ตอนที่ 7 ดูการแสดงของเซเลน่าในชั้นเรียน

เซเลน่ามาถึงหลังจากนั้นไม่นาน เธอทำให้บรรยากาศในห้องเรียนต่างออกไปในฐานะที่เป็นลูกสาวตระกูลเบลค มันเป็นภาพเหมือนในละครขณะที่เธอเข้ามาในห้องเรียนพร้อมกับคนรับใช้สองคนที่ถือถุงกาแฟและขนมใบใหญ่ ท่าทีที่ยิ่งใหญ่ของเธอนั้นเหมือนละครไม่มีผิด

ในชาติที่แล้ว วิโอเลตามาถึงสายเพราะเธอหลงทาง ไม่มีใครพาเธอมาที่ห้องบรรยาย เมื่อเธอเข้ามาในห้องเรียน เธอก็เห็นเพื่อนร่วมชั้นเข้ากันได้ดีกับเซเลน่า และปฏิบัติต่อเซเลน่าเหมือนคนสูงศักดิ์ เธอคิดว่าเป็นเพราะเซเลน่าเป็นที่ชื่นชอบ

มาตอนนี้ เธอรู้แล้วว่าไม่ใช่เพราะคนชื่นชอบเซเลน่า แต่มันเป็นเพราะเธอใช้เงิน เธอมาพร้อมของขวัญอย่างเช่นกาแฟและขนมตั้งแต่วันแรกที่เธอมาเรียน ทุกคนก็ต้องชอบเธอเป็นธรรมดา

ตอนนี้วิโอเลตานั่งอยู่ข้างหลัง เธอก้มหน้าลงขณะที่เล่นโทรศัพท์อยู่เงียบๆ ไม่สุงสิงกับใคร

เซเลน่าสั่งคนรับใช้ให้แจกจ่ายขนมและกาแฟขณะที่พูดกับเพื่อนร่วมชั้นอย่างอ่อนโยน “สวัสดีทุกคน ฉันชื่อเซเลน่า เบลค ฉันหวังว่าเราจะเข้ากันได้เพราะเป็นเพื่อนร่วมชั้นเรียนกันแล้ว ฉันขอโทษล่วงหน้าเลยนะ ถ้าทำอะไรให้ใครขุ่นเคืองในอนาคต”

“เซเลน่า เธอน่ารักจัง! พระเจ้าช่วย”

“ใช่เลย! กาแฟนี่หวานมาก อร่อยมากๆ เลย”

“เธอคงรวยมากเลยสินะ ขนมพวกนี้เป็นของนำเข้าเหรอ? คุกกี้พวกนี้อร่อยเลิศมาก ฉันไม่เคยกินคุกกี้ที่อร่อยขนาดนี้มาก่อนเลย เซเลน่า เธอมาจากครอบครัวที่ร่ำรวยเหรอ?”

เซเลน่าเพลิดเพลินกับคำชมเชย เธอปิดปากอย่างเหนียมอายและหัวเราะคิกคัก “โถ่ พวกเธอก็พูดเกินไปแล้ว ขนมพวกนี้ธรรมดาจะตาย และฉันก็กินอยู่ทุกวัน ฉันซื้อมาแบ่งให้ทุกคนนะ เอาไว้คราวหน้าฉันจะเอามาให้ใหม่ ถ้าพวกเธอชอบ ยังไงซะ ฉันก็กินเองไม่หมดหรอก ทิ้งไปก็เสียเปล่า!”

“ไม่แปลกเลยที่เธอผอมมาก เซเลน่า เป็นฉันนะ ฉันคงกินหมดในคราวเดียวเลย…”

“จริงด้วย ว่าแต่เซเลน่า ชุดที่เธอใส่อยู่สวยมากเลยนะ นี่เป็นคอลเลกชันใหม่ของหลุยส์วิตตองหรือเปล่า? ฉันล่ะอิจฉาจริงๆ…”

ทุกคนต่างพากันประจบสอพลอเซเลน่า

คนรับใช้คนหนึ่งเห็นวิโอเลตาที่แถวหลังและพูดขึ้นว่า “คุณคนนั้น มารับกาแฟกับขนมได้นะคะ!” เสียงของคนรับใช้ทำให้ทุกคนหันไปมองวิโอเลตา

วิโอเลตาค่อยๆ เงยหน้ามา เธอมองพวกเขาอย่างเฉยเมยและตอบเบาๆ “ไม่เป็นไรค่ะ ขอบคุณ”

เซเลน่าตกตะลึงและแปลกใจเมื่อเห็นวิโอเลตาที่แถวหลัง ทำไมนังนี่ถึงได้มาที่นี่เช้านักล่ะ?! เธอมาถึงเช้ากว่าฉันได้ยังไง? เป็นไปไม่ได้หรอก!

แต่เซเลน่าก็รีบสงบใจลงและเดินมาหาวิโอเลตา เธอจับแขนวิโอเลตาอย่างรักใคร่และพูดว่า “พี่สาว พี่มาถึงเช้ากว่าฉันได้ยังไงกัน? ถ้าฉันรู้นะ เราคงมาด้วยกันได้ วันนี้ แม่กับพ่อยังพูดถึงพี่อยู่เลย พี่ไม่กลับมาเลยหลังจากออกไปจากบ้าน แล้วพ่อแม่ก็เป็นห่วงพี่มากนะ!”

เป็นห่วงเหรอ? ฉันไม่คิดอย่างนั้นนะ

เมื่อวิโอเลตาไม่อยู่ เซเลน่าก็ค่อยๆ แนะนำพ่อแม่เธอว่าวิโอเลตาไม่ได้คู่ควรพอที่ตระกูลเบลคจะรับเลี้ยงไว้ ซึ่งทำให้เธอรู้สึกดีขึ้น นอกจากนี้ เซเลน่าต้องทนทุกข์กับความยากลำบากกับโลกภายนอกมาหลายปี ซึ่งทำให้พ่อแม่ของเธอปฏิบัติต่อเธอเป็นอย่างดี พวกเขาแทบจะยอมสละชีวิตเพื่อเธอ

วิโอเลตาอาจจะหวั่นไหวกับคำพูดเหล่านี้ในชาติที่แล้ว และจะยอมเป็นทาสรับใช้ให้ตระกูลเบลคอย่างยินดี แต่เธอจะไม่โง่แล้วในครั้งนี้ วิโอเลตาดึงมือกลับมาและพูดอย่างเย็นชา “พี่สาวเหรอ? เธอเรียกฉันแบบนั้นทำไม?”

เซเลน่าผงะไป “ก็พี่เป็นพี่สาวฉัน ฉันก็เลยเรียกแบบนั้นไง”

วิโอเลตาเหลือบมองเซเลน่าตั้งแต่หัวจรดเท้าและพูดอย่างเฉยเมย “เธอเสียสติไปแล้วหรือไง? ทำไมถึงได้อ้างว่าเกี่ยวข้องกับฉัน? ฉันเป็นลูกสาวคนเดียวในตระกูล และฉันมีพี่ชายแค่คนเดียว ขอโทษนะ ฉันไม่มีน้องสาวที่ไหน อีกอย่าง เธอคือคนตระกูลเบลค ส่วนฉันนามสกุลไวท์ เราใช้คนละนามสกุลกัน เธอจะทำให้ฉันเป็นพี่สาวเธอได้ยังไง?”