บทที่ 222 เมื่อตกหลุมรักใครคุณต้องเริ่มเองตั้งแต่ต้น

เมื่อรู้ว่าหนานซ่งและฟู่ยวี่กำลังไปที่ฟาร์มม้า ซูยินก็ร้องจะไปด้วย

“คุณอา หนูขอไปด้วยได้ไหม หนูอยากเรียนขี่ม้ามานานแล้ว แต่หล่าวซูไม่ให้หนูเรียน คุณช่วยสอนหนูได้ไหม”

เธอดึงแขนของหนานซ่งแล้วเงยหน้าขึ้นมองด้วยสายตาอ้อนวอนไปที่หนานซ่ง อย่างกระตือรือร้นและน่ารัก โดยปฏิเสธไม่ได้

“งั้นก็ไปด้วยกัน แต่อย่าสร้างปัญหานะ” หนานซ่งแจ้งเงื่อนไข

ซูยินยกสามนิ้วขึ้นมาสาบานอย่างมีความสุขทันที "ไม่มีปัญหา!"

“เด็กน้อย ช่วยเรียกฉันว่าพี่อีกทีซี แล้วพี่จะสอนขี่ม้า” ฟู่ยวี่เลิกคิ้วขึ้นแล้วแซวเด็กด้วยรอยยิ้ม

ซูยินขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจ “หยุดเรียกฉันว่า “เด็ก” ได้ไหม ฉันอายุสิบเจ็ดแล้ว!”

“ผมอายุพอๆ กับพ่อของคุณ ในสายตาผมคุณก็แค่เด็ก”

ฟู่ยวี่คิดในใจ ถ้าเขามีลูกตอนในวัยยี่สิบกว่าเหมือนเหล่าซู ลูกของเขาคงไม่โตเท่านี้ แต่ก็โตพอสุนัขเลียก้นได้แล้ว พอคิดถึงเรื่องนี้แล้วน่าใจหาย

เวลาไม่เคยรอใครจริงๆ

“ตอนฉันเรียกคุณว่าอา คุณยังไม่ชอบเลย”

ซูยินรู้สึกว่าบุคคลนี้เป็นคนขัดแย้งกันเกินไป และมองไปที่ฟู่ยวี่"คุณเป็นอะไรกับอาของฉัน เห็นได้ชัดว่าบุคลิกแบบคุณไม่น่าใช่ในแบบที่อาชอบ"

"..."

ฟู่ยวี่รู้สึกจู่ๆ เหมือนโดนแทง "บุคลิกของผมคืออะไร? บุคลิกของผมผิดปกติตรงไหน คงยังดีกว่าเหล่ายวี่ที่เป็นก้อนน้ำแข็งเย็นชาที่ไม่สามารถละลายได้เป็นพัน ๆ ปี ที่จริงแล้วผมเป็น ผู้ชายของอา...”

ดวงตาที่เย็นเยียบของหนานซ่งจ้องมองไป ทำให้เสียงของฟู่ยวี่ติดอยู่ในลำคอของคำว่า "แฟน" กลายเป็น "คนที่ตามจีบ" ในทันที

—— ฉันเป็นคนที่ตามจีบอาของคุณ

ซูยินเข้าใจในทันใด "โอ้ คุณกำลังไล่ตามจีบอาของฉันจริงๆหรือ"

ทันทีที่ ฟู่ยวี่กำลังพยักหน้า เด็กหญิงตัวเล็ก ๆ ก็พูดกับเขาว่า "ถ้าอย่างนั้นคุณคงไม่มีหวังแล้ว"

"..."

ซูยินกล่าวอย่างเคร่งขรึม: “ขนาดพ่อของฉัน อายังไม่ชอบเลย เป็นธรรมดาที่จะไม่ชอบคุณ”

ฟู่ยวี่: "..."

เฮ้……

ฟู่ยวี่เลิกคิ้วขึ้นและอยากจะตีเด็ก "หมายความว่าไง ฉันไม่ดีเท่าพ่อเธอหรอก"

“ไม่ใช่อย่างนั้น” ซูยินห้ามไม่ให้เขาดึงแขนเสื้อและยิ้ม “ฉันหมายความว่า คุณมีบุคลิกเหมือนกับพ่อของฉัน และคุณก็ดูไม่น่าเชื่อถือ พวกคุณไม่ใช่สเปคต่างหาก”

ฟู่ยวี่: "..."

เขายังอยากตีเด็ก

นี่กำลังพูดถึงอะไร อะไรคือดูไม่น่าเชื่อถือ?

——

หลังอาหารเช้าหนานซ่งย้ำให้พ่อบ้านจ้าวดูหนานหยาให้ดี

“ถ้าเธอยังไม่ก่อความวุ่นวาย อะไรที่เธอควรกินก็ให้เธอกิน ถ้าเธอสร้างปัญหาขึ้นมาจริงๆก็โยนเธอออกไป แต่ถ้าเธอต้องการตายในมือของตระกูลฉิน ก็จัดการเลย”

ฉนวนกันเสียงที่สวนกุหลาบไม่ดี หนานซ่งตั้งใจพูดเสียงดัง ให้หนานหยาได้ยิน

เมื่อกำลังจะออกไป กู้เหิงก็มาถึง หนานหลินรีบห่ออาหารเช้าส่งให้เขา "ยังไม่ได้ทานอาหารเช้าใช่ไหม นี่เอาให้"

กู้เหิงรับมันและยิ้ม "ดีจัง ที่มีภรรยา"

ทำไมมีคนให้อาหารหมาแต่เช้าเลย: "..."

โอ้ย รำคาญ