บทที่ 245 คำขอโทษของเธอ ฉันไม่รับ

ในช่วงเวลานั้น ยวี่จิ้นเหวินแทบพุ่งเข้าหาหนานซ่งเหมือนเสือกระโจน กอดเธอแล้วหมุนอย่างรวดเร็ว

ทั้งสองเกือบตกลงไปในพุ่มดอกไม้ ค่อยๆ ทรงตัว

หนานซ่งไม่ได้ตกใจโจ๋เยว่ แต่ตกใจยวี่จิ้นเหวิน เท้าเกือบเคล็ด คิ้วขมวดแน่น ดิ้นออกมาจากอ้อมกอดเขา

ยวี่จิ้นเหวินหัวใจยังเต้นตึกตัก แน่ใจว่าหนานซ่งไม่เป็นอะไร ก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก

โจ๋เยว่ลงมาจากรถ ขอโทษซ้ำๆ “โอ๊ย ฉันตกใจเกือบตาย พวกคุณไม่เป็นอะไรใช่ไหม? ไม่รู้รถคันนี้เป็นอะไร ฉันไม่ได้ขยับมัน มันขับของมันเอง เกือบชนพวกคุณ……”

หนานซ่งยกเปลือกตาขึ้นมาอย่างเย็นชา “คุณไม่ได้ขยับมัน มันขับขึ้นมาเอง? รถคันนี้มันขายาวเหรอ?”

“ก็ใช่น่ะสิ ฉันก็งง”

โจ๋เยว่เกือบขับรถชนคน ดูแล้วบริสุทธิ์ไร้เดียงสากว่าคนที่เกือบถูกชนอีก ลูบหัวรถ “ฉันก็ไม่เข้าใจรถเหมือนกัน ไม่รู้มันมีปัญหาตรงไหน? เดี๋ยวฉันไปร้านซ่อมรถซ่อมมันสักหน่อย”

“ไม่ต้องไปร้านซ่อมรถหรอก ไปสถานีตำรวจท้องที่ข้างๆ นี้ดีกว่า”

ยวี่จิ้นเหวินเอ่ยปากอย่างเย็นชา

โจ๋เซวียนและโจ๋เยว่เงยหน้าขึ้นมาทันที มองยวี่จิ้นเหวินอย่างเหลือเชื่อ

“ไป ไปทำอะไรที่สถานีตำรวจท้องที่?” โจ๋เยว่กะพริบตาอย่างรวดเร็ว

ยวี่จิ้นเหวินมีสีหน้าเย็นชา ไม่มีความอบอุ่นสักนิด “แจ้งความคุณในข้อหาฆ่าโดยเจตนาไง”

“……”

โจ๋เยว่สีหน้าแข็งทื่อ ราวกับไม่คิดว่ายวี่จิ้นเหวินจะไร้ความปรานีขนาดนี้

โจ๋เซวียนสีหน้ายิ่งซีด รีบเดินไปข้างหน้า ยิ้มกว้างพูดขึ้น “พี่จิ้น ดูคุณสิ จะโกรธขนาดนี้ทำไม นี่มันไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร”

ฟู่ยวี่กินยาถอนพิษไปแล้วหนึ่งเม็ด ในที่สุดก็หยุดยิ้มได้ แต่มุมปากก็ยังเหลือยิ้มเยาะ “โอ๊ย เจ้านี่ชนคนไม่ถือว่าเป็นเรื่องใหญ่งั้นเหรอ? งั้นคุณมายืนตรงนี้ ให้ฉันลองชนหน่อยเป็นไง?”

“คุณชาย นี่มันยุคไหนแล้ว คุณยังล้อเล่นแบบนี้อีก”

โจ๋เซวียนจ้องเขม็งฟู่ยวี่เบาๆ อยากจะไปจับแขนยวี่จิ้นเหวิน แต่ยวี่จิ้นเหวินหลบ

มือเธอคว้าอากาศ สีหน้ามีความกระอักกระอ่วนเพิ่มขึ้นอย่างช่วยไม่ได้ หางตามองไปทางหนานซ่ง เห็นสีหน้ากำลังดูอะไรสนุกๆ อยู่ ก็จ้องเธอด้วยความโกรธ

“พี่จิ้น คนกันเองทั้งนั้น ทำไมต้องโวยวายน่าเกลียดขนาดนี้ด้วย? น้าฉัน เธอไม่ได้ตั้งใจ หนานซ่งมายืนหน้ารถ รถเกิดปัญหาพอดี ทำให้เกิดความเข้าใจผิดแบบนี้ ทั้งสองฝ่ายก็ต้องรับผิดชอบ……”

โจ๋เซวียนพยายามแก้ตัวให้โจ๋เยว่ ยวี่จิ้นเหวินไม่แม้แต่จะมองเธอ แค่พูดอย่างเย็นชาเรียบๆ “จงใจหรือเปล่า กล้องวงจรปิดกันกล้องติดรถยนต์จะให้คำตอบกับตำรวจ”

ฟู่ยวี่โทรศัพท์ไปด้วย พูดไปด้วย “คนของร้านซ่อมรถก็ต้องมาหน่อย มาวินิจฉัย ดูสิว่ารถมีปัญหา หรือว่าคนมีปัญหา?”

สีหน้าโจ๋เยว่ กลายเป็นแย่ทันที

แต่เธอก็ยิ้มขึ้นมาอย่างรวดเร็ว

“คุณชาย อาจิ้น ยังไงฉันก็เป็นบุคคลสาธารณะ พวกคุณไว้หน้าฉันหน่อยเถอะ ทำเรื่องราวให้มันใหญ่โต มันมีประโยชน์อะไรล่ะ?”

เธอใช้อารมณ์ทำให้ผู้อื่นเข้าใจอย่างมีเหตุผล “ถ้าเรื่องไปถึงสถานีตำรวจจริงๆ ต้องทำให้พ่อฉันตกใจมากแน่ๆ ช่วงนี้เขายุ่งมาก สุขภาพก็ไม่ดี อย่าเพิ่มความเดือดร้อนให้เขาเลย เอาแบบนี้แล้วกัน ฉันจะขอโทษคุณหนาน”

ขณะที่พูด โจ๋เยว่ก็หันหน้าไปทางหนานซ่ง “คุณหนาน ฉันขับรถไม่ดีเกินไป ทำให้คุณตกใจ ขอโทษนะคะ”