บทที่ 223 ทำเด็กสาวร้องไห้

ฟาร์มม้านอกเมืองทางเหนือเกือบจะสร้างเสร็จ สามารถเปิดได้อย่างเป็นทางการเมื่อนำม้าหลายสายพันธุ์เข้ามา

วันนี้ ยวี่จิ้นเหวินไม่ได้มา และสามในหุ้นส่วนมีเพียง หนานซ่งและ ฟู่ยวี่ที่มา

พันธุ์ม้าถูกส่งมอบให้ฟู่ยวี่เป็นคนรับผิดชอบ เพราะ80% ของฟาร์มม้า เป็นของตระกูลฟู่ซึ่งอาจกล่าวได้ เพื่อเป็นช่องทางและทรัพยากรสำเร็จรูป นี่เป็นเหตุผลทำไมหนานซ่งต้องร่วมมือกับเขาในตอนแรก

เพราะแดดแรงมาก ทุกคนเลยใส่ชุดลำลอง รองเท้ากีฬา สวมแว่นกันแดดเดินบนสนามหญ้า มีบอดี้การ์ดถือร่มอยู่ข้างๆ

ขณะที่เดินเข้ามาฟู่ยวี่กล่าว "ม้ากลุ่มที่จะมาถึงวันนี้ รวมทั้งม้าแคระโพนี่ที่ผลิตในประเทศของเราส่วนม้าแคระพันธุ์เชตแลนด์ ที่ผลิตที่ประเทศYผมขอมาจากฝั่งพ่อของผม เก็บไว้ให้เขาสองตัว และตัวอื่นๆได้ ถูกส่งมาที่นี่หมดแล้ว”

หนานซ่งเลิกคิ้ว “เถ้าแก่ฟู่ไม่ว่าอะไรคุณเหรอ?”

“ทำไมจะไม่ล่ะ ด่าจนศอกกลับด้านไปหมดแล้ว แถมยังพูดว่าขนาดยังไม่ได้แต่งงานเอาเมีย มันก็คิดจะทิ้งพ่อแล้ว”

ฟู่ยวี่ยังทนเจ็บปวดทุกข์ทรมานอยู่เล็กน้อยจากไม้ค้ำพ่อของเขา “แต่ถูกแล้วที่จะถูกเขาว่า ตอนนี้สิ่งสำคัญที่สุดคือการแต่งงาน ผมเลยถามกลับไปว่าคุณต้องการหลานหรือคุณต้องการม้าแคระโพนี่?"

ซูยินฟังอยากออกรส จู่ๆ ก็โผล่หัวเล็กๆ ออกมา "พ่อของคุณตอบว่าอย่างไร"

ฟู่ยวี่ชี้ไปที่คอกม้า "นี่คือคำตอบที่ดีที่สุด"

ม้าแคระโพนี่อยู่ที่นี่

ซูยินมองตามนิ้วที่ชี้ของฟู่ยวี่และเห็นม้าตัวเล็กเดินไปมาในคอกม้า ดวงตาของพวกเขาเป็นประกายขึ้นมาทันที และพวกเขาก็วิ่งไปข้างหน้า "ว้าว พวกเขาน่ารักมาก!"

ม้าแคระโพนี่นั้นค่อนข้างเล็ก เหมือนกับม้าแคระพันธุ์เชตแลนด์ ซึ่งเดิมเป็นหนึ่งในสัตว์เลี้ยงพิเศษของราชวงศ์ของประเทศ Y

ฟู่ยวี่ดูดวงตาที่สดใสของเด็กสาว มุมริมฝีปากของเขากระตุก "เลือกมาตัวหนึ่งซิพี่ให้

“จริงเหรอ” ดวงตาของซูยินเป็นประกายอีกครั้ง

เธอนิสัยเสียตั้งแต่เด็กเธอไม่อายที่จะพูด เมื่อฟู่ยวี่เอ๋ยปาก เธอเลือกหนึ่งในนั้นอย่างไม่เกรงใจ ชี้ไปที่ม้าสีดำตัวเล็กที่มีจุดสีขาวแล้วพูดว่า: "ตัวนั่นเลย! เหมือนเหล่าซูดี”

หนานซ่ง : "..."

หากพี่รุยได้ยินสิ่งนี้ เขาต้องทุบตีเด็กหญิงเป็นแน่

แต่... หนานซ่งเหลือบมองม้าดำตัวเล็กตัวนั่น ดูแล้วมันช่างเหมือนซูรุ่ยจริงๆ

ทุกคนใส่ชุดขี่ม้ากันพร้อมลุย

หนานหลิน ไม่มีประสบการณ์ในการขี่ม้า ดังนั้น เธอจึงไม่กล้าขึ้นม้าตัวสูง ด้วยความช่วยเหลือจาก กู้เหิงเธอเลือกม้าตัวเล็กตัวหนึ่งและขึ้นไปด้วยท่าทางตัวสั่น เดินไปพร้อมกับซูยินด้วยความกลัว

กู้เหิงอดไม่ได้ที่จะหัวเราะ “ไม่ต้องกลัวไป ไม่ล้มง่ายๆเหรอ กล้าหาญหน่อย”

เมื่อเทียบกับความขี้ขลาดของ หนานหลิน แล้ว ซูยินเป็นผู้เล่นมืออาชีพที่กล้าหาญ ขี่ม้าตัวน้อยที่ดูเหมือนเหล่าซูเธอเริ่มโหมดควบม้า "เหล่าซู วิ่งเร็ว!"

แม้ว่าม้าจะมีความยาวสั้น แต่ความเร็วในการวิ่งและความทนทานของมันยังค่อนข้างแข็งแกร่ง และวิ่งขึ้นไปบนหลังพร้อมกับเธอ

หนานซ่งและ ฟู่ยวี่ต่างเคยขี่ม้าตัวสูงมาก่อน ม้าแคระโพนี่เป็นสัตว์เลี้ยงสำหรับพวกเขา เนื่องจากพวกเขาอยู่ที่นี่ อดไม่ได้ที่จะขี่ม้า พวกเขาเลยเลือกมาคนละตัว ให้เจ้าหน้าที่พาออกมา

ฟู่ยวี่สวมชุดขี่ม้าขาวดำ สูงและหล่อดังวีรบุรุษ ท้าทาย หนานซ่ง "มาแข่งกันรอบหนึ่ง?"

หนานซ่งที่สวมชุดขี่ม้าสีแดงขาวดูแล้วเป็นเหมือนดังวีรสตรีเช่นกัน และพูดเบา ๆ ว่า "ทำไมจะไม่ได้ล่ะ"

ฟู่ยวี่หัวเราะและไม่ไกลจากหูของเขามีเสียงร้อง "อ้า~อ้า" เสียงแหบ "ช่วยด้วย -"

หลังจากค้นหาที่มาของเสียง เห็นว่าเป็นม้าตัวน้อยที่ซูยินกำลังขี่ วิ่งอย่างบ้าคลั่ง เร็วราวกับสายฟ้า ซูยินเพิ่มขี่ม้าเป็นครั้งแรก เธอยังไม่มีประสบการณ์และไม่สามารถจับมันได้ เธอเหมือนกำลังจะตกจากหลังม้า!

ใบหน้าของ หนานซ่งเปลี่ยนไป หัวใจของเขาเต้นแรง และรีบวิ่งเข้าไปหา ซูยินตะโกนว่า: "เหยียบคันเร่ง จับที่บังเหียน และกอดคอม้า!"