บทที่ 264 ถ้ามีเรื่องก็ตีฉันสิ

ลั่วโยวมองไปที่หนานซ่งแล้วพูดว่า "ฉันเห็นเหล่ายวี่ยังมีเธออยู่ในใจ เธออาจไม่มีเขาอยู่ในใจ ฉันไม่เข้าใจเรื่องอารมณ์ แต่ถ้ายังคิดถึงกันอยู่ในใจ ทำไมไม่ลองดูล่ะ?"

เธอเป็นคนซื่อบื้อเล็กน้อย เพราะความรักของเธอคือความรัก ความเกลียดชังก็คือความเกลียดชัง

ถ้าชอบกันก็อยู่ด้วยกัน ถ้าไม่ชอบก็แยกย้ายกันไป

เดินบนลวดเหล็กตลอดทั้งปี ไม่รู้ว่าจะอยู่ได้นานแค่ไหน นอกจากภาระหน้าที่ที่ต้องแบกรับ สำหรับลั่วโยวแล้ว การฝึกฝนความสุขให้ถูกกาลเทศะคือความจริงของชีวิต ไม่มีใครทำผิดหัวใจตัวเองได้เมื่อถูกทำผิด และทำในสิ่งที่ต้องการ

หนานซ่งไม่ได้แสดงความคิดเห็นเมื่อได้ยินเรื่องนี้ แต่หัวเราะเบาๆ "เธอไม่เคยได้ลิ้มรสความขมขื่นของความรัก สักวันเธอจะตกหลุมรักใครสักคน และเธอจะรู้ว่าในโลกแห่งความรัก มันไม่เคยเป็นสีขาวดำ มักมีสีอื่นเสมอ บางคนโชคดี สองคน ชุบทองด้วยกันได้ บางคนโชคร้าย เหลือเพียงฝุ่นผง"

ผู้หญิงคนไหนที่ไม่ทิ้งกันหลังจากเก็บความผิดหวังมาพอแล้ว?

ก่อนวินาทีสุดท้าย จะไม่เลือกตัดความรู้สึกด้วยวิธีหย่าร้างเด็ดขาด

สำหรับเธอแล้ว เมื่อยวี่จิ้นเหวินบอกกับเธอว่า "หย่าร้าง" เป็นการส่วนตัว เมื่อเธอลงนามในชื่อ "ลู่หนานซ่ง" ในข้อตกลงการหย่าร้าง สิบปีที่เธอรักเขามากที่สุดก็จบลงด้วยดี

ผู้หญิงต่ำต้อยคนนั้นตายแล้ว

ท้ายที่สุดเธอคือหนานซ่งไม่ใช่ลู่หนานซ่ง

ลั่วโยวครุ่นคิด "ถึงฉันจะยังไม่ค่อยเข้าใจนัก แต่ฉันก็ยังเข้าใจความจริงว่า อย่าเกลี้ยกล่อมให้คนอื่นใจดีโดยไม่ต้องทนทุกข์จากคนอื่น"

เธอยกแก้วขึ้นเพื่อขอโทษหนานซ่ง หนานซ่งยิ้มและสัมผัสแก้วกับเธอ "ฉันยกโทษให้เธอ"

ยิ้มเล็กน้อยและดึงความขุ่นเคืองออก

นอกหน้าต่างกระจก หน้าของเซวียนเยี่ยเชียนตรงกว่าแท่งไม้และดำกว่าถ่าน "ดื่มไม่หมดแล้วเหรอ?"

เขาทนไม่ได้ที่จะลงจากรถ แต่ยวี่จิ้นเหวินคว้าข้อมือของเขาไว้

"เฮ้"

เซวียนเยี่ยเชียนหันศีรษะและยิงยวี่จิ้นเหวินอย่างเย็นชา "ปล่อย"

ทัศนคติของเขาไม่ค่อยเป็นมิตรนักเพราะสองคนอยู่ในรถคันเดียวกันและแอบดูที่นี่มานาน

ไม่ใช่เรื่องบังเอิญที่คนสองคนนี้มารวมกัน แต่ยวี่จิ้นเหวินใช้ความคิดริเริ่มที่จะส่งไปที่ประตู

-——ขอความร่วมมือ

คนสองคนมีเป้าหมายเดียวกัน ทั้งเพื่อ "แยก" หนานซ่งและลั่วโยวออกจากกัน

ผ่านมาหลายวันแล้ว และเพื่อนสาวสองคนก็อยู่ด้วยกันทั้งวัน และพวกเขาก็ไม่มีโอกาสเลย

สำหรับผู้ชาย คู่แข่งที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในความรักคือเพื่อนที่ดีที่สุดของผู้หญิงเสมอ

พวกเธอสนิทสนมและสามารถพูดคุยเกี่ยวกับหัวข้อต่างๆ และทำสิ่งต่างๆร่วมกันได้ ผู้ชายจะมีประโยชน์อะไร?

ไม่ได้!

ต้องแยกพวกเธอออกจากกัน!

ท้ายที่สุดเมืองเป่ยก็เป็นอาณาบริเวณของยวี่จิ้นเหวิน มันง่ายที่จะล็อกตำแหน่งของหนานซ่งและลั่วโยว มิฉะนั้น เฉวียนเยี่ยเชียนจะไม่ลดรูปร่างและร่วมมือกับเขาซึ่งไม่น่าอายพอ... แม้ว่าใบหน้าของเขาจะหายไปในช่วงสองสามวันนี้

ตั้งแต่เขาประกาศตัวตนของ "พี่สะใภ้สอง" ของลั่วโยว ไป๋ลู่ยวี๋และหนานซ่งก็ขายเขาอย่างรวดเร็ว

ทั้งสองคนสะท้านกับความจริงที่ว่าเฉวียนเยี่ยเชียนมีคนที่เขาชอบอยู่ในกลุ่มพี่น้อง

พี่เล็ก (ไป๋ลู่ยวี๋) ส่งข้อความมา :【ยินดีด้วย พี่เหอสี่ ในที่สุดต้นไม้เหล็กพันปีก็เบ่งบาน!】

พี่สี่ (จี้อวิ๋น) :【? เบ่งบานอะไร!】

เสี่ยวหลิ่ว (หนานซ่ง) :【เรามีพี่สะใภ้สองแล้ว】

พี่สี่ (จี้อวิ๋น) :【จริงไหม? นี่พระอาทิตย์ขึ้นทางทิศตะวันตกเหรอ? (ให้ฉันดู)(ให้ฉันดู)】

พี่สาม (เฮ่อเซิน) :【พี่สอง ยินดีด้วย ขอถามหน่อย เป็นลูกสาวบ้านไหนเหรอ?】

พี่ใหญ่ (ลั่วจวินหัง) :【บอกมาตรงๆ】

เฉวียนเยี่ยเชียนต้องการแกล้งตาย แต่พี่ใหญ่ของเขาพูดไปแล้ว ดังนั้นเขาจึงอดไม่ได้ที่จะแสร้งทำเป็นใบ้

【อะไร เกิดอะไรขึ้น เปลี่ยนวันดีกว่าให้พวกเธออยากรู้เล่นๆ】

พี่เล็ก : 【พี่สอง เปลี่ยนไปเป็นวันไหน? พี่ยังจีบไม่ติดเหรอ ลั่วโยวตกลงจะเป็นแฟนละเหรอ?】