บทที่ 230 สนใจเด็กคนนี้เหรอ?

เกี่ยวกับการเยาะเย้ยของเหวินจิ่งอี้ ยวี่จิ้นเหวินไม่ได้ตอบว่าใช่หรือไม่ใช่ แต่เพียงกระซิบเบาๆ "อาจารย์"

"นี่มีอะไรน่าอายกัน อาจารย์ก็แค่คนที่ผ่านมา"

เหวินจิ่งอี้พูดด้วยน้ำเสียงของคนที่มาที่นี่ "ไม่เช่นนั้น ชายผู้รอบรู้และอ่อนโยนอย่างฉัน จะเป็นอยู่เป็นคนโสดได้ไหม? ไม่ใช่เพราะฉันเคยมีความรู้สึกจริงใจต่อฉัน แต่ฉันไม่หวงแหนมัน..."

ขณะที่เขาพูด เขาก็คิดประโยคหนึ่งใน "การเดินทางอันยิ่งใหญ่สู่ตะวันตก" ซึ่งดูเหมือนจะเป็นความจริงและเป็นเท็จ ซึ่งทำให้ยวี่จิ้นเหวินหัวเราะ

"พูดสั้นๆ แกเอาฉันเป็นบทเรียน ตอนเด็กๆแกไม่ได้คิดนะ รู้แค่ว่าแกจะปกป้องความเย่อหยิ่งของตัวเอง ไม่ยอมก้มหัว แม้จะทำอะไรผิด ถ้าพลาด มันต้องใช้เวลาทั้งชีวิตจริงๆ"

เหวินจิ่งอี้ถอนหายใจลึกๆ "ก้มหน้ายอมรับสิ่งที่คุณทำผิดและชดใช้ด้วยหัวใจของแก แม้ว่ามันจะไม่สามารถแก้ไขได้ในท้ายที่สุด แต่อย่าทิ้งความเสียใจในชีวิตของแก"

ยวี่จิ้นเหวินฟังอย่างเงียบๆ

นี่เป็นครั้งแรกที่เขาและหนานซ่งหย่าร้างกัน ในฐานะภัณฑารักษ์ของปรมาจารย์ โดยให้ความเห็นและข้อเสนอแนะแก่เขา

ผ่านไปครู่หนึ่งเขาพยักหน้า "ท่านไม่ต้องห่วง ผมรู้ว่าต้องทำอย่างไร"

เมื่อล็อกตู้นิรภัย เหวินจิ่งอี้ก็พายวี่จิ้นเหวินไปที่ห้องหนังสือ ยังมีสมุดลอกแบบที่ยังไม่เสร็จอยู่บนโต๊ะ โดยมีปากกา หมึก กระดาษ และหินหมึกวางอยู่ข้างๆ

ภัณฑารักษ์รุ่นเก๋ากำลังคัดลอกคำนำของหวังซีจือไปที่ "คำนำการรวบรวมหลานถิง" เมื่ออายุมากขึ้นก็จะสูญเสียพละกำลังและพลังงานมันไม่กระฉับกระเฉง ผ่านไปครึ่งทางก็ง่วง และเมื่อหลับไปสักครู่ก็โดนยวี่จิ้นเหวินรบกวนจนตื่น

ดังนั้นอีกครึ่งหนึ่งที่เหลือของโพสต์ โดยธรรมชาติแล้ว ผู้ร้ายที่ตื่นขึ้นมีหน้าที่รับผิดชอบ

ยวี่จิ้นเหวินวางกระดาษข้าวเปียกด้วยหมึกบนปากกาของแกะ และหยุดเล็กน้อย เขียนสคริปต์การวิ่งไว้ใต้ตะเกียง จังหวะนั้นราบรื่นละเอียดอ่อนและสวยงาม

สไตล์ของซีจือเป็นแบบ "ลอยเหมือนเมฆลอยเหมือนมังกรที่น่ากลัว"

เหวินจิ่งอี้นั่งบนเก้าอี้หวายอย่างสบายๆและถามอย่างเฉยเมย "หนานซานไฉตกลงเข้าร่วมโครงการฟื้นฟูโบราณวัตถุแล้วเหรอ?"

ตามที่ยวี่จิ้นเหวินเขียน เขาตอบโดยทำสองสิ่งด้วยใจเดียวและสองความคิด "สัญญาได้รับการร่างขึ้นตามความต้องการของคุณปู่และได้ส่งทางไปรษณีย์แล้ว ถ้าไม่มีอะไรเกิดขึ้น คุณปู่จะตกลงตามนั้น"

เหวินจิ่งอี้พ่นเสียงเบาๆ "คุณปู่ยิ่งแก่ยิ่งดุ การเปิดปากของคุณต้องใช้กำไรครึ่งหนึ่ง หน้าใหญ่แค่ไหนไม่รู้!"

"ก็สมควรนะ"

สีหน้าของยวี่จิ้นเหวินเปลี่ยนไป "ผู้เฒ่าหนานสามารถตกลงเข้าร่วมโครงการนี้ได้ มันดีมากแล้ว"

"ก็จริง"

เหวินจิ่งอี้เอื้อมมือไปข้างหลังด้วยท่าทางที่โหยหา "คิดๆดูแล้ว ก็คบกันมาหลายปีแล้วจริงๆ ฉันคิดว่าในตอนนั้น ตอนที่ฉัน หนานซานไฉ และคุณปู่ของนายท่องโลกกว้างกัน จะมีจิตใจฮึกเฮิมกล้าหาญองอาจอะไรขนาดนั้น"

"ใช่ไหม?"

ยวี่จิ้นเหวินหัวเราะเบาๆ "สรุปแล้วไม่ใช่โดนคนไล่ล่าหรอกเหรอ?"

"........"

จินตนาการที่สวยงามของเหวินจิ่งอี้ถูกทำลายลงอย่างกะทันหัน และเขาก็โกรธยวี่จิ้นเหวิน "อย่าฟังเรื่องไร้สาระของคุณปู่ มันเป็นเรื่องจริงในตอนแรก แต่ต่อมา เราทุกคนล้วนฝึกฝนเพื่อเป็นผู้เชี่ยวชาญไม่ใช่เหรอ? จะมีความเคารพกันบ้าง"

"โอ้" ยวี่จิ้นเหวินพยักหน้าเบาๆ

เมื่อหวนคิดถึงอดีต เหวินจิ่งอี้อยากเป็นพี่น้องกันจริงๆ "ว่าแต่ เมื่อไหร่คนใช้ของหนานซานไฉจะมาที่เมืองเป่ย?"

"ใกล้แล้ว"

เมื่อยวี่จิ้นเหวินพูด สมุดลอกฉบับหนึ่งใกล้จะสิ้นสุด "ทันทีที่เซ็นสัญญา ผมจะไปที่เมืองหนานเพื่อรับคนมา"

เหวินจิ่งอี้พูดเบาๆ "ถ้าเสี่ยวซ่งมาได้ก็คงจะดีมาก"

เมื่อได้ยินแบบนี้ ยวี่จิ้นเหวินก็ใช้แรงวาดอย่างหนัก หมึกหยดลงบนกระดาษข้าวขาว เลอะพื้นที่ขนาดใหญ่ของสมุดลอก ซึ่งกำลังจะเสร็จแล้ว มันจะ.....สูญเปล่า