บทที่ 250 คำนวณบัญชีใหม่และบัญชีเก่า!

หนานซ่งเหลือบมองเสิ่นหลิวซูอย่างเย็นชา

"ขาของคุณป้ายวี่มีโอกาสหายดีได้ นี่คือความโชคดีและพรของเธอ ซึ่งเป็นผลมาจากความพยายามร่วมกันของเรา และไม่เกี่ยวอะไรกับคุณ หนามในหัวใจของผู้อำนวยการเสิ่น มันก็ดีนะที่จะมีไว้"

ถ้ามีความสามารถจะเจาะหัวใจได้ตลอดชีวิตก็ยังไม่เป็นมนุษย์

เสิ่นหลิวซูหันไปมองที่หนานซ่งและเดินไปข้างหน้าสองก้าว

"เสี่ยวซ่ง เธอแต่งงานกับอาจิ้นมาหลายปีแล้ว เราเห็นกันแค่ไม่กี่ด้าน ฉันรู้ว่าคุณมีความคิดเห็นกับฉันเพราะเหตุการณ์เก่าๆระหว่างอาเจียวกับฉัน"

หนานซ่งเงียบรอคำพูดข้างหลังเขาอย่างเงียบๆ

ในเวลาต่อมาเสิ่นหลิวซูก็รู้สึกเขินอายและพูดว่า "เธอมีความไม่พอใจฉัน ไม่เป็นไร แต่ฉันยังต้องการจะวิงวอนให้โจ๋เยว่ ไม่ใช่เรื่องง่ายสำหรับเธอที่จะมีสถานะและสถานะปัจจุบันของเธอ หากเธอถูกกักขัง อาชีพของเธอจะพังทลาย"

ขาของยวี่เฟิ่งเจียวป่วย และหนานซ่งไม่มีเวลาดูแลโจ๋เยว่ ดังนั้นไป๋ลู่ยวี๋จึงอยู่และจัดการกับเรื่องนี้ เพียงสั่งสอนน้องชายคนเล็ก อย่าปล่อยให้มันผ่านไปง่ายๆ

"ผู้อำนวยการเสิ่นยังคงน่าหลงไหลจริงๆ"

หนานซ่งยิ้มจางๆ "มันไม่ง่ายสำหรับโจ๋เยว่ ที่จะมีสถานะปัจจุบันของเธอในวันนี้ มันไม่ง่ายสำหรับเธอที่จะทำลายครอบครัวของคนอื่น แต่มันง่ายกับใคร? ง่ายกับป้ายวี่ไหม?"

ริมฝีปากบางของเสิ่นหลิวซูกดแน่น ใบหน้าของเขาเริ่มจะตกที่นั่งลำบาก

การเยาะเย้ยบนริมฝีปากของหนานซ่งนั้นชัดเจนว่าเขาไม่สามารถระงับได้ "ชีวิตในโลกนี้ไม่ง่ายในตอนแรก แต่ทุกคนมีกำไร ทุกคนต้องชดใช้สำหรับสิ่งที่พวกเขาทำ และโจ๋เยว่ก็ไม่มีข้อยกเว้นเช่นกัน"

กล้ามเนื้อหน้าอกของเสิ่นหลิวซูระเบิด เขารู้ว่าหนานซ่งในปัจจุบันไม่ได้เป็นภรรยาตัวน้อยที่เชื่อฟังและอารมณ์ดีเมื่อแต่งงานกับยวี่จิ้นเหวิน ภรรยาตัวน้อยที่อารมณ์ดีก็เป็นเจ้านายที่ยากลำบากเช่นกัน

แต่เขาก็ยังอยากจะลองดู "ตราบใดที่คุณเต็มใจยกมือและปล่อยเธอไป ไม่ว่าคุณต้องการอะไร สิ่งที่ฉันทำได้ ฉันจะทำให้คุณพอใจ"

หนานซ่งเยาะเย้ย "คำพูดของผู้อำนวยการเสิ่นได้รับความไว้วางใจอย่างมาก อย่างแรกเลยฉันไม่ต้องการอะไรเลย ประการที่สองคุณให้สิ่งที่ฉันต้องการจริงๆแก่ฉันไม่ได้"

ทันใดนั้น สีหน้าของเธอก็เย็นชา เผยให้เห็นการสังหารที่ร้ายแรงนับพัน "ฆ่าฉันไม่ได้หรอก โจ๋เยว่โชคไม่ดี ฉันจะไม่ปล่อยเธอไป บัญชีใหม่และเก่ามาคำนวณกัน!"

——

เสิ่นหลิวซูยังคงต้องการเจอยวี่เฟิ่งเจียว แต่ถูกยวี่จิ้นเหวินขับไล่

"คุณออกไปเถอะ ต่อให้คุณอยู่ มันจะขัดขวางเธอเท่านั้น และฉันไม่ต้องการปล่อยให้อารมณ์ของเธอได้รับผลกระทบในทางใดทางหนึ่งเพราะคุณ ในอนาคต ฉันหวังว่าคุณจะไม่ปรากฏตัวต่อหน้าเธออีก"

เสิ่นหลิวซูกลับมาอย่างไร้ประโยชน์และจากไปด้วยท่าทางผิดหวัง

ยวี่จิ้นเหวินมองไปที่หนานซ่งและต้องการจะพูดอะไรบางอย่าง แต่หนานซ่งเปิดปากเพื่อหยุดเขา

"ยวี่จิ้นเหวิน ที่คุณพูดกับคนขี้โกงของคุณ เช่นเดียวกับความสัมพันธ์ของฉันกับคุณ เมื่อฉันรักษาขาของป้ายวี่ ฉันจะให้ลูกพีชเป็นการตอบแทน เพราะป้ายวี่ปฏิบัติต่อฉันอย่างดี นี่คือมิตรภาพระหว่างฉันกับเธอ มันไม่เกี่ยวอะไรกับคุณ อย่าคิดมาก และอย่าหลงตัวเอง"

ยวี่จิ้นเหวินไม่สามารถพูดอะไรได้ แต่รู้สึกว่าคอของเขาเต็มไปด้วยแป้งหนา

เสิ่นหลิวซูสมควรได้รับมันแล้วทำไมเขาถึงไม่ยับยั้งตัวเอง?

——

หนานซ่งและซูรุ่ยร่วมกันวินิจฉัยขาของยวี่เฟิ่งเจียวและยังพูดคุยและวางแผนการรักษา

แม้ว่ายวี่เฟิ่งเจียวจะนั่งรถเข็นตลอดทั้งปี แต่ขาของเธอก็ไม่ได้ไร้ความรู้สึก ตราบใดที่ยังมีความรู้สึกดีอยู่ อย่างน้อยเส้นประสาทก็ไม่เป็นอัมพาตจนหมด เธอแค่รู้สึกว่าเดินกะเผลกน่าเกลียดเกินไป จึงนั่งรถเข็นข้างนอกเสมอ จริงๆ แล้วเธอมีบุคลิกที่แข็งแกร่งและมักจะฝึกเดิน ด้วยตัวเองในที่ส่วนตัว