต่เมื่อรู้ข่าว เขาก็ออกมาทันที เขาทิ้งห้องที่เต็มไปด้วยพนักงานและตรงกลับบ้านทันที ส่วนไอรีนนั้น กำลังอยู่ระหว่างการซ้อมที่โรงละคร เมื่อเธอรู้ว่าพบตัวลูกสาวแท้ๆ แล้ว เธอก็ทิ้งการซ้อมไว้และตรงกลับบ้านไปพบลูกสาวของเธอ!

พวกเขาค้นหาวิโอเลตาอยู่สิบแปดปี ซึ่งกินเวลายาวนานเกือบสองทศวรรษ! พวกเขาคิดถึงลูกสาวมากจนเจ็บปวดใจไปหมด!

หลังจากทนกับการกลั่นแกล้งจากตระกูลเบลคมาเมื่อชาติที่แล้ว วิโอเลตาก็ได้รู้สึกถึงความรักในที่สุด เธอไม่เคยรู้สึกแบบนี้มานานแล้ว และเริ่มจะสะอื้นไห้ออกมา วิโอเลตานั้นท่วมท้นไปด้วยความทุกข์ทนที่เธอต้องพบเจอมาเมื่อชาติที่แล้ว และความสุขของการได้กลับมาหาครอบครัวแท้ๆ ของเธอในชาตินี้ น้ำตาไหลอาบแก้มเธอเพราะเต็มไปด้วยอารมณ์ความรู้สึกต่างๆ

แม้แต่แอนตันเองก็อดไม่ได้ที่จะน้ำตารื้น ขอบตาของเขาแดงก่ำขณะที่พยายามยั้งไว้และพูดว่า “ลูกสาวพ่อ ลูกต้องเป็นทุกข์มามาก ตอนนี้ลูกได้กลับบ้านเราแล้ว เราจะไม่ปล่อยให้ลูกต้องทรมานและเจ็บปวดอีกเลย!”

ไอรีนยั้งไม่อยู่และสะอื้นออกมาโดยควบคุมไม่ได้ “ลูกสาวสุดที่รักของแม่! แม่ค้นหาลูกมานานเหลือเกิน และตอนนี้ลูกก็ได้กลับมาแล้ว…”

“พ่อ… แม่…” วิโอเลตามองพวกเขาผ่านดวงตาที่เต็มไปด้วยม่านน้ำตา

ผมของแอนตันหงอกขาว แม้ว่าไอรีนจะดูแลตัวเองเป็นอย่างดี แต่ดวงตาเธอก็เจือไปด้วยความอ่อนล้า สิบแปดปีที่ผ่านมาเป็นความท้าทายเพราะพวกเขาต้องค้นหาวิโอเลตาให้เจอ!

ไอรีนลูบใบหน้าวิโอเลตาอย่างอ่อนโยน “แค่ได้ยินลูกเรียกแม่ว่า ‘แม่’ ก็เพียงพอมากแล้ว แม้ว่าแม่จะตายไปในตอนนี้ แม่ก็ตายตาหลับ”

ไอรีนอายุไม่ได้น้อยแล้วเมื่อคลอดวิโอเลตาออกมา และเธอก็ทรมานกับอาการตกเลือดอย่างรุนแรงระหว่างการคลอดบุตร ลูกคนแรกของเธอเป็นลูกชาย ดังนั้นเธอจึงต้องการลูกสาวในท้องที่สอง เธอปรารถนาที่จะได้ลูกสาวและไม่เคยคาดคิดว่าจะเกิดความโกลาหลเช่นนี้ขึ้น ไอรีนยังป่วยเป็นโรคซึมเศร้าหลังคลอดในตอนนั้นด้วย หากเธอไม่อยากตามหาลูกสาวให้เจอ เธอคงกระโดดลงมาจากหลังคาโรงพยาบาลตั้งแต่หลายปีก่อนแล้ว

วิโอเลตามองคนที่เธอรักซึ่งอยู่เคียงข้างเธอและคิดในใจ เยี่ยมมากเลย ฉันจะไม่ยอมพลาดโอกาสนี้ เพราะในที่สุดก็ได้มาเจอพวกเขาในชาตินี้แล้ว! วิโอเลตาจินตนาการไม่ออกเลยว่าพวกเขารอเธอมานานมากแค่ไหนในชาติที่แล้ว… พวกเขาไม่ได้เห็นการกลับบ้านของเธอเลย เพราะสุดท้าย สิ่งที่รอเธออยู่คือความตาย วิโอเลตาสาบานกับตัวเองอยู่ในใจว่าจะไม่ยอมเสียใจอีกแล้วในชาตินี้

เมื่อผมหน้าม้าของเธอเปิดออกมาโดยไม่ได้ตั้งใจ พ่อแม่และย่าของเธอก็ได้เห็นแผลเป็นที่หน้าผากของวิโอเลตา มันเป็นแผลจากอุบัติเหตุรถชนและยังไม่หายดีเท่าไร

นายหญิงไวท์อุทานด้วยความตกใจและถามอย่างประหม่า “วิโอเลตา! หนูไปได้แผลเป็นบนหน้าผากนี้มาจากไหนกัน? มีคนทำร้ายหนูเหรอลูก?” แอนตันและไอรีนมองดูวิโอเลตาด้วยความรักและความเป็นห่วง

สีหน้าท่าทีแบบนั้นทำให้วิโอเลตาหวั่นไหว เธออธิบายว่า “เปล่าค่ะ ไม่ใช่อย่างนั้น หนูโดนรถชนมาค่ะ แม่ พ่อ คุณย่าคะ ไม่ต้องห่วงนะคะ”

ไอรีนถาม “รถชนเหรอ? เกิดขึ้นได้ยังไงกัน? วิโอเลตา เล่าให้พวกเราฟังที”

แอนตันบอกว่า “จัดการพาวิโอเลตาไปตรวจร่างกายให้ครบทุกรายการกันดีกว่า!”

วิโอเลตาดึงพวกเขาให้นั่งลงที่โซฟา เธออธิบายว่า “หลังจากรถชน หนูก็รู้ว่ากรุ๊ปเลือดหนูไม่ตรงกับพ่อแม่ที่เลี้ยงดูหนูมา ตอนนั้นแหละค่ะ ที่หนูตัดสินใจว่าจะมาหาทุกคนที่นี่”

“เข้าใจแล้ว วิโอเลตา พ่อแม่ที่เลี้ยงหนูมาเขาอยู่ที่ไหนกันเหรอ? พวกเขาเลี้ยงดูลูกมานานหลายปีจนโตเป็นสาวขนาดนี้ เราควรจะไปเยี่ยมเยียนพวกเขาเพื่อแสดงความขอบคุณเสียหน่อย”

“พวกเขาคือตระกูลเบลคในอาร์โลแวนด์ค่ะ” วิโอเลตาไม่เคยปฏิเสธความรักและความเอาใจใส่ที่ตระกูลเบลคมอบให้เธอในขณะที่เลี้ยงดูเธอ ในชาติก่อน เธอยืนกรานที่จะอยู่กับตระกูลเบลคเพื่อตอบแทนความเมตตาของพวกเขา แม้ว่าคนจำนวนมากจะเข้าใจผิดเธอก็ตาม