บทที่ 270 ทะเลเพลิง

ทั้งสองคนเก็บโทรศัพท์ไว้ในตู้ ไม่น่าแปลกใจที่ทำอย่างไรก็ไม่สามารถติดต่อได้

ยวี่เจียหางคาดเดาอย่างกล้าหาญ "อาจเป็นเพราะว่าพี่สะใภ้รู้ว่าพวกคุณมา เธอไม่อยากพบพวกคุณดังนั้นเลยหนีไป?"

ยวี่จิ้นเหวินและเฉวียนเยี่ยเชียนต่างก็พูดว่า "กับผีน่ะสิ!"

ยวี่เจียหาง “........”

ยวี่จิ้นเหวินถือโทรศัพท์มือถือของหนานซ่งไว้ที่มือซ้าย มือขวาเสื้อผ้าและกระเป๋าของเธอ สีหน้าของเขาอึมครึม หน้าหมองคล้ำและขมวดคิ้วแน่น

เฉวียนเยี่ยเชียนเองก็เช่นกัน

ต่อให้พวกเธอไม่ต้องการเห็นพวกเขาจริงๆ แต่เธอก็ไม่ควรจะทิ้งโทรศัพท์ไว้ เสื้อผ้าก็ยังไม่เปลี่ยนกลับแล้วจะหนีไปเลยงั้นเหรอ

แม้ว่าเด็กสองคนนั้นจะอารมณ์ร้อน แต่ก็ไม่ใช่คนทำตามใจตัวเองแบบนั้น

แล้วก็คงไม่ทำเรื่องไร้สาระแบบนั้นแน่

ยวี่จิ้นเหวินและเฉวียนเยี่ยเชียนต่างก็จ้องมองกล้องวงจรปิด ตามหาร่องรอยของหนานซ่งและลั่วโยว ในที่สุดพวกเธอก็ปรากฎตัวขึ้นในกล้องวงจรปิด บนทางเดินพวกเธอกำลังพูดคุยและหัวเราะกัน

ทั้งคู่สวมชุดนอนลายการ์ตูน

หนานซ่งสวมชุดนอนเป็ดสีเหลือง ลั่วโยวสวมชุดนอนหมีพูห์สีชมพูอ่อน ทั้งสองดูเหมือนเด็กน้อยที่ไม่รู้เรื่องรู้ราว

ตามปกติแล้ว พวกเขาจะประทับใจชุดน่ารักที่พวกเธอกำลังสวมอยู่อย่างแน่นอน อย่างไรก็ตาม ในขณะนี้ ชายร่างใหญ่ทั้งสองได้สูญเสียความคิดต่างๆไปนานแล้ว

ทิศทางที่พวกเธอเดินไปคือทิศทางไปยังสระน้ำพุร้อนกลางแจ้ง

ในเวลานี้มีหญิงสาวคนหนึ่งเดินเข้ามา "หาแฟนสาวไม่พบเหรอ?"

ทั้งยวี่จิ้นเหวินและเฉวียนเยี่ยเชียนต่างก็เพิกเฉย

หญิงสาวคนนั้นเอ่ยอีกครั้ง "ฉันเคยพบพวกเธอ"

ยวี่จิ้นเหวินและเฉวียนเยี่ยเชียนเงยหน้าขึ้นพร้อมกัน "คุณเคยพบพวกเธอเหรอ? ที่ไหน?"

หญิงสาวคนนั้นตื่นตกใจกับพวกเขา "ก็ ก็ตรงบ่อน้ำพุร้อน พวกเธอไปแช่บ่อโสมส่วนตัว ฉันไปซื้อชุดนอนพร้อมพวกเธอ พวกเธอไม่ได้ซื้อชุดที่แพงเลย เลือกชุดราคาถูกสองชุด ฉันยังคงสงสัยที่ไปแช่บ่อโสมแล้วทำไมถึงไม่สามารถซื้อชุดนอนได้?"

จุดเน้นความสนใจของเด็กผู้หญิงนั้นน่าแปลกใจ

เฉวียนเยี่ยเชียนฟังอย่างร้อนใจ "จากนั้นล่ะ? พวกเธอไปไหนอีก?"

ยวี่จิ้นเหวินคว้าเขาเอาไว้ รู้ว่าเวลานี้เขาร้อนใจมาก

เขาพยายามอย่างสุดความสามารถเพื่อทำให้อารมณ์สงบและปลอบประโลมหญิงสาวที่กำลังตื่นตกใจ

"คุณอย่าร้อนใจไป คิดให้ดีๆค่อยๆพูด"

หญิงสาวค่อยๆปรับอารมณ์และเอ่ยว่า "จากนั้นฉันก็เห็นพวกเธอไปที่สระน้ำพุร้อนกลางแจ้ง แต่ฉันได้ยินว่าพวกเธอจะไปซาวน่า ไม่รู้ว่าพวกเธอเดินไปผิดทางหรือเปล่า?"

เธอก็รู้มาเยอะพอสมควร เธอรู้สึกว่าผู้ชายสองคนนี้หล่อมาก แต่ก็น่ากลัวเกินกว่าจะหยอกล้อด้วย ทันทีที่เธอพูดจบ เธอก็รีบวิ่งหนีไป

ความคิดของยวี่จิ้นเหวินและเฉวียนเยี่ยเชียนนั้นวุ่นวายเป็นอย่างมาก สระน้ำพุร้อนกลางแจ้งพวกเขาก็กำลังจะไปหา แต่ถ้าไม่พบขึ้นมาล่ะทำอย่างไร?

ในขณะนั้นมีแขกสามีภรรยาคู่หนึ่งเดินออกมาเพื่อเช็คเอาท์และบ่นว่า "น้ำพุร้อนกลางแจ้งของคุณนี่แย่ไปหน่อย ด้านข้างมีคนทะเลาะกัน เถียงกันจะเป็นจะตาย เรายังแช่บ่อได้ไม่เต็มอิ่มเลยก็รีบออกมาแล้ว"

ยวี่เจียหางอยู่บริเวณแผนกต้อนรับพอดี เขาเอ่ยอย่างอ่อนโยนพร้อมรอยยิ้ม "ต้องขออภัยด้วยจริงๆ มีคนกำลังทะเลาะกันหรือ? บางทีอาจจะเป็นเรื่องเข้าใจผิดระหว่างคู่รัก เป็นเรื่องปกติ..."

"ปกติอะไรกันล่ะ ไม่ใช่คู่รักทะเลาะกัน แต่ทะเลาะกันเป็นกลุ่มเลย"

หญิงสาวที่มากับคู่รักเอ่ยอย่างรำคาญว่า "แล้วก็ได้ยินเสียงเหมือนกับว่าเป็นผู้ชายกลุ่มหนึ่งกำลังทะเลาะกับผู้หญิงสองคน ฉันว่าที่นี่ยุ่งวุ่นวายมากขนาดนี้ อนาคตจะให้คนมาเที่ยวอีกได้อย่างไร?"

ผู้ชายกลุ่มหนึ่งกำลังทะเลาะกับผู้หญิงสองคน?

ยวี่จิ้นเหวินและเฉวียนเยี่ยเชียนเงยหน้าขึ้นพร้อมกันและมองไปต้นทางสระน้ำพุร้อน

ทั้งสองมองหน้ากัน : เกิดเรื่องแล้ว!

——

หนานซ่งและลั่วโยวถูกนำตัวไปที่รถโดยที่กำลังถูกปิดตาไว้และไม่รู้ว่าตอนนี้อยู่ที่ไหน

ระหว่างทาง หนานซ่งคอยบอกว่าไม่ต้องกังวล

ราวกับว่าย้อนไปเมื่อปีที่เธออายุ14 ตอนที่เธอถูกลักพาตัว