บทที่149 ความสุขและความเศร้ามนุษย์ไม่สามารถสื่อสารกันได้

ซือเจ๋อสำลักเล็กน้อย และพูด “พี่สาว คุณ... ไม่ชอบถ่ายรูปเหรอ?”

ผู้หญิงส่วนมากไม่ใช่ว่าชอบถ่ายรูปกันเหรอ?

เห็นเพื่อนสาวในโรงเรียน ชอบหยิบมือถือถ่ายเปลี่ยนมุมและอิริยาบถต่างๆ ไปมาทั้งวัน ถึงจะถ่ายออกมาเหมือนคนหรือผีก็ตาม

"ไม่ชอบ."

เมื่อมองไปที่การแสดงออกที่ตกตะลึงของชายหนุ่ม หนานซ่งกล่าวเสริมว่า "จะบอกว่ากลัวหรือไม่ชอบยุ่งยากมากกว่า"

"โอ้."

ซือเจ๋อตอบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา หลังจากคิดถึงเรื่องนี้ เขาตัดสินใจสารภาพ แล้วหยิบโทรศัพท์ออกมา "ถ้าอย่างนั้น ขอเก็บภาพนี้ไว้ได้ไหม"

หนานซ่งสะดุ้งเล็กน้อยและเอนตัวไปมอง มันเป็นภาพคู่

โทนสีในภาพดูสดใสมาก เธอสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวและกระโปรงสีเหลืองซีด ข้างๆ เธอมีเด็กหนุ่มรูปหล่อสวมเสื้อบาสสีขาว รอยยิ้มเขาสว่างกว่าดวงอาทิตย์เหนือศีรษะของเธอ

ปกติเผชิญหน้ากันยังไม่รู้สึก ในภาพเมื่อคนสองคนยืนเคียงข้างกัน ความสูง ของซือเจ๋อนั้นชัดเจน ซึ่งสูงกว่าเธอมาก

นี่คือความแตกต่างของส่วนสูงที่น่ารักที่สุดในตำนานหรือเปล่า?

หนานซ่งถอนหายใจเล็กน้อย แต่ในวินาทีต่อมาเธอรู้สึกว่าภาพนี้ไม่ถูกต้องนัก

“ทำไมถึงมีแค่คุณกับฉัน”

หนานซ่งถาม “ฉันไม่ใช่ถ่ายกับทีมเธอเหรอ แล้วคนอื่นๆล่ะ?”

ซือเจ๋อเม้มริมฝีปากล่างและพูดอย่างเคร่งขรึม: “ภาพมันไม่ได้โฟกัสอย่างเหมาะสมพวกเขาเลยเบลอไปหมด ผมเลยตัดพวกเขาทั้งหมดออก”

"..."

หนานซ่งเงยหน้าขึ้นและเหลือบมองเขา: "อย่างนั้นหรือ"

ซือเจ๋อพยักหน้าอย่างจริงจัง การแสดงออกของเขาจริงใจเท่าที่เขาจะทำได้

หนานซ่งอยากหัวเราะ

รูปเดียวกันคนอื่นเบลอในขณะที่สองคนไม่เบลอ?

ใครจะเชื่อ.

เด็กคนนี้ช่างไร้สาระจริงๆ

คำโกหกที่ถูกทำลายด้วยการจิ้มเพียงครั้งเดียว แต่ภายใต้สายตาที่ชัดเจนของชายหนุ่ม ทำให้ไม่สามารถทำลายความตั้งใจนั้นได้ ปล่อยให้เลยตามเลย

“ถ้าอยากเก็บก็เก็บไว้เถอะ”

หนานซ่งโบกมืออย่างไม่เห็นแก่ตัว เมื่อเห็นดวงตาของซือเจ๋อกระโดดโลดเต้นด้วยความยินดี และเธอเดินเข้ามาใกล้เขา: “แต่ถ้าเธอเห็นนักเรียนคนอื่นเก็บไว้ พยายามให้พวกเขาลบออก และอย่าบอกเรื่องนี้กับคนอื่น”

“พี่สาว ไม่ต้องห่วง ฟิล์มอยู่ที่ผม พวกเขาไม่มีโอกาส!”

ซือเจ๋อรีบพูด ดูเหมือนเขาจะทำเรื่องขายหน้าอีกครั้ง ด้วยใบหน้าที่แดงก่ำ "อย่างไรก็ตาม คุณไม่ต้องกังวลไป"

หนานซ่งยิ้ม “ฉันไม่กังวล”

เธอไม่ได้ถ่ายรูปใด ๆ ตั้งแต่เธอยังเด็ก ถึงแม้เธอจะถ่าย เธอเก็บมันไว้ไม่ได้ ภาพที่สามารถลบได้นั้นถูกลบด้วยความช่วยเหลือจากพี่ชายไป๋ลู่ยวี๋

เทคนิคการแฮกของทั้งเธอและพี่ชายเล็กได้รับการสอนโดยแม่ของพวกเขาเอง

ก่อนที่พวกเขาจะเรียนถ่ายรูปได้เรียนรู้วิธีลบภาพไปก่อนแล้วภายใต้การดูแลของพี่ชายคนเล็กอย่างเข้มงวดเป็นเวลาหลายปี ภาพถ่ายและข้อมูลเกี่ยวกับเธอไม่เคยมีบนอินเทอร์เน็ต

...

ฝนค่อยๆ หยุดและท้องฟ้าเข้าสู่กลางคืน

แขกค่อยๆ กลับกันไปจากร้านอาหารเมื่อทานอาหารเสร็จ พนักงานล็อบบี้กำลังจะปิดร้าน

เชฟในครัวค่อยๆ ถอดเครื่องแบบเชฟออก บีบเอวด้วยความเมื่อยล้า

“ขอบคุณสำหรับการทำงานหนักของทุกคนกลับไปพักผ่อนกันเร็วหน่อย ฉันแจกอั่งเปาให้ในกลุ่มwechat เดี๋ยวไปกดรับกัน”

ทันทีที่เสียงของหนานซ่งดังขึ้น ผู้คนที่เหนื่อยเกินกว่าจะเหยียดมือในตอนนี้ ดูเหมือนเลือดลมสูบฉีดตื่นเต้นกันใหญ่ดวงตาของพวกเขาเป็นประกายในทันที พวกเขารีบหยิบโทรศัพท์ออกมาเปิดเข้าไปในกลุ่ม WeChat

ทุกคนต่างแย่งกันรับอั่งเปา ตามมาด้วยเสียงเชียร์

ไม่มีอะไรสามารถปลอบร่างกายที่อ่อนล้าได้มากไปกว่าเงิน

“เจ้านายจงเจริญ! รักคุณหมื่นปี!”

หนานซ่งยิ้ม รับความรักและผายลมสายรุ้งจากทุกคน แล้วเหลือบมองซือเจ๋อ ที่ยิ้มและมองดูคนอื่นแย่งกันกดรับ แต่เขาไม่ได้กดรับ "ทำไมไม่กดรับอั่งเปาไป มีให้ทุกคน

ซือเจ๋อยิ้มเบา ๆ “ฉันช่วยพี่ประหยัดเงิน”

ทันทีที่พูดออกไป ทุกคนต่างหัวเราะ

“เฮ้ ดูเจ้าเด็กนี่สิ ฉันว่าฉลาดจริงๆ พวกเธอต้องเรียนรู้เจ้าเด็กคนนี้ไว้! ไม่ใช่เห็นเงินแล้วตาโตกันหมด นี้คงเป็นเหตุผลที่ทุกคนเอ็นดูซือเจ๋อละซิ!”

ฝูงชนโห่ร้องและหนานซ่งรู้สึกอบอุ่นในหัวใจ ได้ซาบซึ้งถึงคุณค่าของความรัก

“ฉันมีเงินเยอะ ไม่ต้องช่วยฉันประหยัด”