บทที่ 269 คนสองคนหายตัวไป

เนื่องจากพวกเขากำลังจะไปซาวน่า หนานซ่งและลั่วโยวล็อกของส่วนตัวพร้อมกับโทรศัพท์มือถือในตู้ ทั้งสองคนแต่งตัวในชุดนอนสุดชิคและพวกเขาไม่ได้พกไปอะไรเลย

ในชุดนอนนั้นก็ว่างเปล่าไม่ได้ใส่อะไรและไม่มีการป้องกันเลย

ไม่มีทางที่จะขอความช่วยเหลือได้ ฉันจึงทำได้เพียงพึ่งพาการช่วยเหลือตนเองเท่านั้น

ลั่วโยวมองดูกลุ่มคนในชุดดำอย่างระมัดระวัง หรี่ตา ประเมินจำนวนคู่ต่อสู้ และประสิทธิภาพการต่อสู้ของเรา และถามหนานซ่ง "เธอต่อสู้ได้ไหม?"

หนานซ่งกล่าวว่า "ถ้าทำไม่ได้ ก็ต้องทำให้ได้"

เธอถามลั่วโยว "เอวของคุณโอเคดีไหม?"

ลั่วโยว "ถ้าทำไม่ได้ ก็ต้องทำ ทำมันซะ!"

ทันทีที่เสียงลดลง ดูเหมือนว่าเธอกับหนานซ่งจะเปิดสวิตช์และดำเนินการพร้อมกัน

หนานซ่งเธอได้ยกขาเตะชายชุดดำ การกดไหล่ของเขาโดยตรงทำให้ผู้คนคุกเข่าต่อหน้าเขา จากนั้นจึงชกเขาแรงๆ จากนั้นเหยียบไหล่ของเขาแล้วเตะกลางอากาศ เตะชายอีกสองคนในชุดดำและลมก็ส่งเสียงดัง

ลั่วโยวเพิ่งจะให้บอดี้การ์ดสีดำขว้างไหล่ เมื่อมองไปที่ร่างของหนานซ่งที่อิสระคล่องแคล่วดังใจ ตอนนั้นเองที่ฉันรู้ตัวว่าประเมินกำลังของเธอต่ำไป และริมฝีปากของเธอก็กระตุกอย่างช่วยไม่ได้ "ใช่ เธอทำได้!"

โดยไม่ต้องกังวลเกี่ยวกับอนาคตลั่วโยวจึงไม่สุภาพ เขาหักข้อมือของผู้คุ้มกันและพับเข้าไว้ เขาได้ยินเพียงเสียงเอี๊ยดของกระดูกซึ่งมันทำให้ผู้คนแตกแขนง

ผู้คุ้มกันกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด "อ่า—"

โจ๋เซวียนถูกดึงขึ้นจากน้ำโดยผมของชายคนนั้น รู้สึกว่าหนังศีรษะของฉันกำลังจะขาด และก่อนที่ความเจ็บปวดจะบรรเทาลง เมื่อเห็นหนานซ่งและลั่วโยวและบอดี้การ์ดรวมตัวกัน พวกเขาก็เอาชนะได้มากมาย

เธอเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ "หนานซองรู้ศิลปะการต่อสู้จริงๆ!"

ดวงตาสีเหลืองอำพันคู่หนึ่งบนใบหน้าของเขา เหมือนกับดวงตาที่แหลมคมของเหยี่ยว ถูกล็อคไว้แน่นกับหนานซ่ง

น้ำเสียงของเขาหนักและแหบ "คุณรู้จักเธอไหม?"

"รู้จัก!"

โจ๋เซวียนพยักหน้าซ้ำๆ กำแขนเคราของเธอไว้ ใบหน้าของเขาตื่นตระหนกและดุร้าย "อาจารย์เฉียว ปล่อยให้พวกเขาหนีไปไม่ได้ คุณต้องจับพวกมันให้ได้ พวกเขามีศัตรูกับฉัน!"

"โอ้"

ลั่วไซหูตอบอย่างแผ่วเบาไม่มองโจ๋เซวียนแต่พูดว่า "ตามนั้น"

เขาเดินออกจากบ่อน้ำพุร้อนด้วยขายาว แล้วดึงผ้าเช็ดตัวมาพันรอบเอว

ลั่วโยวและหนานซ่งกำลังเล่นอย่างหนักเพื่อดูดวงอาทิตย์

แม้ว่าทั้งสองคนจะไม่ได้อ่อนแอในด้านทักษะ แต่กำลังคนของฝ่ายตรงข้ามมีมากเกินไปและมีจำนวนมากกว่า พวกเธอไม่มีอาวุธอยู่ในมือ พวกเธอเป็นมือเปล่าจริงๆ แต่ถ้าพวกเธอมีมีดอยู่ในมือ การต่อสู้ก็ไม่ยากอีกต่อไป

ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไปก็ไม่ไหว

หนานซ่งมองไปที่ลั่วโยวผู้ซึ่งถูกบอดี้การ์ดแข็งแรงสองคนติดอยู่บนพื้นและกดที่เอวของเธอ เขาขมวดคิ้วและกระแทกบอดี้การ์ดที่พัวพันกับเธอ และรีบไปช่วยลั่วโยวและช่วยเธอขึ้น

"เอวเป็นยังไงบ้าง? ไม่เป็นไรใช่ไหม?"

ลั่วโยวพิงเอวของเธอ ส่ายหัวและพูดว่า "ไม่เป็นไร"

แล้วหน้าซีด คิ้วขมวด และเหงื่อที่เย็นยะเยือกบนหัว จะเป็นไปได้อย่างไร

อาการบาดเจ็บที่เอวของลั่วโยวยังไม่หายดี และพวกเธอจะอยู่ได้ไม่นานถ้าเขายังคงต่อสู้แบบนี้

หนานซ่งยกคิ้วและเห็นปุ่มสีแดงบนผนังซึ่งเป็นสัญญาณเตือนไฟไหม้

เธอวิ่งไปกดที่ปุ่มโดยไม่พูดอะไร เสียงสัญญาณไซเรนก็ดังขึ้น

ในที่สุดก็ส่งสัญญาณช่วยเหลือ!

"โอเคแล้ว!"

การแสดงออกของหนานซ่งคลายลงและเขากำลังจะสารภาพกับลั่วโยว เมื่อหันหลังกลับก็เห็นผู้ชายเย็นชาที่ด้านหลังศีรษะของลั่วโยวผู้ชายที่มีเคราห่อด้วยผ้าเช็ดตัวยิ้มเล็กน้อยแล้วพูดอะไรบางอย่างเป็นภาษาอังกฤษ

"Co-meon，baby (มานี่สิที่รัก)"

—

ยวี่จิ้นเหวินและเฉวียนเยี่ยเชียนอาบน้ำในห้องอาบน้ำระยะเวลาสั้นๆ

แทนที่จะไปน้ำพุร้อน พวกเขาวางแผนที่จะไปที่ห้องซาวน่าโดยตรง และสร้าง "บังเอิญพบหน้า" อีกครั้ง

แม้ว่าจะไร้ยางอาย แต่สิ่งที่ลูกสะใภ้ต้องการ

ไม่มีอีกแล้ว

ขณะที่กำลังจะเดินไปห้องซาวน่า ก็ได้ยินเสียง "หึ่ง" ทุกคนคิดว่าเป็นไฟ จึงรีบวิ่งออกไป บางคนสวมเสื้อผ้าไม่ได้จึงรีบวิ่งออกไปอย่างเขินอาย พวกเขาถูกห่อด้วยผ้าเช็ดตัว

ทันใดนั้นฉากก็วุ่นวาย