บทที่ 150 อย่าถาม ถึงถามก็ยังเป็นพี่สาวคนโต

เมื่อกลับบ้านก็ดึกมากแล้ว ไฟในสวนกุหลาบกลับสว่างมาก

ที่โรงจอดรถมีรถอยู่ 2 คัน นอกจากคันที่ หนานซ่งซื้อให้หนานหลินแล้วยังมีรถสปอร์ตอีกคันที่ดูไม่คุ้นเคย

เดิมคิดว่ามีแขกที่บ้าน ทันทีที่เดินเข้าไป เห็นหนานหยาและหนานหลินนั่งอยู่บนโซฟา

หนานหยายังคงมองว่านี่เป็นบ้านของเธอ นอนอยู่บนโซฟาอย่างสบาย

เธอกินผลไม้ และบ่นไม่หยุด "การแต่งงานเป็นเรื่องที่ยุ่งยากจริงๆ ไม่สามารถกินอะไรได้ก่อนในวันแต่งงาน จะกินได้แค่ผลไม้เพื่อสนองความหิวเท่านั้น..."

หนานหลินไม่สนใจฟังเรื่องงานแต่งงานของเธอ เธอปิดปากและหาว เมื่อเห็น หนานซ่งเธอดูมีพลังขึ้นมาทันที

“พี่สาว คุณกลับมาแล้ว!”

หนานหลินยืนขึ้นและทักทาย หนานซ่งอย่างมีความสุข

หนานซ่งไม่ได้พบหนานหลินมาหลายวันรู้สึกมีความสุขเมื่อได้พบเธอ ยกมือขึ้นและบีบแก้มของเธอ "ในที่สุดก็ยอมกลับมา? คิดว่าจะอยู่กับ คุณเอด้าได มีความสุขจนลืมบ้านแล้ว"

“ฮิฮิ จะเป็นไปได้ยังไง”

หนานหลินจับแขนของเธอทำตัวเหมือนเด็กน้อย และพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาว่า “ช่วงนี้ไม่ได้เกียจคร้าน หนูเตรียมของขวัญวันเกิดให้พี่ ทำเสร็จแล้ววันนี้!”

“ก็ว่าอยู่ ช่วงนี้ดูเธอทำตัวลึกลับ แอบทำนี่อยู่นี้เอง”

หนานซ่งอบอุ่นหัวใจและทำอะไรไม่ถูก "มันเป็นแค่วันเกิดธรรมดา ไม่ต้องเตรียมอะไร แค่พูดว่า 'สุขสันต์วันเกิด' แค่นี้พี่ก็มีความสุขแล้ว"

ก่อนที่ หนานหลินจะพูด เสียงของ หนานหยาก็ดังมาจากโซฟา

“ก็แค่ วันเกิดอายุ 25 ปี ไม่ใช่ครบรอบ 60 จะตื่นเต้นไปทำไม”

หนานหยาไม่พอใจอย่างมากกับพฤติกรรมสองมาตรฐานของหนานหลิน “หลิน หลิน เธอควรให้ความสำคัญพี่หน่อย ตอนนี้สิ่งที่สำคัญที่สุดคืองานแต่งงานของฉัน! วันเกิดสามารถฉลองได้ทุกปี แต่งานแต่งงานของฉันมีแค่ครั้งเดียวในชีวิต!”

เธอลุกขึ้นนั่ง บีบองุ่นอีกอันหนึ่งเข้าปาก และพูด “อย่าลืมเตรียมเงินขวัญถุงให้ฉันด้วย และหนานหลินเธอต้องมาเป็นเพื่อนเจ้าสาวของฉัน ฉันได้เตรียมชุดเพื่อนเจ้าสาวให้แล้ว "

จุดประสงค์ของการกลับบ้านในวันนี้คือ ประการแรก เพื่อเตือนพวกเขาให้เตรียมเงิน ประการที่สอง เพื่อให้หนานหลินเป็นเพื่อนเจ้าสาวของเธอ

เมื่อหนานหลินได้ยิน เธอปฏิเสธโดยไม่ต้องคิด: "ไม่! ฉันไม่ต้องการเป็นเพื่อนเจ้าสาวให้พี่"

"ทำไมไม่อยากเป็นล่ะ?"

หนานหยาขมวดคิ้วและเปลี่ยนสีหน้า "เป็นเพื่อนเจ้าสาวมีอะไรไม่ดี แค่ให้เธอได้รับประสบการณ์ล่วงหน้า ตอนนี้เธอทำงานแล้ว อีกสองปีก็แต่งงานได้แล้ว"

หนานหลินไม่รับฟัง และพูดออกมาสั้นๆ “ฉันไม่ไป”

“เฮ้ ทำไมฉันถึงพูดกับเธอไม่รู้เรื่อง...”

หนานหยาโกรธมาก อยากดึงตัวหนานหลิน แต่หนานหลินซ่อนตัวอยู่หลังหนานซ่งเธอไม่กล้าเข้ามา เธอได้แต่เพียงชี้ไปและพูดด้วยน้ำเสียงเป็นคำสั่งว่า: "ไม่อยากไป ก็ต้องไป!"

“พี่...” หนานหลินจับแขนของหนานซ่งเพื่อขอความช่วยเหลือ

หนานซ่งมองดู หนานหยาอย่างแผ่วเบา "เธอไม่เข้าใจภาษาคนหรือ เธอบอกว่าเธอไม่ต้องการไป หนานหลิน ไม่ต้องการเป็นเพื่อนเจ้าสาว หรือไม่อยากเป็นเพื่อนเจ้าสาวให้เธอ"

หนานหลินพยักหน้าอย่างรวดเร็วหลังหนานซ่งพูด

หนานหยามองดูสองคนที่เข้าขากัน และโกรธมาก

“เธอ... เธอรู้หรือไม่ว่ามีคนรอเข้าแถวเป็นเพื่อนเจ้าสาวให้ฉันมากมาย ฉันคิดว่าเธอเป็นน้องสาวฉัน และฉันจองที่ไว้ให้เธอโดยเฉพาะ เธอยังไม่เห็นค่ามันอีก!”

เธอมีท่าทีโกรธเคือง "ฉันอุตส่าห์ให้ความสำคัญเธอก่อน เธอยังกล้าปฏิเสธ" ท่าทางของเธอโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ

ไม่รู้ทำไม ท่าทางของหนานหยาดูตลกมากตอนนี้

หนานซ่งและ หนานหลินมองดู อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา

"พวกเธอหัวเราะอะไรกัน?!"

หนานหยารู้เพียงว่าตอนนี้เธอได้รับความอับอายเป็นอย่างมาก “ได้ พวกเธอต้องการแยกตัวออกจากฉันใช่ไหม หนานหลิน เธอมันไม่มีมโนธรรม เธอลืมไปแล้วหรือว่าใครเป็นคนพาเธอมา!”