บทที่ 249 ให้คนขี้ขลาด

หนานซ่งและพรรคพวกออกจากโรงพักและไม่ไปโรงพยาบาล แต่ไปคลินิกแพทย์แผนจีนแทน

คลินิกแพทย์แผนจีนที่มีชื่อเสียงในเมืองเป่ย ป้ายทางเข้าเขียนว่า "คลินิกแพทย์แผนจีนซูฉือ" กินพื้นที่เกือบครึ่งถนนและการตกแต่งแบบโบราณมากได้กลิ่นยาสมุนไพรจีนมาแต่ไกล

มีผู้ป่วยมากมายไม่รู้จบ แต่มีเด็ก ๆ ด้านการแพทย์จำนวนมากที่สนุกสนานทุกอย่างเป็นไปตามระเบียบและการแบ่งแผนกมีความชัดเจนมาก

หลังจากลงจากรถแล้วยวี่จิ้นเหวินก็พายวี่เฟิ่งเจียวไปที่คลินิกแพทย์แผนจีน และกลุ่มคนตามหลังเขาด้วยท่าทางอันทรงพลัง

เด็กแพทย์กล่าวทักทาย พอเห็นซูรุ่ยกับหนานซ่ง ราวกับว่าพวกเขาถูกฟ้าผ่า ใบหน้าของพวกเขามีบางอย่างที่น่าอัศจรรย์ พวกเขาประหลาดใจและมีความสุข พวกเขารีบต้อนรับผู้คนและตะโกนอย่างร่าเริง "ปรมาจารย์พี่ ท่านอาจารย์และคุณอามาแล้ว!"

วันนี้เป็นภัณฑารักษ์ของคลินิกแพทย์แผนจีนที่นั่งอยู่ในห้องโถงเพื่อขอคำปรึกษา ซึ่งเป็นลูกศิษย์คนโตของซูรุ่ยซึ่งมีชื่อทางวิชาการว่าอวิ๋นชิง

เขาเพิ่งวัดชีพจรให้คนไข้และสั่งจ่ายยา ได้ยินเสียงตะโกนของน้องชาย ซูรุ่ยและหน่านซ่งและคนอื่นๆก็เข้ามาเมื่อเขาลืมตาขึ้น เขารีบวางแปรงลง ทักทายเขาและโค้งคำนับ "อาจารย์ คุณอา"

เมื่อตอนเช้าตรู่อวิ๋นชิงได้รับข่าวว่าเขารู้ว่าอาจารย์และป้ากำลังมาที่เมืองเป่ยเพื่อจับน้องสาวคนเล็กที่หนีออกจากบ้าน ยังต้องการหาเวลาไปเยี่ยมพวกเขา แต่ไม่ได้คาดหวังให้พวกเขามาเสียก่อน

"ปรมาจารย์พี่!"

ซูยินและอวิ๋นชิงไม่ได้เจอกันเป็นเวลานาน ดังนั้นพวกเขาจึงกอดเขาอย่างมีความสุขและกอดเขา

รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าของอวิ๋นชิงและก็เหลือบมองที่เธอ "นี่เป็นครั้งแรกที่เธอหนีออกจากบ้านเหรอ? ฉันได้ยินมาว่าคราวนี้ยังคงเป็นเพราะความรักก่อนวัยอันควร เธอตกหลุมรักใคร?"

ซูอินมองไปที่ฟู่ยวี่และอวิ๋นชิงก็ตามจ้องมองฟู่ยวี่ขมวดคิ้วเล็กน้อย

"แก่เกินไปแล้วไหม"

ฟู่ยวี่ "......."

ในฐานะลูกศิษย์คนสำคัญของซูรุ่ยและหัวหน้าคนต่อไปของเหมยซูหลี่ อวิ๋นชิงแสดงให้เห็นถึงความมั่นคงและสไตล์ของพี่ใหญ่อย่างเป็นธรรมชาติ ไม่ว่าจะเป็นคิ้วหรืออารมณ์ มีลักษณะคล้ายกับซูรุ่ย หล่อเหลาและไม่ธรรมดา

อายุไม่เยอะเท่าไหร่ แต่แก่กว่าหนานซ่งสามปี แต่ต้องเรียกเธอว่า "คุณอา" ด้วยความเคารพ

ไม่มีเวลากล่าวคำทักทายใดๆ ซูรุ่ยสั่งให้ลูกศิษย์ของเขาออกจากห้องที่ปรึกษา เชิญยวี่เฟิ่งเจียวเข้ามา และรักษาขาของเธอ

ยวี่จิ้นเหวินและคนอื่นๆกำลังรออยู่ข้างนอก มีเพียงซูรุ่ยและหนานซ่ง ป้าเว่ยและเด็กทางการแพทย์สองคนในห้องที่ปรึกษา

ซูรุ่ยและหนานซ่งกำลังคุยกันเรื่องแผนการวินิจฉัยและการรักษา ขณะที่ยวี่จิ้นเหวินรออยู่ข้างนอกอย่างกังวล

บนม้านั่ง ซูยินและฟู่ยวี่นั่งด้วยกัน

เด็กตัวเล็กกำลังหิว เขาเปิดถั่วพิสตาชิโอครึ่งซอง และปอกเปลือกออกหลังจากปอกเปลือก ฟู่ยวี่ตกใจและคว้ามือเธอไว้ "เธอบ้าไปแล้วเหรอ? เธอไม่ได้ใส่ "กระบี่เย้ยยุทธจักร" ในพิสตาชิโอนี้หรอกเหรอ?"

เมื่อได้ยินคำว่า "กระบี่เย้ยยุทธจักร" จากปากของไป๋ลู่ยวี๋ ฟู่ยวี่แข็งแกร่งขึ้นและฟ้าก็ร้อง

นั่นคือศิลปะการต่อสู้ที่เขารักที่สุดเมื่อตอนที่เขายังเป็นเด็ก

และไม่ต้องการที่จะดูมันอีกในอนาคต

ซูยินพูดอย่างไม่พอใจ "อ๋อ ไม่มีอะไร ฉันมีภูมิต้านทานต่อพิษ และภูมิคุ้มกันต่อผงธรรมดานี้มาเป็นเวลานาน"

พูดเสร็จก็แกะออกแล้วยัดเข้าปาก

ฟู่ยวี่มองดูเจ้าตัวเล็กราวกับสัตว์ประหลาดตัวเล็กๆ เขารู้สึกว่าเขาประเมินค่าอันตรายและพลังต่อสู้ของเด็กผู้หญิงต่ำเกินไป เด็กที่หนานซ่งเลี้ยงดูมาเป็นผู้หญิงธรรมดาได้อย่างไร?

เขาไร้เดียงสามาก!

"พี่ พี่กินไหม?" ซูยินยื่นถั่วพิสตาชิโอที่ปอกเปลือกแล้วให้ฟู่ยวี่

ฟู่ยวี่หลีกเลี่ยงเพราะกลัว เพราะเขากลัวสิ่งนี้จริงๆ "เธอไม่คิดว่าฉันอันตรายไม่พออีกเหรอ?"

"ไม่เป็นไร คุณเพิ่งทานยาไป และตอนนี้ คุณจะไม่มีปฏิกิริยาใดๆหลังจากทานสิ่งนี้" ซูยินชวนเขาอย่างจริงใจ

ฟู่ยวี่ผลักพิสตาชิโอกลับโดยไม่ยิ้ม "ฉันขอบคุณเธอนะ เธอค่อยๆกินเถอะ"