บทที่ 246 ใครกล้าทำร้ายลูกรักของฉัน ฉันจะไม่ปล่อยมันไว้แน่!

สถานีตำรวจท้องที่และตำรวจต่างก็รีบร้อนมากันอย่างรวดเร็ว

หลังจากถามเรื่องราวทั้งหมดและถ่ายภาพบันทึกที่เกิดเหตุแล้ว หนานซ่งและโจ๋เยว่ต่างก็ไปยังสถานีตำรวจ

ยวี่จิ้นเหวินและฟู่ยวี่กำลังจะตามไปด้วย หนานซ่งหันกลับมาและชำเลืองมองพวกเขาพร้อมกับเอ่ยว่า "จะตามไปทำไม?"

ยวี่จิ้นเหวินเอ่ยว่า "ฉันก็เป็นหนึ่งในพยาน"

ฟูยวี่พูด "ฉันน่ะเห็นความไม่ยุติธรรม ฉันก็จะเข้าไปช่วย แต่เธอต้องบอกฉันก่อนว่าซูยินใส่อะไรลงไปในถั่วพิสตาชีโอ ฉันเกือบคิดว่าตัวเองเป็นบ้า น่ากลัวเกินไปแล้ว......"

เขาพูดและคำรามไปตลอดทาง ตลอดทั้งชีวิตนี้เขาไม่เคยสงสัยอะไรมากเท่านี้มาก่อน

หนานซ่งเอ่ยคำสองคำแก่เขา "สมควร"

ฟู่ยวี่ "........"

ไป๋ลู่ยวี๋เห็นว่าหนานซ่งหายไปนานแล้วและยังไม่กลับมา เขาโทรหาเธอและรู้ว่าเธอไปยังสถานีตำรวจ สีหน้าเขาเปลี่ยนไปทันที "เกิดเรื่องอะไรขึ้น?"

หนานซ่งไม่พูดอะไรมากนัก เธอบอกว่าเป็นเพียงเรื่องเล็ก อีกเดี๋ยวก็เสร็จแล้ว

ไป๋ลู่ยวี๋และซูรุ่ยรู้สึกไม่สบายใจและอยากจะไปหา

ซูรุ่ยผลักประตูห้องนอนและพูดกับซูยินที่ยังคงยืนอยู่ตรงมุมห้องและหันหน้าไปทางกำแพง "พวกเราจะไปสถานีตำรวจ เธอจะไปด้วยหรือว่าจะอยู่ที่บ้าน?"

"สถานีตำรวจ? เกิดอะไรขึ้น?" ซูยินเบิกตากว้าง

ซูรุ่ยเอ่ยเบาๆ "คุณอาของเธออยู่ที่นั่น เกิดเรื่องนิดหน่อย.."

ก่อนที่เขาจะพูดจบ ใบหน้าของซูยินก็เปลี่ยนไปอย่างมาก เธอผลักซูรุ่ยออกไปทันที "ยังจะยืนงงอยู่อีก รีบไปช่วยคุณอา!"

ระหว่างทาง ซูยินก็ได้รู้ว่ามีคนพยายามที่จะฆ่าหนานซ่ง เธอไม่ได้รับบาดเจ็บอะไร จากนั้นจึงรู้สึกโล่งใจ "ตกใจแทบตาย ฉันคิดว่าคุณอาโกรธมากแล้วจะทำอะไรกับพี่ชาย...."

ได้ฟังเสียงกระซิบของเธอ ซูรุ่ยขี้เกียจเกินกว่าจะตอบ ไป๋ลู่ยวี๋ที่นั่งอยู่บนเบาะผู้โดยสารด้านหน้าหันกลับมามอง "ฉันคิดว่าในตอนนี้สมองของเธอเต็มไปด้วยเรื่องผู้ชาย ไม่มีเรื่องคุณอาแล้วเสียอีก"

"คุณอาพูดอะไรน่ะ?"

ซูยินเอ่ยอย่างไม่พอใจ "ฉันน่ะชอบฟู่ยวี่มากก็จริง แต่คนในครอบครัวก็สำคัญกว่า ไม่มีคุณอา ฉันจะอยู่ได้อย่างไร? ให้นายท่านซูคอยเลี้ยงดู ฉันก็อดอยากตายกันพอดี"

ซูรุ่ยหันมาและเหลือบมองเธอ

ซูยินจึงหันไป "มองฉันทำไม?"

"ก็มองหมาป่าตาขาวตัวน้อยที่ฉันเลี้ยงมา โตมาแล้วหน้าตาเป็นอย่างไร"

ซูรุ่ยคิดว่าอาหารของเขานั้นอาจจะใช้เลี้ยงหมา ไม่อย่างนั้นลูกสาวที่เลี้ยงมาอย่างยากลำบากคงจะมีมโนธรรมมากกว่านี้?

ซูยินฟึดฟัดและตอกกลับด้วยความไม่พอใจ "ฉันไม่ใช่หมาป่าตาขาวตัวน้อย ฉันรู้ว่าพ่อเป็นพ่อม่าย (ไม่มีภรรยา/ภรรยาตายจากไป) เลี้ยงฉันมาอย่างลำบาก พ่อวางใจเถอะ หลังจากนี้ฉันจะเป็นเด็กดีเชื่อฟังและจะไม่ทำให้คุณโมโห"

เมื่อเริ่มเรียกว่า "พ่อ" ...

ซูรุ่ยได้ยินและเขาเองก็ไม่คุ้นชิน เขาลดกระจกลงปล่อยให้ลมพัดเข้ามาและเอ่ยถาม "อาของเธอพูดว่าไงบ้าง?"

ซูยินก้มศีรษะลงและบีบนิ้วของเธอ "พูดเยอะอยู่..."

หนานซ่งพูดเยอะจริงๆและเป็นคำพูดที่แทงใจทุกคำ

——"ฉันจะบอกให้นะซูยิน จะรักใครนั่นก็เป็นเรื่องของเธอ อย่าพูดว่าเธอตกหลุมรักผู้ชายที่อายุมากกว่าเธอสิบปี แม้ว่าเธอจะตกหลุมรักผู้ชายเฒ่าหัวงู เมื่อพวกเธอตกลงปลงใจจะคบกัน หากพวกเราค้านไปจะมีประโยชน์อะไร?"

——"เธอสามารถรักใครสักคนได้ แต่เธอไม่สามารถที่จะทำร้ายคนในครอบครัวที่รักเธอเพื่อคนที่เธอรัก สักวันเธอก็คงเข้าใจ ความรักเป็นเพียงส่วนเล็กๆในชีวิตของเธอ เพื่อความรัก ทำให้สูญเสียตัวเองและทำร้ายคนในครอบครัว มันไม่คุ้มค่าเลยสักนิด"

——"พวกเราเลี้ยงดูเธอมาอย่างดีดั่งไข่ในหิน บริสุทธิ์และไร้เดียงสา ไม่บังคับอะไรก็เพื่อความสุขของเธอ ไม่ใช่ให้เธอไปคาดหวังกับผู้ชาย เพื่อคนคนเดียวที่ไม่รักเธอ เธอละทิ้งศักดิ์ศรี ละทิ้งตัวตน ละทิ้งแม้กระทั่งร่างกายและใบหน้าของตัวเอง"

——"ผู้ชายน่ะ สำหรับผู้หญิงที่ส่งตัวเองไปให้เขาก็คงไม่มีทางปฏิเสธแต่พวกเขาจะไม่หวงแหนสิ่งที่พวกเขาได้มาอย่างง่ายๆหรอก ผู้หญิงคนหนึ่งถ้าไม่มีใบหน้างดงามและความทะเยอทะยาน คิดว่าเธอจะได้รับความนับถือและความรักจากผู้ชายหรือไม่?"